06 april 2013

Geen tussenpret meer

 

‘Wat gaat de tijd snel,’ zegt ze. ‘Het was nog maar weekend en nu is het alweer dinsdag.’  Wat is er toch met dinsdag? Want er is iets, dat is zeker. Woensdag is een knuddedag. Donderdag geef ik les. Vrijdag kijken we uit naar het weekend. Maar dinsdag?
Ik lees in de krant wat er aan de hand is: dinsdag is de omslagdag, zegt een schrijver in een boekenbijlage. ‘Als je dan de weekendkrant met de bijlagen niet gelezen hebt, dan komt het er niet meer van. Wat vaak genoeg gebeurt, want het tempo ligt ontzettend hoog de laatste tijd. Je twijfelt of iets nu gebeurd is in 2010 of juist in 2011, maar nader onderzoek wijst uit dat het eigenlijk 2008 was.’ In 2008 schreef ik hier mijn eerste column, over de muziekkeuze in het OK.  Ondertussen zijn er zo’n 200 columns verschenen. Sommigen haalden zelfs uw scherm niet. Het zijn allemaal kinderen. Bedenksels van een dwarsverstand, zegt de geleerde vrouw, verzinsels tegen eelt op de cortex. Tijd voor een boekje, zegt mijn uitgever.  Voor mij blijven het dinsdagproducten. De geleerde vrouw aan de consultatie. Een van de duizend bootlegs van de bekende filosoof Zimmerman op de player. Een koele Orval die wacht als beloning. Meestal schrijf ik er zo’n drie op een middag. In de winter in kamerjas, in de zomer in shorts. Tussendoor een telefoontje, nooit Skype. Tegen vijven is de zaak geklaard. Maar dan ligt er nog de weekendbijlage van de NRC en de Figaro, en de Tijd, en heb ik weer geen zin in het bijhouden van de boekhouding.
Als ze ’s avonds thuiskomt zegt ze, wat gaat de tijd snel. Ze wil een klokje dat ‘ping’ zegt. Een bijna onhoorbaar signaal dat de consultatie voorbij is. Dat is ook eigen aan deze maatschappij: dat alles instant moet. Pizza’s, foto’s, een SMS, een mail beantwoorden. Er is geen voorpret meer, geen tussenpret, nooit meer ‘nog één nachtje slapen’.  Zo verdampen onze dagen tot gedachten achteraf. Geen tijd om in de achteruitkijkspiegel te kijken, maar altijd zin om achter de horizont te loeren. Het leven op een trapladdertje. Als ik alleen maar al die bijlagen tijdig gelezen kreeg.
Marc van Impe

09:37 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 maart 2013

Slangenolie en positief denken

Zegt de naam van dokter Emile Coué u iets? Waarschijnlijk niet. In 1922-23 was deze man echter wereldberoemd en dat had hij vooral aan de media te danken. Dat kwam zo: Coué had een bijzonder goede babbel op: de man verkocht het verhaal dat als je positief dacht je zowat alles kon genezen: reuma, TBC, astma, kanker, je kon het niet verzinnen of positief denken -als je dat uiteraard volgens de Coué methode toepaste- maakte je weer beter. Coué ’s grootste succes bereikte hij in de Verenigde Staten waar de reporters van het nieuwe medium radio hem op de handen droegen. Radio was toen wat Twitter nu is: revolutionair, alomtegenwoordig, ogenschijnlijk toegankelijk voor al wie geen al te zwaar spraakgebrek had en direct. Coué had ook een wonderspreuk, een mantra dat zijn patiënten voortdurend moesten herhalen, luidop of in gedachten, om het even: “Every day, every way, I’m getting better and better.”  “Elke dag gaat het me in alle opzichten beter en beter.” “Tous les jours et à tous points de vue, je vais de mieux en mieux”. Zonder de radio had Coué nergens gestaan. Het was in die tijd dan ook de uitgelezen marktplaats voor andere mirakeldoeners, predikers, kwakzalvers, gebedsgenezers en wat de Amerikanen zo mooi weten te omschrijven als snake oil salesmen. Maar er was meer: omdat wat Coué vertelde plausibel was en de man niet alleen de steun kreeg van de media maar ook van bekende mensen  van het theater en de cinema, kreeg hij ook al snel de steun van een aantal echte experten, hoogleraars en artsen, die de Coué-methode met succes pretendeerden toe te passen.  Er werden zelfs positieve  huisjes gebouwd volgens de Coué-methode en architecten en stedenbouwers verklaarden zich enthousiast Coué-adept zodat de cirkel snel rond was.
U gaat over Coué niet veel meer informatie vinden, wat ik hier aanhaal komt niet van Wikipedia, dat Walhalla van halve, hele en totale onwaarheden en verdichtsels, maar uit een echt geprint artikel van professor Donna Halper, media historicus uit Boston en een goede vriendin. Waarom dit verhaal? Doet het een belletje rinkelen? Op 24 maart is het werelddag voor het positief denken: de zogenaamde Positiviteitsdag.  Als je 58 € teveel hebt mag je deelnemen en krijg je behalve warme en koude dranken, natuurlijk veel vers fruit, ook verhaaltjes over positief denken van mensen met veel wol op hun tong.  De uitnodiging viel net in mijn bus. En Coué, zult u vragen?  De man viel door de mand toen een paar journalisten echt eens in zijn verleden gingen boren. Bleek dat hij niets dokter, psychiater of hoogleraar was. Hij was zelfs geen apotheker zoals hij beweerde. Wel had hij wat scheikundelessen gehad op de middelbare school  en had hij een tijdje als apothekershulpje gewerkt. Hij stierf in 1926. Zijn  methode van psychotherapie en zelfverbetering op basis van optimistische autosuggestie overleefde hem en is deze dagen onder een naam  die me maar niet wil te binnen schieten, weer helemaal in.
Marc van Impe

18:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 maart 2013

Biochemische routekaart van de mens in beeld

Systeembiologen hebben voor het eerst een complete biochemische routekaart van de mens samengesteld. Met de routekaart wordt het in de toekomst mogelijk om voor iedereen inzichtelijk te krijgen voor welke ziekten hij aanleg heeft. Ook kan gezien worden welke voedingsstoffen iemand nodig heeft en welke voeding of welk medicijn het meest effect zal hebben bij die specifieke persoon.

De kaart, die zondagavond werd onthuld in Nature Biotechnology http://www.nature.com/nbt/journal/vaop/ncurrent/full/nbt.... , is een aanvulling op het menselijk genoom, de gehele dna-volgorde van de mens. Experts stellen zich voor dat in de toekomst al op jonge leeftijd - of zelfs al via de ouders - het hele genoom wordt uitgelezen, waarna de stofwisselingskaart erop wordt geprojecteerd. Ieder mens kan dan in theorie zien voor welke ziektes hij aanleg heeft, welke tekorten aan welke voedingsstoffen hem parten kunnen gaan spelen, en welke voeding en eventueel medicijnen het meest geschikt zijn om ziektes te voorkomen of te behandelen. De 'routekaart' werd samen met een internationaal conglomeraat van tientallen wetenschappers samengesteld uit vijf eerdere schetsen en plaatselijke detailkaarten. Wetenschappers verwachten dat veel aandoeningen die nu niet worden herkend als ziekte, subtiele verstoringen zijn van onze stofwisseling. Haast 7.500 biochemische reacties hebben de wetenschappers nu in kaart gebracht, zo'n 90 procent van het menselijke totaal. De kaart zal 'de verkenning van nieuwe grenzen' in de geneeskunde mogelijk maken, schrijft het team in Nature Biotechnology.

Marc van Impe

 

 

11:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)