07 januari 2013

Goede voornemens

Het komende jaar doen we het met minder. Minder zorgen om niets. Op de website Lifehack lees ik dat we ontzettend veel energie, veel tijd, en nog meer middelen verspillen aan onbelangrijke, onveranderlijke en dwaze dingen. Lifehack identificeert tien zaken waar je best geen seconde meer aan verspilt. Vanaf één januari 2013 gaan we daar dus iets aan doen. Zo wil ik niet meer beantwoorden aan andermans verwachtingen. Het is mijn leven, niet dat van een ander.  Ik moet leven met de gevolgen van mijn keuzes. Daarom maak ik die keuzes op basis van mijn eigen wensen en verwachtingen en niet langer op die van iemand anders.  Ik bekommer me ook niet meer om mijn gewicht. Onze cultuur is geobsedeerd door gewicht, maar dat betekent niet dat ik dat ook hoef te zijn. Mijn gezondheid is belangrijk, niet het getal dat op de weegschaal verschijnt. Het kan me ook niet meer schelen hoe anderen leven. Iedereen leeft zijn leven zoals hij of zij dat wil. Ik laat anderen hun leven leiden, net zoals ik wil dat zij mij met rust laten. Ik ga ook niet oordelen over een ander zijn levensstijl. Dat is hun zaak, niet de mijne. Ik bekommer me ook niet meer om mijn aantal vrienden op Facebook of mijn berichten op Twitter. Wat belangrijk is, is niet hoeveel virtuele vriendschappen ik heb, maar of mijn echte vriendschappen van hoge kwaliteit zijn. Mijn Facebookvrienden kan ik niet even bellen voor een lunch, met hen kan ik geen potje kletsen, geen meisjes bekijken, geen roddels uitwisselen. Sorry dus, u hoeft me ook geen uitnodiging voor spelletjes te sturen. Ik streef ook niet langer naar perfectie. Niemand bereikt de perfectie. Perfectie is onmogelijk, irrationeel en een recept voor stress. Een goede raad van de geleerde vrouw: probeer de volmaaktheid te benaderen, maar besef dat ware perfectie geen realistische doelstelling is. Ik bekommer me ook niet meer om mijn ouderdom. Je kan de tijd niet stilzetten. Hoe bezorgd ik er ook over ben of hoeveel geld ik er tegenaan gooi, ik word toch ouder. Vergeet je rimpels en je leeftijd en concentreer op je levenskwaliteit. En groepsdruk heeft me sowieso nooit veel kunnen schelen. Ik wil niet hetzelfde doen als u. Wees zelf niet bang om je eigen ding te doen als dat je gelukkig maakt. Beroemdheden laten me koud. Ik concentreer me op mijn eigen leven. Altijd mijn eigen gelijk willen hebben is een destructieve gedachte want dat impliceert dat ik het ongelijk van anderen wil bewijzen. Ik denk liever aan de resultaten, niet aan wie gelijk heeft en wie niet. En al wat je niet kan controleren is mijn zorg niet meer. Als je een persoon of situatie niet kan beïnvloeden, waarom zou je er dan energie aan verkwisten? Er zijn zoveel belangrijke dingen die ik wel kan controleren. Ik focus daarop en laat de rest gewoon zijn. Minder zorgen dus. Alleen, hebben we wel genoeg Orval in huis?
Marc van Impe

18:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

07 december 2012

Een intellectuele polypil

 

Boeken over geluk. Boeken over geloven in jezelf. Boeken over hoe je mentaal gezonder wordt. Boeken over zingeving. Boeken over afscheid nemen. Boeken over verlies. Alsof je door een boek te kopen de vlekken uit je bestaan kunt wassen. Positief denken is mega business geworden. En wees gerust, niet u maar de auteur en de uitgever worden er beter van. Het is een soort voorspoedevangelie zoals dat sinds de jaren zeventig gepredikt wordt op de zogenaamde seminars voor zakenlieden en kaderleden met teveel geld en tijd. De priesters en predikers zijn vervangen door zelfverklaarde coaches die je zouden moeten inspireren maar eigenlijk volleerde aflatenverkopers zijn.  Sommige mensen hebben de onverklaarbare neiging  om in toverdoosjes te geloven: een magische oplossing die op recept verkrijgbaar is en die alles beter maakt. Positief denken is het wondermiddel dat orde schept in de chaos van het dagelijkse bestaan. Je kan net zo goed geloven in de fabels van de Kerstman, de polypil of de vlaktaks als zaligmakend middel.  
Het is eigenlijk een heel eng soort socialistisch denken, een geloven in de maakbaarheid van de wereld en dat tegen beter weten in.  Als je maar positief denkt, als me hard genoeg wil dan krijg je het ook. Eigenlijk een heel materialistische ingesteldheid. Het is dit soort denken dat  leidt tot rampen als de hypotheekcrisis: mensen gaan engagementen aan die ze nooit zullen kunnen nakomen. Bankiers geven krediet tegen beter weten en speculeren op een meerwaarde die er nooit komt. Positief denken  ontslaat je ook van elke verantwoordelijkheid tegenover de medemens. Wie geen succes heeft, heeft dat aan zichzelf te danken: niet positief genoeg gedacht. Niet genoeg geloofd in je eigen succes.  Of het verkeerde boek gekocht. Dat ziekenfondsen dit soort denken gaan promoten is misdadig. Magisch-positief denken?  Ik heb het nu wel gehad. Ik hou het bij de filosoof Robert Zimmerman die zei: Wanneer je denkt dat je alles al verloren hebt, ontdek je dat er altijd nog meer is wat je kunt verliezen. Dit indachtig, kom je elke teleurstelling te boven. Overigens, vraagt mijn kleindochter, Sinterklaas, komt die wel dit jaar?  Marc van Impe

22:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

02 december 2012

Contaminatie

Nu de boekenbeurs weer achter de rug is valt het op dat we overspoeld worden met ‘wetenschappelijke’ bestsellers die ons een beter leven aanpraten. Niet toevallig zijn die artsen die de weg naar de uitgever gevonden hebben en die graag in de media allerlei statements afleggen inzake gezondheidszorg en -beleid, zelden of nooit aanwezig op gerespecteerde wetenschappelijke fora.  Hun publicaties situeren zich vooral in de lokale medische vakpers, en halen hoogstzelden de internationale wetenschappelijke vakbladen. Dat compenseren ze echter door in de populaire gezondheidspers en bij niet wetenschappelijke uitgevers makkelijk toegankelijke werken te publiceren die relatief hoge oplagecijfers halen en dan ook wel eens aangehaald worden in juridische en verzekeringstechnische discussies. Het is echter moeilijk hun ongelijk te doen aanvaarden, want hun uitspraken zijn overheid en verzekeringsindustrie welgevallig. Omdat hun publicaties zo simpel geschreven zijn – terwijl iedereen weet dat wetenschap  niet altijd even simpel is-  krijgen ze makkelijk toegang tot beleidsmakers zoals ministers en al dan niet publieke verzekeringsinstellingen. Ze krijgen dan ook zitting in instellingen zoals de Hoge Gezondheidsraad. Merkwaardig is dat ze deze functie gebruiken als verkoopsargument en bewijs van hun autoriteit. Echte wetenschappers verwijzen zelden of nooit naar hun extra-universitaire functies. Het zijn hun wetenschappelijke onderzoeksresultaten die de argumenten zijn van hun stelling. Je zal echter in dit land maar geplaagd worden door de zelfverklaarde specialisten die moeten beslissen of je al dan niet aan budget krijgt om je onderzoek verder te zetten. “Het spijt me, ik heb me vergist,” zal je zo’n specialist nooit horen zeggen als blijkt dat hij ongelijk heeft. Liever nog sluiten ze zich achteraan bij de goede rij aan, om zich daarna opnieuw naar voor te dringen. Daarbij aarzelen ze niet om gebruik te maken van nep-termen en neologismen. Wetenschappelijke woordcontaminatie, wat staat voor vervuiling, is een techniek die ze perfect beheersen.
Marc van Impe

16:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)