18 mei 2013

Hoe zit het met "uw recht op onbereikbaarheid"?

Waarom ik niet antwoordde op zijn SMS? Waarom ik mijn mail niet check? Ben ik nog van deze wereld? Wat is dit voor journalistiek? Het manneke aan de andere kant van de lijn zwaait met zijn armkes en is rood aangelopen. Ik weet dat iedereen met hem meeluistert. En zo wil hij dat graag. J’apelle donc j’existe, is het motto van zijn leven. Hij zal me wat, ik ben de gelukkige bezitter van een smartphone met een zwakke batterij.
De Duitse vakbonden en politieke partijen willen een wet door het parlement jagen die werknemers het recht op onbereikbaarheid garandeert. Smartphones vervagen de grens tussen werktijd en privétijd en zorgen ervoor dat werknemers bijna altijd bereikbaar zijn. De veronderstelling is dan ook dat smartphones de productiviteit bevorderen. Maar is dit wel zo? Ik geloof dat niet. In zijn boek 'Sleeping with Your Smartphone: How to Break the 24-7 Habit and Change the Way You Work', somt Harvard Business School-professor Leslie Perlow de nefaste effecten op die smartphones op onze productiviteit hebben. Zo beïnvloeden deze toestellen niet enkel onze productiviteit op een negatieve manier, ook onze werk-privébalans raakt er danig door verstoord. Hyperconnectiviteit heeft dus duidelijke nadelen. De arbeidspsycholoog Hans De Witte van de KULeuven zegt dat  “wie overdag werkt,  ‘s avonds nood heeft aan een herstelperiode. Dat herstel kan er enkel komen door helemaal niets te doen wat met je werk te maken heeft.”  Hij heeft groot katholiek gelijk. “9-to-5 bereikbaarheid heeft een aantal voordelen die meer dan compenseren voor het verlies aan responsiviteit: de mogelijkheid om langer na te denken over problemen en de kans voor de werknemer om tot rust te komen,” aldus nog Perlow.  Ik ben het met Perlow eens.  Nogal wat stommiteiten worden de wereld ingeslingerd door mensen die de smartphone als het verlengde van hun reptielenbrein zien.
In België zouden nog geen plannen bestaan om het recht op onbereikbaarheid af te dwingen. Kijk, dat zou nu eens een maatregel zijn die deze regering noch de bevolking een cent kost.
Marc van Impe

19:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 mei 2013

Verveling is prima

Ik verveel me, zucht mijn kleindochter. De televisie blijft uit, we hebben geen Playstation en geen Wii, en van mijn laptop blijft ze af. Lees een stripverhaal, zeg ik. Maar ze blijft op haar rug liggen. Ach, misschien hebben wij er weinig tijd voor, maar soms zou het nuttig zijn dat we ons eens goed vervelen. Hoewel verveling meestal als een negatieve ervaring wordt ervaren, zitten er ook hele positieve kanten aan. Verveling zou immers de creativiteit stimuleren. De mentale afwezigheid geeft immers aanleiding tot dagdromen die tot nieuwe ideeën kunnen leiden. Zeg niet dat ik u een oor aan naai, het  is de conclusie van een onderzoek van wetenschappers aan de University of Central Lancashire.  Een groep proefpersonen moest gedurende vijftien minuten cijfers uit een telefoonboek kopiëren. Toen bleek dat die groep nadien creatiever was in het bedenken van toepassingen voor een reeks plastic vormen dan een controlegroep die van tevoren niet aan deze boeiende taak was onderworpen. De proefpersonen werden nog creatiever wanneer hen niet gevraagd was om de cijfers te kopiëren, maar om deze uitsluitend te lezen. "Hoe groter de verveling, hoe creatiever," schrijven de onderzoekers Sandi Mann en Rebekah Cadman op. "Op die manier zouden ook vervelende vergaderingen een bron van creativiteit kunnen blijken. Misschien moet een organisatie bewust momenten van verveling inlassen om de creativiteit te stimuleren." Maar is dit wel verstandig? Hoewel iedereen zo graag beweert dat hij creativiteit op prijs stelt, is creativiteit een sta-in-de-weg als voor wie ambitie heeft. Creativiteit wordt namelijk geassocieerd met riskant en onvoorspelbaarheid. Dat blijkt dan weer uit onderzoek van de Amerikaanse Cornell Universiteit. In de praktijk wordt toch gekozen voor mensen die aan onzekerheidsreductie doen en passen binnen de heersende normen van de groep. Mensen die creatief zijn worden er automatisch uitgefilterd. Wie originele, onorthodoxe ideeën presenteert wordt al gauw beschouwd als ongeschikt voor een hogere managementrol. Wat het oude gezegde bevestigt dat wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, zijn hoofd verliest. Dat gebrek aan ambitie stoort me zeer. Het zit heel sterk in onze cultuur: je kop boven het maaiveld uitsteken wordt hier niet gewaardeerd. Zegt een vriend: “Laatst hadden we een soort competitie binnen ons ministerie. Het ging erom wie het meeste af wist van het departement. Wie hoog scoorde werd al snel als een uitslover gezien. Een zeven halen was klaarblijkelijk het optimum.”  In zo’n cultuur regeert de middelmaat. Wat is er toch mis met het streven naar excellentie? Kom, zegt ze dan, wij gaan wat schrijven, en slaat op de delete-toets.
Marc van Impe
 

16:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 mei 2013

Het is de stem die telt

Zoals de nieuwe regelgeving rond alternatieve geneeskunde in de stijgers staat komt het erop neer dat deze praktijken niet verboden worden maar exclusief toegewezen worden aan artsen. Ik durf sterk betwijfelen of dat enige zoden aan de dijk zet. Maar goed, er is erger. Ik krijg via de mail een wervend bericht uit de dagelijkse praktijk: “Emoties, blijkt uit wetenschappelijk onderzoek, zijn voor 85% de oorzaak van ziekte. Daarom is in onze praktijk een methode ontwikkeld om een plaatje te maken van Uw emoties en persoonskenmerken. Omschrijven en bespreekbaar maken van spanningen, emoties, hoe je in de wereld staat  is belangrijk voor herstel. Bij ziekte is harmonie in jezelf terugvinden, inzicht in jezelf zo geweldig en dit kan eindelijk dank zij onze stemanalyse. U spreekt een minuut in de microfoon en de computer levert ons Uw persoonlijke spiegel.” Daar heb ik niet van terug. De uitleg die volgt slaat me met algehele verstomming: “Er bestaat altijd de kans dat een nosode positief gemeten wordt, terwijl eigenlijk een emotie hieraan ten grondslag ligt; deze  gepotentieerde therapeutica uit ziektebeelden kunnen mogelijk  emoties ‘in de doofpot te duwen’, verdringen. Het enige antwoord op bovengenoemde processen, is preventief te werken zodat er geen onherstelbare littekens ontstaan. Gebruik als therapeut gevoelige apparatuur waarmee zwaktes opgespoord kunnen worden en er preventief op gereageerd kan worden. Maar ook in het dagelijks leven van de patiënt werken bepaalde bezigheden preventief: mediteer of bid, ben (sic) creatief bezig, wandel door de natuur. Leef gevarieerd, breed. Ook dit maakt je zwaktes sterk. Het brein, zoals ik dat begrip invul, met zijn logica en denken, staat altijd alles als storende sympathicus in de weg. Ons parasympatische systeem moet voor herstel het sympathische kunnen overheersen. Het DNA moet als het ware via de parasympaticus weer zijn controlefunctie terugkrijgen. Het brein met zijn emotie overheerst echter vaak in dit proces. 85% van de ziektes berust dan ook op emotie en dus ook 85% van de genezing moet via emotie gaan. Veel therapeuten zoeken oplossingen in het hoogfrequente gebied van de nosoden, maar ze vermoeden niet dat in dit frequentiegebied zich ook de emoties bevinden.” Het gaat hier om een zogenaamd reguliere praktijk van een arts met een ruime academische ervaring. Er is nog veel werk aan de winkel.
Marc van Impe

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)