19 augustus 2015

Arts onder de armoedegrens

Dat hij mij de eer liet om af te rekenen. Het was een leuke avond onder een paar oude collegevrienden geweest. Een stevige hap, de nodige victualiën, de dames die ons met zachte dwang huiswaarts begeleiden. We hadden hem aan zijn voordeur gedropt. Ik weet dat er iets broedt als de radio zo zacht staat en ze behoedzaam door de bochten schuift. “Valt het jou niet op dat je ‘beste vriend’ je de laatste tijd altijd de eer laat om de rekening te betalen? En jij voelt je dan geroepen om als een grote meneer gelijk je Visa te trekken en met een brede smile aan zijn verzoek te voldoen.”

Het was de volgende ochtend dat ik hierbij stilstond. Ik begreep haar kregeligheid. M. was de voorbije maanden, sinds hij zijn pensionering had aangekondigd eigenlijk, maar al te graag de gast. En eigenlijk had die ontwikkeling zich al eerder gemanifesteerd.

Het was begonnen met de komst van een jong duopraktijk in het dorp. Het jonge koppel trok in in een statig herenhuis. Al snel kwam in een dependance een tandarts en een cardiologe voor een dag in de week. De praktijk organiseerde ook werkgroepen en voorlichtingsavonden, niet alleen voor jonge ouders, maar ook voor echte en aankomende senioren.

In het naburige huis vestigden zich een kinesist, een psycholoog, een pedicure en een logopediste. Hij had het aanvankelijk lijdzaam aangezien. Daarna was hij zijn public relations gaan verzorgen bij de lokale voetbalclub, maar hij had moeten vaststellen dat de ene helft van de duopraktijk ook op het voetbalterrein een begenadigde spelverdeler bleek te zijn.

Tenslotte had hij zijn beklag gedaan bij de Orde, zonder resultaat. Hij had niemand die hem nog aanporde, zijn vrouw was een paar jaren terug aan kanker bezweken. Zo was hij één van de 16.6 procent zelfstandige en vrije ondernemers geworden –want dat zijn artsen volgens de regel van de wet- die vorig jaar minder dan 10.000 euro netto verdienden. Dat betekent amper 833 euro per maand. Dat is een stuk minder dan de officiële Europese armoededrempel voor een alleenstaande van 1.074 euro per maand.

Het Neutraal Syndicaat voor  Zelfstandigen zegt dat dit maar liefst 1.6 procent meer is dan de 15% van de Belgen die volgens het officiële zwartboek 'Armoede in België' in  armoede leven. De toekomst ziet er grauw uit voor hem, want van zijn pensioen zal hij niet veel beter worden.

Ik belde hem gisteravond. Of ik kon helpen met een of ander? Hij lachte, wat kan je als oude huisarts nog doen? Wat kun je beginnen? Er was toch iets positiefs: zijn Volvo was nu 25 jaar oud en dus officieel oldtimer, dat scheelde een slok op een borrel qua belastingen en verzekeringspremie. En nu hij me toch aan de lijn had, hadden wij niet ergens een stek in de Ardennen?

Marc van Impe

15:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 juli 2015

"Geen geld voor de dokter? Daar twijfel ik aan."

Belgen zijn geboren boekhouders. Ze maken graag de rekening van een ander. Blijkbaar vormen de huisartsen geen uitzondering op deze regel. Ik hoor op een persconferentie tegen de derdebetalersregeling dat niemand beter geschikt is om in te schatten of iemand echt behoeftig is, dan de huisarts. Geen geld om de dokter te betalen, zegt een ervaren gezondheidscoach zoals de huisarts van de toekomst genoemd wordt, maar wel een groot plasmascherm aan de muur in de woonkamer. Ik heb daar mijn bedenkingen bij.

Om te beginnen zijn plasmaschermen uit de tijd, de dokter die dat als symbool van uiterste luxe of verspilling aanhaalt, is dus ook niet bij de tijd. Een beetje vierde-wereld-Belg koopt nu een ultra HD of 4K in de solden. En welke wet van Meden en Perzen zegt dat minder vermogenden niet boven de 32 inch mogen kijken?

Het doet me denken aan de opmerkingen die ik nu en dan te verduren krijg op de parking van de Lidl als ik mijn Engelse mobiel op een mindervalidenplaats parkeer. Toevallig val ik binnen die categorie van weggebruikers. Maar volgens de klanten van deze zuinige supermarktketen mag een mindervalide hoogstens een Skoda bezitten. Het zijn rare tijden. Mensen maken graag elkaars rekening. En ze kunnen steeds minder tegen kritiek op dat aanstellerige gedrag. Gelukkig ben ik een journalist en kan ik van kritiek mijn vak maken.

Ik meen dat het Churchill was die, gevraagd waarom hij de bijtende kritiek van de journalisten zo stoïcijns verdroeg, antwoordde dat de journalist een doorn in het oog van de democratie is, maar die maakt dat de democratie daardoor beter ziet en functioneert.

Net zoals een arts is een journalist is geen wetenschapper maar maakt hij wel gebruik van de informatie en technieken die de wetenschap hem aanreikt. Belangrijk daarbij is zijn ervaring, of hij openstaat voor vernieuwing, empathie heeft met het onderwerp dat zijn aandacht vraagt, en natuurlijk de mentale en fysieke staat waarin hij zich bevindt.

De journalist is ook geen politicus die pretendeert zich te engageren voor de verdediging van de belangen van de ene of andere sociale klasse of het belang van het algemeen. Hij volgt wel de politiek op de meest kritische wijze, stelt vragen en eist antwoorden, zal doorvragen en leugens of platvloerse banaliteiten onthullen, maar altijd met het nodige respect voor de persoon.

Dat betekent dus ook dat de journalist in zijn professionele leven politici niet verafschuwt of bewondert, en zeker geen richtlijnen van hen accepteert. Niet voor niets is de pers de vierde macht in een democratie. Wat geen garantie biedt op wederkerig respect van de eerste, de tweede en de derde macht, zijnde volksvertegenwoordiging, regering en justitie.

De journalist is evenmin een acteur die een rol speelt. Ik kan me dood ergeren aan die televisieseries en films waar een journalist de hoofdrol in speelt. Of hij is een zuipende persmuskiet, een idealistische onthuller, een malafide intrigant of een oude wijze man die vanuit zijn glazen hok de redactie overschouwt en af en toe in de clinch gaat met de huisjurist die stokken in de wielen wil steken. In de ingebeelde wereld weet Dokter House daar alles van.

De journalist is al evenmin een promotor, een PR-kanaal dat naar believen gebruikt kan worden door ijverige marketeers. Uiteraard houdt de journalist rekening met de belangen van het medium waarvoor hij werkt, maar hij weet zich beschermd door het journalistenstatuut dat hem niet alleen rechten maar ook plichten geeft. 

Dat alles maakt dat vriend zijn met een journalist een heikele situatie schept. Voor je het weet, haalt hij je persoonlijk over de hekel.

Wat me weer bij mijn uitgangsonderwerp brengt. De derdebetalersregeling had een stuk eleganter aan de man gebracht kunnen worden. Een en ander is een erfenis van la pasionaria die nu in de oppositie en de weekendedities van de zomerkranten het mooi weer maakt.

De DBR is er en zal niet geschrapt worden. Men kan zich beter op een rationele manier buigen over de wijze waarop ze zal ingevoerd worden. De ervaring heeft geleerd dat deze minister een totaal andere aanpak heeft dan haar voorgangster die vooral mikte op electoraal succes en minder op efficiëntie. Maggie De Block weet dat efficiëntie automatisch leidt tot electoraal succes. Als dat al haar doelstelling is.

De huisartsen hebben gelijk dat ze zich roeren en ongerust zijn. Maar ze moeten in het debat echte argumenten gebruiken, en zich niet laten verleiden tot toogpraat. Laat de vierde-wereld-Belg ondertussen zijn grootbeeldscherm aan de muur hangen. Een uitgewerkte tattoo boven de bilspleet kost overigens zoveel als een weekendtrip naar pakweg Budapest. Maar blijkbaar niemand die daarover valt. 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 juli 2015

Kan ik u plezier doen met een stukje placenta ?

In mijn vriendenkring sta ik bekend als een omnivoor. Vissenlarven in een omelette, het ei van een struisvogel, slang, alligator, cavia, levende meelwormen, insectensmeer op de boterham, surströmming,... Ik heb het geprobeerd. Toen ik het artikel las in The Archives of Women's Mental Health http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/?term=The+Archives+of+...  moest ik er plots aan denken: ik heb ooit mensenvlees gegeten. 

Maar eerst dit: In de Verenigde Staten heeft Kourtney Kardashian, een lid van de clan die beroemd is omdat ze bekend zijn, een nieuwe hype gelanceerd: placenta op het menu. Het heet dat de inname van moederkoek niets dan voordelen oplevert. Sommige "autoriteiten" beweren dat een placenta naast goede hormonen als oxytocine, corticotrofine releasing hormone, cortisol, oestrogenen en progesteron, ook heilzame mineralen als ijzer en vitamine B zou bevatten. Anderen zweren dat een schijf gepaneerde placenta de melkproductie op gang brengt en stimuleert, en in elk geval "tonnen energie" oplevert. Ik kreeg zelf ook de kans om dit culinair avontuur mee te maken. Het is lekker, moet ik toegeven....

De manier waarop placenta geconsumeerd wordt is uiteenlopend. Sommigen mixen hem rauw in een smoothie, zoals sommige gezondheidsfreaks met lever doen. Anderen vriesdrogen hem en laten hem verwerken in pillen, wat natuurlijk de tussenkomst van een professionele foodprocessor vereist, nog andere bakken hem gewoon in de pan.

Wij aten hem verwerkt in een pastei, met porto, spek en wilde paddenstoelen. Het was 1978, ik woonde in Amsterdam en we stonden op de drempel van de terug-naar-de-natuur rage. De placenta had toebehoord aan de vriendin van een collega die door de week zeer ernstige stukken in de NRC schreef over de nakende val van het communisme, in het weekend zeilde op het IJsselmeer en later belandde in een ashram. Zij is nu een zeer gerespecteerde econome en bestuurder in een aantal financiële instellingen. Hun dochter is een paar jaar geleden afgestudeerd als neuro-endocrinoloog en moet nu hartelijk lachen met onze culinaire avonturen van toen.

Kardashian blijkt voor vriesdrogen en pillen te gaan.  Cynthia Cole van Northwestern University, auteur van het onderzoek, zegt dat er weinig wetenschappelijke grond is om de gezondheidsthesis te onderbouwen. Het argument dat de meeste zoogdieren deze praktijk toepassen is geen argument dat "placentofagie," zoals de praktijk wetenschappelijk heet, zinvol is. Onderzoek bij 179 verschillende culturen wijst er echter niet op dat placentofagie  behalve in China tot het cultureel erfgoed hoort. Integendeel, er blijkt een taboe op te rusten. De placenta houdt ook allerlei onguurs uit de buurt van de baby, zoals bacteriën en zware metalen. Die komen er dus mee uit bij de geboorte.  Honden bijvoorbeeld eten behalve hun placenta ook andere dingen op die ze uitscheiden en dat wil een zinnig mens niet nadoen.

In 1954 werd er in Praag een echt wetenschappelijk onderzoek http://www.karger.com/Article/Abstract/308239 gedaan naar het effect van placenta op de melkproductie. 86 procent van de kersverse moeders rapporteerden een toename van de melkproductie met 20 gram of meer, maar er was geen controlegroep. Een recentere studie van 2013 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23445390  bij 189 dames meldt dat 40 procent minder last had van baby blues, 26 procent vermeldden meer energie, en 15 procent een betere lactatie. 

98 procent van de vrouwen meldde dat ze bij een volgende gelegenheid opnieuw placenta zouden nuttigen. Het is echter belangrijk te weten dat hoofdauteur Jodi Selander, een psychologe van de University of Washington in Seattle, een placentacapsulebedrijfje heeft. Voor ernstig wetenschappelijk onderzoek kom ik terecht bij  Mark Kristal, professor emeritus psychologie van de University of Buffalo http://www.acsu.buffalo.edu/~kristal/placentophagia%20rev... die vaststelde dat de placenta natuurlijke opioïden bevat.   

Uit de meest recente  internetstudie van 2014 in Health Care Women blijkt dat 3.3 % van de ondervraagden (N = 216, 78.7% V, 19.9% M) ooit placenta gegeten had. Mannen stonden even afkerig of positief, het is maar hoe u het bekijkt,  tegenover de praktijk: (χ (2)(2) = 1.60, p = .45).

Hoe smaakte het, wil een collega weten, aan wie ik mijn culinair avontuur vertel. Lekker, moet ik toegeven, in de richting van kalfslever, in elk geval niet degoutant.

Voor niet gevoelige zielen, hier http://www.lifehacker.com.au/2013/03/how-to-cook-and-eat-... staat een Australisch recept. U bent gewaarschuwd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)