10 september 2015

Het artsenrusthuis of de Ardennen ?

Nu is het nog mooi weer. Ideaal om de rode schicht nog eens uit de stal te halen en met open dak naar de stad te rijden. Straks wordt het miezerig, weer dat mensen naar friet en natte honden doet ruiken. Met de geur van gebraden kippen uit de legbatterij, en volgesnoten papieren zakdoekjes. Dat je in de supermarkt aangevallen wordt door wolken chocolade, mandarijntjes en goedkoop parfum. Tijd om de griepprik boven te halen, was het niet dat ik die ook dit jaar wel weer zal vergeten.

In het dorp aan de rivier niets van dat alles. Daar ruikt het naar bospaddenstoelen, zwaar bier, gerookte worst en vooral smeulend hout. De penetrante geur die houtkachels de zware lucht insturen en die 's ochtends van rond zo een uur of zeven uit de schouwen begint te krinkelen. De wereld wordt wakker.

Mijn vriend de huisarts is in een melancholische bui. In de Nederlandse gemeente Weesp is sinds enkele jaren een dementiedorp. Dat is een ommuurde wijk waar mensen met dementie wonen en zorg krijgen. In deze speciaal voor hen gebouwde woonomgeving kunnen ze vrij rondwandelen en naar de supermarkt, het restaurant, de kapper of het theater gaan. Zo kunnen de bewoners in een veilige en stimulerende omgeving een zo normaal mogelijk leven leiden. Ook in Duitsland, Zwitserland en Amerika zijn er plannen om dementiedorpen te bouwen. We zijn allebei op de leeftijd gekomen dat de statistiek ons een flinke kans geeft om in zo'n staat van bewustzijn te verzeilen.

"In ons land zijn er al enkele tientallen van die dorpen en dat sinds jaren,"  zeg ik. "Ik bezoek er regelmatig één. Men overweegt nu dementiegewesten in te richten." Hij glimlacht. Dit is het hokjesdenken op zijn best, bedenk ik. Dementen in hun eigen dorp. Opgesloten in  hun eigen gelijk.

In Brussel pleit een heropgeviste politicus voor moslimkamers in seniorenhuizen. In  Antwerpen wou men een rusthuis voor oudere holebi's. De maakbare samenleving op zijn best, ze verlegt opnieuw haar grenzen. In New England bouwen ze rusthuizen voor politiemensen, oorlogsveteranen en brandweerlieden. Die laatsten krijgen als toetje crème brulée, verzin ik. Waarom geen rusthuizen speciaal voor artsen ? Met een eigen labje, een spoeddienstje, een wachtkamertje, een verkoeverkamertje, en om de hoek een verpleegster die zich de complimentjes laat welgevallen. Ik denk dat dit de hel wordt.

Mijn vriend de huisarts bestelt nog een rondje. Er is weer Orval. De goed gevulde dochter van de waard brengt er sneetjes Ardeense worst en ham bij. Hier is het leven goed. Voor nu. "Zullen we hier samen oud worden," vraagt hij, "met onze geliefdes op onze eigen berg. Rustig in een veilige omgeving, onder mensen die ons toch niet begrijpen en die daar ook niet de minste behoefte aan hebben. Lekker tweezaam, of vierzaam als je dat wil. Dan rijden we naar elkaar toe, of we spreken hier af."

Ik denk er niet aan. Ik wil ook niet naar het rusthuis voor oudere journalisten. Ik wil ruzie blijven maken, blijven poken in het vuur van de kritiek, me blijven verbazen over nieuwe boeken die nog nieuwe gedachten brengen waarvan ik dacht dat ik die al lang gehad had. Ik ben geen homeopaat, ik ben een senior writer. Die gaan niet zomaar heen. Die moeten doorgaan.

Marc van Impe

18:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

09 september 2015

Overspelsite Ashley Madison - Heb medelijden met de gehackte

Op vakantie in een nabij buitenland krijg ik een telefoontje van een bevriend politicus die de onnozele vraag stelt of het waar is dat sommige mensen de identiteit van een ander aannemen als ze op bepaalde websites surfen. Deze vraag stellen is ze beantwoorden. Naar verluidt zijn er om en bij de dertienduizend Belgische accounts terug te vinden op de gehackte database van de website Ashley Madison. Meer dan 30 miljoen kandidaat vreemdgangers leven nu met de niet onredelijke angst dat ze een stuk van hun privacy kwijt dreigen te geraken.

Uiteraard speelt u niet mee in dit spel. U bent niet de enige. In internetkringen werd sinds jaar en dag lacherig gedaan over Ashley Madison en gelijkaardige websites. Sommigen deden het af als een flauwe grap, een slimme manier om onnozelaars een paar tientallen euro's lichter te maken. Het eigenaardige is dat nogal wat mensen op de hoogte blijken te zijn van dergelijke makelaars. Want dat zijn de eigenaars van de Ashley Madisons van deze wereld eigenlijk.

Ik voel diepe sympathie met zij die zich nu een slachtoffer mogen noemen. Zij zijn het bewijs dat we maar al te lichtgelovig zijn als we voor ons scherm en klavier zitten en hoe machteloos we zijn als die onnozelheid bedrogen wordt. We leren nu met scha en schande dat zoiets als "opsec" niet bestaaat. Opsec staat voor operational security, en dat niemand ons kan garanderen dat gegevens die we aan een of andere data base toevertrouwen echt vertrouwelijk en onschendbaar zijn.  Vorige week lekte uit dat een Nederlands ziekenhuis honderden namen van HIV-patiënten liet lekken. Het is ook bekend dat hackers  regelmatig  de muren van ons e-Healthplatform bestormen. Terwijl in deze kolommen al meermaals beschreven is dat de databases van de meeste ziekenhuizen zo lek als een mandje zijn.

Het zou dus passend en billijk zijn als de IT-ers nu eens eindelijk iets zouden doen aan dit probleem. Het is niet omdat Ashley Madison vreemdgaan faciliteert dat de normale wetgeving niet van toepassing zou zijn. dus moeten ook de gebruikers van dit soort websites beschermd worden. want als hackers achter dit aspect van onze privacy kunnen komen, dan kunnen ze nog veel andere zaken te weten komen. Misschien zou "opsec" een verplicht vak moeten worden vanaf de lagere school.

En tenslotte nog dit, ik geef iedereen het voordeel van de twijfel. Het kan best dat uw beste vriend  uw naam en e-mailadres als  alias gebruikt heeft. Fijngevoelig is dit niet, maar het gebeurt.  Daarom hanteer ik een paar vuistregels. Als ik iets publiceer op het internet handel ik zoveel mogelijk alsof ik in het publiek handel, met andere woorden: ik ga het niet hebben over zaken waar sommigen geen zaken mee hebben. Alles wat je schrijft op het internet kan je op een bepaalde dag ter verantwoording voorgelegd worden. Je online leven is nu op zijn best 35 jaar oud, het mijne tenminste wel. Volgens een vriend die een IT-security bedrijf runt zullen mijn internetpublicaties op zijn minst 60 jaar meegaan. Tegen dan is het net vol en gebeurt er een grote uitveegoperatie. Ik zal het niet meer meemaken.

Ik vrees dat mijn vriend de politicus een vlucht vooruit aan het maken is. Voor wie zich betrokken of wie weet bedreigd voelt is er de Australische website Have I pwnd (https://haveibeenpwned.com ) die gerund wordt door een meneer Try Hunt, what's in a name, die voor geen geld uitzoekt of u zich zorgen moet maken.

Marc van Impe

16:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 september 2015

Een indiscretie

Ik zit en wacht in een universitair clubrestaurant op een afspraak die –druk, druk, druk, sorry maar ik ben natuurlijk te laat- zoals dat gaat bij belangrijke mannen, op zich laat wachten. Ik ken mijn afspraak niet persoonlijk. Ik heb wel een paar publicaties van hem gelezen maar hij nam het initiatief voor het etentje. Toen ik eventjes rustig zat te mijmeren, ving ik flarden op van een wel heel interessant gesprek.

Aan de borreltafel naast mij zitten twee heren die ik wel herken. Ik heb mijn kranten uit, het menu nog eens doornemen brengt geen troost, ik lees mijn huisblad The New Scientist, maar mijn hersenen worden onvermijdelijk getrokken naar het gesprek van mijn buren.

Wat zeker de aandacht trekt, is dat ze royaal met namen strooien, en wat me opvalt is dat het negen op de tien gaat over vrouwelijke vakgenoten. Het gesprek gaat over respect, over het prestige van hun faculteit, kortom over het gebrek aan aanzien voor het medisch, lees academisch, metier.

Het toenemend aantal vrouwen, zo luidt de teneur van het gesprek, vermindert het prestige en haalt het academisch niveau naar beneden. De haren in mijn nek gaan rechtstaan. Dit zijn ineens geen twee sympathieke heertjes meer maar hoogopgeleide gnomen die niets geleerd hebben en niets te leren hebben.

Het doet me onwillekeurig denken aan een gesprek dat ik op de radio hoorde onderweg naar een congres in Nijmegen, waar een Nederlandse hoogleraar in de geschiedenis, een echte dame, professor Marietje van Winter, vertelde dat ze telkens opnieuw moest constateren dat zodra vrouwen de helft van het aantal onderzoekers in een vakgebied vormen, het prestige van dat vakgebied gehalveerd wordt.

Professor Van Winter was daar treurig genoeg niet zo negatief over. Daar is weinig aan te doen, zei ze, vrouwen zullen de wetenschap nooit overnemen. Voor een deel ligt dat volgens haar aan de vrouwen zelf die geen zin hebben om een gezin te combineren met zo'n slopende baan in de wetenschap. Zoals ze dat zelf zei: "Natuurlijk komt er een eind aan je energie."

Ik hoor naast mij hoe een Alzheimeronderzoekster over de hekel gehaald wordt, de lol kan niet op, en hoe vervolgens een genetica door de mangel gaat. Er wordt gegniffeld, gedold, accenten worden nagebootst. De geneeskunde gaat naar de knoppen, weet de een, en dat zie je nu al in de huisartsenij. En in de journalistiek is het al niet anders.

De ober komt er aan en zegt dat hun tafel klaar is. De heren staan op en dan zie ik dat het heertjes zijn, nog geen meter zeventig hoog, de nekken enigszins spannend in de kraag van een iets te klein hemd. Op kleine voetjes in nauwe schoentjes. "Have a nice day," zegt de een. Ik kan het niet laten en antwoord: "Dank voor het verhelderend gesprek."

En dan bedenk ik, hoe onterecht die laatste bedenking. Lengte heeft niets met formaat te maken, dat bewijst de rector van deze universiteit. Op de website van Zorg-en-Gezondheid.be (http://www.zorg-en-gezondheid.be) lees ik dat in West-Vlaanderen de huisartsgeneeskunde toe is aan vervrouwelijking. In Leuven zijn 52% van de huisartsen van het echte sterke geslacht. Dat verklaart een en ander. Cijfers over de Franstalige zijde van dit land zijn niet beschikbaar.

Marc van Impe

16:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)