26 januari 2016

De wraak van de huisarts

“Als de verplichte RDB voor één zaak gezorgd heeft,” zegt de huisarts, “dan wel dat de armste van mijn patiënten nu effectief meer betalen.” We doorstaan de zoveelste receptie van deze kwakkelwinter en ik bevind me in de hoek waar de oudere generatie huisartsen zich teruggetrokken hebben. De peptalk van de Riziv-bobo van dienst is achter de rug. De specialisten zijn aan het netwerken. De nieuwe generatie bespreekt nieuwe relaties, zwangerschappen, associaties en hipstert zich een eind weg.

De oudere generatie  die begon tussen 68 en 73 en stilaan tegen zijn pensioen aankijkt, vrij van elke illusie, moe maar niet tevreden bespreekt de gang van zaken. Maggie De Block is uiteraard onderwerp van gesprek, maar ook Jan De Maeseneer en de moefti's van de artsensyndicaten moeten het ontgelden. Krijgt de eerste nog krediet, dan is het duidelijk dat de academie en de syndicaten de boter opgegeten hebben. De huisarts legt uit: "Vroeger  kreeg ik soms drie patiënten uit één familie op mijn consultatie. Huisbezoeken waren familiebezoeken. Ik rekende systematisch één consultatie aan want dit waren meestal de meest behoeftige patiënten.

Nu een consultatie nog 1 euro kost, een huisbezoek 3 euro, reken ik drie consultaties. En dan nog krijg ik opmerkingen. Reken uit wat dit aan meerkost betekent voor de Rijksdienst. Het kan me niet schelen, ik laat me niet uit over de zin en onzin van acties tegen de RBD, maar op die manier neem ik revanche."  Hij kan op instemming rekenen. Sterker nog, de verhalen die volgen gaan allemaal dezelfde richting uit. "Een attest gaf ik vroeger tussen twee consultaties door," zegt zijn collega, "een attest voor school, een attest voor de sportclub, het maakte niet uit. Nu reken ik 1 euro. In eer en geweten. En uiteraard doe ik een basisonderzoekje, bloeddruk, hartritme, longen luisteren, klieren betasten. Ik ben een man van zijn vak, maar ik laat niet met mij sollen." De wraak van de huisarts, bedenk ik.

De bobo is tot hier afgedwaald.  De reacties zijn zuur. Dan vraagt een van de senioren die binnenkort met pensioen gaat: "Hoe komt het dat jouw universitaire jaren tellen voor je pensioenberekening, terwijl wij die jaren nog eens extra moeten betalen? Waar is de rechtvaardigheid van die ongelijkheid?"  Zijn glas is leeg, de temperatuur daalt, de chauffeur wacht. De voorzitter wordt zenuwachtig. Het feest is geweest.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

15:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 januari 2016

Controversieel debat over verplichte anticonceptie wordt heropend

Dit wordt geen makkelijke column. Zo’n tien jaar al schuif ik de vraag voor mij uit. Omdat ze zo controversieel is. Ook nu nog. Dus voor u op de boodschapper schiet, even doorlezen. Aanleiding is een nieuwe rubriek, Dwarsliggers, in het dagblad De Morgen. Deze opent met een interview met huisarts en gewezen senator Patrick Vankrunkelsven, die in 2005 al pleitte voor verplichte anticonceptie bij ‘ernstig falende ouders’.

Vankrunkelsven die ook docent en onderzoeker is aan het departement huisartsgeneeskunde van de KU Leuven en directeur van het Belgische Centrum voor Evidence Based Medicine, is niet de enige die deze vraag stelt. De huisarts uit Laakdal kreeg tien jaar geleden hele emmers gier over zich heen. "Nazipraktijken," was nog maar het minste van de betichtingen. Ook in Nederland leeft het debat.

Op 4 maart 2015 betoogden de Nederlandse rechters Cees de Groot en Paul Vlaardingerbroek dat er alle redenen zijn om met de belangen van een kind reeds vóór verwekking rekening te houden. Mr. Cees de Groot is voormalig vicepresident en kinderrechter rechtbank Rotterdam, prof. mr. Paul Vlaardingerbroek is hoogleraar familie-en jeugdrecht aan de Katholieke Universiteit Tilburg, tevens raadsheer en voorzitter van het regionaal medisch tuchtcollege Beraadgroep rechtspositie van het kind. In mensentaal betekent dit: "Wij, rechters, willen een wet die verplichte anticonceptie mogelijk maakt."

Uiteraard is er veel kritiek op verplichte anticonceptie voor mensen die beter weten geen kinderen kunnen krijgen. Maar daarbij blijft onbeantwoord hoe men dan wel doeltreffend moet optreden in die heel concrete situaties, waar iedereen het er over eens is dat daar nu verder echt geen kinderen meer zouden moeten komen. Elke (forensische) psychiater kent ‘gevallen' die het gevolg zijn van totaal ontspoorde gezinssituaties. Elke huisarts ziet wel eens een situatie waarin het onbelemmerde risico van weer een zwangerschap een zichzelf voltrekkend rampscenario is.

Op de achterflap van het boek Woonschool (*) uit 2012 staat het als volgt beschreven: "Apenliefde heette het in 't jargon, de liefde van zwakbegaafde ouders voor hun kinderen. Dat was de liefde die Suzanne Jonkers, kortweg Suus, kreeg van haar ouders. Binnenshuis betekende dat luizen, DDT, pornoblaadjes, kostgangers, een manipulerende moeder die haar drinkende man in toom hield, maar ook een strak dagregime.

Suus groeide, als enig normaal begaafd kind, op tussen zwakbegaafde ouders, broers en zussen. De familie Jonkers maakte, samen met andere ‘asocialen' deel uit van een woonexperiment in de jaren zestig in het Haarlemse Parkwijk: de Woonschool. Een buurt waar ‘onaangepasten' onder het toeziend oog van een fikse schare hulpverleners -die elkaar via ‘klikbriefjes' op de hoogte hielden- zou ‘leren wonen'. Het bleek een groot fiasco. Criminaliteit, vervuiling, mishandeling en incest gingen er gepaard aan een hechte groepssolidariteit en strikte machtsstructuur."

Suus, in het echte leven Lucie Kessens, groeide op onder bizarre omstandigheden, maar wist zich op eigen kracht aan haar thuismilieu en dat van de zwaar gestigmatiseerde wijk te onttrekken. Eén fragment: "Het is november, 1970. Suus Jonkers is negen jaar oud. Het gezin is net bij opa en oma op bezoek geweest en staat bij de bushalte te wachten op vervoer naar huis.

Van het lijstje met bustijden dat achter het glas hangt, snapt haar moeder niets. Vader wordt er ook niet wijs uit. Dan ziet het meisje - gek op rekenen - de logica in de cijferreeks. Trots roept ze dat de bus elke twintig minuten gaat. Vader kijkt haar aan alsof ze net heeft uitgevonden hoe ze naar de maan kan vliegen. Op dat moment beseft Suus dat ze anders is. Dat ze boven haar ouders is uitgestegen. En dat ze het daardoor alleen moet zien te redden in het leven."

Lucie Kessens liep op veertien thuis weg. Ze studeert af, ontmoet een man, hoogopgeleid, uit een ander milieu. Haar vier broers en zussen bleken niets veranderd. Het pientere wicht van toen is nu een vrouw van middelbare leeftijd, ervaringsdeskundige en geeft opleiding aan… hulpverleners.

De rechters citeren het geval van een schizofrene moeder waarbij twee kinderen, beiden van onbekend gebleven verwekkers, kort na hun geboorte door de kinderrechter uit huis werden geplaatst. De vrouw werd weer zwanger van een onbekende verwekker. De behandelend gynaecoloog en psychiater boden haar aan om na dit derde kind een vorm van anticonceptie toe te passen. De vrouw sloeg het aanbod af: „Ik wil zo snel mogelijk weer zwanger worden. Ik ben prostituee en mijn bezoekers kicken op seks met een duidelijk zichtbaar zwangere vrouw. Het gaat mij niet om het krijgen van een kind. Dat mogen jullie ergens plaatsen."

Cees de Groot: "Ik dacht als rechter met een unieke casus te maken te hebben. Maar een psychiater uit de verslavingszorg deelde mee dat dit in de kring van verslaafde prostituees met psychiatrische problematiek een bekende situatie is, waartegen behandelaren wel zouden willen maar niet kunnen optreden. Het derde kind is ook uit huis geplaatst en het is nu dus lijdelijk wachten op een volgende zwangerschap. Mag dit gevaar in een dergelijk geval door verplichte anticonceptie worden tegengegaan of niet?"

In november 2005 kregen voor het Antwerpse Hof van Assisen Cindy C. en David B. 30 jaar voor foltering van hun zeven maanden oude baby Xena. Xena overleed in een appartementje in de Mahatma Ghandistraat in Mechelen aan twaalf gebroken ribben en een complexe schedelfractuur. Kind en Gezin "geraakte nooit binnen". Xena zou nu 14 jaar oud geweest zijn. De geschiedenis herhaalt zich.

In september 2013 werd een kleuter in Waals Brabant door zijn beide drugsverslaafde ouders zo mishandeld dat zij ternauwernood aan de dood ontsnapte. De correctionele rechtbank van Nijvel veroordeelde daarop op 12 maart 2015 –bij verstek- Valérie R. en Khamiss E. tot 18 maanden effectieve gevangenisstraf en 6000€ boete. Het gezin stond onder toezicht van het ONE.

Ik stel me de vraag of er geen redenen genoeg zijn om met de belangen van een kind reeds vóór de verwekking rekening te houden? Steeds opnieuw stelt men vast dat de hulpverlening in dergelijke gevallen faalt. Een kind geboren laten worden waarbij al bij voorbaat vaststaat dat het na de geboorte tot uit huis zal moeten geplaatst worden, lijkt mij beslist in strijd met de menselijke waardigheid.

Ik hoor het argument dat als men de vraag stelt aan deze kinderen of ze liever helemaal niet zouden zijn geweest, hun antwoord zal zijn: wij leven nu en willen dus verder leven. Maar deze vraag maakt niet het relevante onderscheid tussen de situaties van na een geboorte en vóór een verwekking en haalt deze daarmee op innerlijk tegenstrijdige wijze door elkaar.

De Nederlandse rechters argumenteren dat voordat een kind überhaupt is verwekt er immers van het feitelijk onthouden van leven geen sprake is. "Er is alle reden dat met de belangen van een kind niet pas na zijn geboorte rekening wordt gehouden, maar reeds vóór zijn verwekking. De rechter zou de wettelijke bevoegdheid moeten krijgen de belangen van een toekomstig kind en die van de ouders als potentiële verwekkers af te wegen.

En in extreme gevallen moeten kunnen beslissen dat het grondrecht van de ouder op voortplanting en evenzo het gelijke recht van gehandicapte personen op ouderschap ophoudt te gelden in geval een gevaarlijke gezinssituatie aanwezig wordt geacht. Het krijgen van een kind is geen louter individuele aangelegenheid van de vrouw maar een gezamenlijke aangelegenheid van moeder en toekomstig kind.

Het omschreven gevaar rechtvaardigt dan ook een (beperkte) fysieke inbreuk op de integriteit van het lichaam van de vrouw."

Iedere ouder heeft een grondrecht op voortplanting, net zoals gehandicapte personen een gelijk grondrecht hebben op ouderschap. Maar in extreme gevallen zou de rechter dus moeten kunnen beslissen dat dit grondrecht ophoudt te gelden in geval een gevaarlijke gezinssituatie aanwezig wordt geacht, zo pleiten rechters Cees de Groot en Paul Vlaardingerbroek.

Anticonceptie onder dwang – in uitzonderlijke gevallen zou dat moeten kunnen, zegt professor Carsten Lincke , kinderarts in het Sophia Kinderziekenhuis, deel van het Erasmus MC in Rotterdam. Hij leidde bijna tien jaar lang kinderartsen. Lincke is gespecialiseerd in aangeboren en erfelijke aandoeningen bij kinderen. "De ideologische verblinding overschaduwt de rede, opgeklopte hysterie de feiten," zegt hij. "Sta tijdelijke verplichte anticonceptie toe."

Kinderrechters, jeugdzorghulpverleners en kinderartsen pleiten binnenskamers al vele jaren voor een wettelijke regeling die het mogelijk maakt om zwangerschap bij vrouwen met een zeer hoog risico op verwaarlozing of mishandeling van hun kind te voorkomen, in het uiterste geval afgedwongen door een rechterlijk besluit. Het gaat hierbij om ouders met een verslaving, psychische aandoening of verstandelijke handicap. Uw collega Patrick Vankrunkelsven heeft de kwestie weer op de agenda gezet.

In dit soort schrijnende (extreme) gevallen zou ik me inderdaad kunnen voorstellen dat het grondrecht op voortplanting ingeperkt zou moeten kunnen worden. De tegenwerping dat de staat zich niet met het privéleven van burgers moet bemoeien, is arbitrair. Dat doet de staat de hele tijd al: we mogen pas autorijden vanaf 18, op seks met minderjarigen staat een grens, kinderporno is verboden.

In de VS kan je al met 16 jaar achter het stuur van een V8, in een katholiek land als Argentinië of Brazilië is seks met een 14-jarige doodnormaal. Er is het hellende vlak-argument. Wat weegt zwaarder? Het zelfbeschikkingsrecht van een volwassene of de zorgplicht voor een kind? Ik ga voor het kind want dat is afhankelijk, dus gaat het voor. Net als in bewaring gestelde gevangenen, moeten er in bewaring gestelde ongeborenen zijn. En net als een gevangene een nieuwe kans krijgt, moeten ook ouders die krijgen.

Wat denk u? Bent u het eens of oneens?

Marc van Impe

 

Bron: Mediquality

12:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 januari 2016

1 jaar na Charlie Hebdo: "Wir sind alle Kölsch"

Deze week is het een jaar geleden dat terroristen een bloedbad aanrichtten op de redactie van Charlie Hebdo. Het satirisch weekblad ging door. Er volgde een jaar vol verwarring. Voor mij betekenden de januari gebeurtenissen het eind van een eeuw, een nieuw tijdsgewricht, een grote droom van een rechtvaardige, vreedzame wereld, die ik als babyboomer heb weten bouwen op de ruïnes van na 1945 en die ik zelf nog gezien heb, is verloren gegaan.


Ons westerse, judeo-christelijke-humanistische wereld zit in crisis. Sterker, het gaat nu om een conflict tussen twee religies die op het eerste gezicht niet zo veel van elkaar verschillen in hun monotheïstische geloof, maar die elk totaal andere normen en waarden hanteren. De duur bevochten emancipatie, het respect voor mensenrechten, de scheiding tussen kerk en staat, het geloof in ontwikkeling en vooruitgang, de eerbied voor cultuur zijn stuk voor stuk des duivels voor de geradicaliseerde moslims.


Toen ik ter wereld kwam lag een groot deel van de wereld nog in puin. De ambitie van onze ouders was grenzeloos, hun kracht om van vooraf aan te beginnen was uniek. Het succes was navenant.  Ze dreven op idealisme, vastberadenheid om een meer rechtvaardige, vreedzame en veilige wereld te bouwen, ze wilden de klassenprivileges en sociale achterstelling afschaffen, en bevochten een betere huisvesting, beter onderwijs en gratis gezondheidszorg.


Zij zorgden er ook voor dat vanaf de jaren vijftig de onafhankelijkheidsbewegingen in de nu voormalige koloniën hier een politieke basis kregen. Ontwikkelingshulp werd een totaal nieuw begrip. Wij die de namaakrevolutie van 68 meemaakten verwachtten niet anders dan wederkerigheid. Dat blijkt een vergissing te zijn.  Het communisme, dat zich de kampioen van het antifascisme noemde, had een ruime intellectuele en emotionele aantrekkingskracht, meestal op voormalige katholieken. De sociaaldemocratie, het alternatief voor hen die de lange mars door de instellingen maakten en nu onze FOD's besturen, verloor haar raison d'être als tegengif voor het communisme.


9-11-2001 gaf adem aan het linkse en rechtse populisme dat heimwee heeft naar de simpele gemeenschap uit de jaren vijftig. Maar aan immigranten en minderheden buiten de deur houden, dacht niemand. Na de aanslag op Charlie Hebdo van januari 2015, waarbij  Chérif en Saïd Kouachi 12 mensen doodden, onder wie acht redacteuren en tekenaars - uit naam van de islam-, kwam er een barst in dat geloof.  13 november maakte van de barst een kloof. ‘Het geweld is nu tegen iedereen gericht', aldus financieel directeur Eric Portheault van Charlie Hebdo na de aanslagen op 13 november. ‘Maar wat wij bij Charlie Hebdo doen, blijft uniek. Niemand wil dat doen omdat het gevaarlijk is. Dat geeft ons nog altijd een verschrikkelijk gevoel van eenzaamheid.'


Over de beweegredenen van de moordenaars is ondertussen een kleine bibliotheek volgeschreven. De conclusie is steeds dezelfde: frustratie en gebrek aan respect, wat zich vertaalt in redeloos en extreem geweld. Er zit een evolutie in: van gericht individueel geweld, via massaterreur naar het creëren van een algemeen gevoel van onveiligheid in de publieke ruimte. Het gebrek aan respect vertaalt zich in agressie tegenover vrouwen, geen macho of haantjesgedrag maar zuivere criminaliteit.


In de reportage Femme de la Rue, van de Belgische reporter Sofie Peeters, werd een eerste signaal gegeven. https://www.youtube.com/watch?v=H0uQInTECI4. Peeters toonde hoe ze op straat aangesprroken werd, oneerbare voorstellen kreeg, voor hoer werd uitgemaakt. Haar aanklacht werd weggewuifd als vooringenomen, racistisch zelfs.


De evenementen in het hoofdstation van Keulen op oudejaar waarbij tientallen vrouwen het slachtoffer van diefstal en seksuele aanranding werden maken er een trauma van. Minstens 40 mannen van Arabische en Noord-Afrikaanse origine, aldus de Keulse politiecommissaris, zouden in verschillende groepen hun slachtoffers hebben omsingeld, betast en bestolen. De politie kon er niet rap genoeg bij zijn, omdat ze door jonge mannen op het stationsplein met vuurwerkpijlen werden belaagd.


De Duitse schrijfster Katja Schneidt auteur van de bestseller "Gefangen in Deutschland: Wie mich mein türkischer Freund in eine islamische Parallelwelt entführte",  heeft op Facebook een open brief geschreven naar aanleiding van de massa-aanrandingen in Keulen. Ze laat zich daarin sarcastisch uit en schuwt daarbij geen harde woorden.


Citaat uit de open brief:
‘We zijn ondertussen in Duitsland zo ver gekomen dat ontelbare vrouwen al een klacht ingediend hebben (35, maar volgens de politie ligt het feitelijke aantal veel hoger) over het feit dat ze op oudejaarsnacht door een horde wilde asielzoekers beledigd en op de zwaarst mogelijke manier seksueel lastig gevallen werden (ja, het waren asielzoekers, want de politie heeft bij controles de voorgeschreven asielformulieren onder ogen gehad). Slechts de regionale kranten schrijven hierover.
Ze hebben deze vrouwen bepoteld, hun vingers in alle lichaamsopeningen gestoken en soms ook de kleren van hun lichaam getrokken. Dit alles begeleid van ‘ficki – ficki' en ‘Schlampen'-kreten. De politie kon deze vrouwen niet beschermen omdat ze door de razende asielzoekers met vuurwerk bekogeld werden. Een schande voor ons land!
… we zijn intussen zover gekomen dat we zulke gebeurtenissen doodzwijgen, nationaliteit niet durven benoemen en stilletjes in onze hoofdkussens wenen omwille van de vele seksuele misdrijven door asielzoekers. Het gaat niet langer om enkele gevallen. Ik alleen al verzorg zeven vrouwen die gedurende de laatste zes maanden het slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld door ‘vluchtelingen'. Dat mag men echter niet zeggen. Dan is men namelijk een opruier! Een vreemdelingenhater! Een nazi!
Dat deze gebeurtenis doodzwijgen een verdere slag is in het gezicht van de slachtoffers, nemen we er goedkeurend bij. Zelfs ik heb nagedacht of ik wel over de verschrikkelijke gebeurtenissen in Keulen mag schrijven. Ja, ik mag dat! Ik strijd al zoveel jaren tegen huiselijk en seksueel geweld en als ik uitsluitend de gevallen waarbij een Duitser de dader is publiekelijk mag maken, dan ben ik inderdaad een racist.
Maar dat ben ik niet! Ik hou van iedereen, zolang zij maar met respect met hun medemensen omgaan. Mij kan het niet schelen of iemand moslim, christen of jood is. Ik beoordeel mensen naar hun daden, en niet volgens hun afkomst of geloof. Dat in vele moslimlanden een ander vrouwenbeeld heerst en emancipatie een woord uit een vreemde taal is, is niet mijn schuld. Dat er nu vele mensen naar ons land komen met een verouderd vrouwenbeeld, is evenmin mijn schuld.
Als ik echter geweld, dat door een aantal van deze mensen bedreven wordt, goed zou praten, dood zou zwijgen of zou verontschuldigen, dan ben ik wél verantwoordelijk. Ik geef hen dan het idee dat ik het goedkeur dat zij vrouwen discrimineren, domineren en seksueel misbruiken. Dat zou fout zijn. Daarom ga ik niet zwijgen, want ik zou ook mijn mond niet houden als de daders Duitsers waren. Ieder die een beetje kan denken weet dat een groot gedeelte van de mensen die hierheen komen niet gewelddadig zijn. Maar bij een miljoen vluchtelingen is 10% die seksueel geweld plegen al genoeg om 100.000 vrouwen een slachtoffer van seksueel geweld te maken.
Ik zal ook niet stoppen de hier bescherming zoekende mannen duidelijk te maken dat ik van hen verwacht dat zij Duitse vrouwen niet als vrij wild beschouwen en dat ik evenzeer verwacht dat zij de integratie van hun vrouwen, zusters en dochters niet met verouderde waardepatronen verhinderen! Wie hier wil wonen, moet onze cultuur volledig respecteren, zonder discussie! Wij, Duitse vrouwen, willen niet ‘ficki – ficki' doen en we zijn ook geen ‘Schlampen' (sletten) die erop wachten eens een grondige beurt te krijgen. Wij beslissen zelf wie ons waar aanraakt en dat moet zo blijven!
En nu, beste regering, verwacht ik dat jullie eindelijk jullie verantwoordelijkheid nemen en de daders duidelijk maken dat we genoeg Duitse verkrachters hebben. We zijn niet van plan om dit aantal nog te doen stijgen.'  (einde citaat open brief)


Volgens de Keulse politie is dit een nieuwe vorm van terreur: rond middernacht verzamelden een duizendtal mannen 'afkomstig uit Noord-Afrikaanse of Arabische landen' op het stationsplein in Keulen, die veel seksuele misdrijven hebben gepleegd, die soms zeer ernstig waren', aldus politiecommissaris Wolfgang Albers. Burgemeester van Keulen Henriette Reker noemt de incidenten schandalig. Aan de Kölner Stadt-Anzeige zei ze: ‘We kunnen niet tolereren dat hier een juridisch vacuüm ontstaat.'


Ik vind het vreselijk maar eens te meer dreigt de Franse auteur Michel Houellebecq gelijk te krijgen. Zijn laatste roman ‘Onderworpen' speelt zich in de toekomst af. Die toekomst is nu heel nabij.  Houellebecq spiegelt zijn hoofdfiguur aan de schrijver Joris-Karl Huysmans van 'Tegen de keer' die zich uit opportunisme tot het katholicisme probeerde te bekeren. Bij de voorstelling van zijn boek in Utrecht kwam de vraag - door een vrouw uit het publiek gesteld - wat Houellebecq van de aanslagen op Charlie Hebdo vond en of zijn roman ook een aanval op de Westerse vrouw was. 'Ja', schaterde Houellebecq sardonisch. 'De vrouw heeft het juist het zwaarst. Na een dag hard werken moet ze ook nog de barbecue aanmaken terwijl haar man rosétjes drinkt.' De evenementen in Keulen hebben bewezen dat de realiteit zwaarder en erger is.


Komt er nu een campagne Wir sind alle Kölsch?

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)