19 september 2015

Mindfulness via het internet tegen ramschprijzen

Ik geef toe, ik ben van bij het begin een scepticus geweest wat mindfulness betreft. Niet alleen geloof ik niet in de ontwapenende sereniteit van het boeddhisme, waarop deze vorm van psychotherapie gebaseerd is, ik heb geleerd dat aanhangers van deze filosofie niet alleen in het hier en nu leven maar vooral met ik en mezelf begaan zijn. De beginselen van mindfulness werden –niet voor het eerst- toegepast door kandidaat-kamikazepiloten. Ik geloof ook niet in theorieën die gepropageerd worden door mensen die gekke, zwarte hemden dragen, net zo min als ik in architecten vertrouwen heb die in hindoehemden door het leven gaan. Wie zich moet verkleden om betrouwbaarheid en autoriteit uit te stralen, hoort thuis in een sekte, niet in een reguliere wetenschappelijke discipline.

Maar vorige zondag schrok ik me echt lam toen ik –surfend naar de app van mijn vertrouwde nieuwssite- een pop-up kreeg van Marktplaats.nl waar ik behalve een aanbieding voor rolgordijnen tegen 50% korting, een erotisch speeltje voor geen prijs, ook nog een cursus mindfulness online kreeg aangeboden "voor een beter leven" met maar liefst 84% korting, het weze 19.95€ in plaats van 129.00€. Mindfulness verbetert de kwaliteit van uw leven, roept de app, het vermindert stress, angst, onrust en negatieve emoties, u leert niet over de toekomst te piekeren, maar in het ‘nu' te leven, u wordt productiever en hebt meer focus, u leert te genieten van het leven en bent daardoor gelukkig , en – hoe belangrijk!- als ik dit alles doe en prompt per kerende en per PayPal betaal, krijg ik een certificaat van voltooiing.

De mindfulness-opleiding wordt aangeboden door het bedrijf Skillsology.com, een door Microsoft gecertifieerd opleidingsbedrijf dat naast de klassieke webopleidingen zich nu ook begeeft op het terrein van de toegepaste psychologie. De website beweert samen te werken met erkende Nederlandse en Belgische psychotherapeuten.

Via Marktplaats kan ik ook Slim Patch afslankpleisters kopen tegen 60% korting, een scheermesjesslijper, een auto uitdeukset en een sfeervolle 5 meter lange RGB LED lichtstrip. Ik ga voor de uitdeukset met 62% korting voor amper 14.95€. Tegen die prijs komt mijn carrossier zijn bed nog niet uit. Wat ik niet van mijn psychotherapeut kan zeggen.

Eens zien wat de vakvereniging van psychotherapeuten daarvan zegt. Ik heb de geleerde vrouw alvast een onderwerp bezorgd voor haar volgend vragenuurtje op de LOK-vergadering volgende maand.

 

Marc van Impe

17:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 september 2015

Artsen lijden onder agressief gedrag

Ik kan niet zeggen dat hij een vriend is. Daarvoor heeft hij te lang door het ziekenhuis gedenderd met zijn grote bolle hoofd, zogenaamd bon mots rond strooiend maar ontzettend grof voor wie niet in zijn gratie viel. En dat waren er velen. Hijzelf noemde zijn gedrag assertief, voor velen was hij agressief, op het grove af, in een modern bedrijf had hij het geen tien jaar meer volgehouden: zo denigrerend en seksistisch kon hij uithalen. De uitnodiging voor zijn afscheidsreceptie viel in de bus. Een oude cultuur verdwijnt.

Een van de frustraties waarmee jonge artsen in opleiding geconfronteerd worden is het ruwe, soms onbeschofte gedrag van hun stagemeesters en de medische staf. Niet alleen zorgt dit voor onnodige stress maar dit kan ook grote gevolgen hebben voor de patiënt. Ook specialisten in ziekenhuizen hebben niet zelden af te rekenen met grof gedrag van hun leidinggevenden of collega's. Het verplegend personeel kan op de Belgische Externe Dienst voor Preventie en Bescherming op het Werk rekenen. Maar de medici staan er meestal alleen voor. Voor dit soort kwesties heeft de medische raad vaak geen oog, laat staan een luisterend oor. Toch heeft dit ernstige consequenties.

Uit Israëlisch onderzoek van Arieh Riskin op een neonatale intensive care unit, dat recent gepubliceerd werd in Pediatrics, blijkt hoe nefast  onbeleefdheid en grofheid is voor de kwaliteit van de zorg. Artsen en verpleegkundigen die daar het slachtoffer van zijn gaan minder efficiënt handelen, maken fouten en vergeten diagnostische vaardigheden toe te passen, die ze nochtans in de vingers hebben. Bij het onderzoek werden 24 Neonatale Intensive Care teams getoetst in situaties waarin ze afwisselend beleefd, neutrale, matig agressief en meer agressief aangesproken werden door een zogezegde superieure observator. Daaruit bleek dat wie alleen al ruw aangesproken werd 12 % beneden de diagnostische zorgnorm presteerde. Dit soort stress heeft dus wel degelijk zijn invloed. Artsen die op die manier gestrest werden zochten ook minder advies van derden en deelden hun ervaringen niet.

Riskin concludeert dat ruwheid in de omgang resulteert in contraproductiviteit, negatieve resultaten voor de patiënt en dus bijdraagt tot de lagere score van het ziekenhuis. Iets waar ziekenhuisdirecties die zich nu getoetst weten door patiënten beter rekening mee kunnen houden. De arts die zijn rol speelde in de test, maakte af en toe opmerkingen, onbeleefd of neutraal: ‘Ik hoop dat jullie iets van de workshop leren' of ‘ik hoop dat jullie iets van de workshop leren, tot nog toe ben ik niet erg onder de indruk van wat ik heb gezien'.

Dat is nog een beschaafde manier om zich uit te drukken. Zowel artsen-specialisten in opleiding als ervaren specialisten in perifere en academische ziekenhuizen meldden ons de voorbije decennia tientallen situaties waarin afdelingshoofden hun boekje te buiten gingen.

Onbeleefdheid beïnvloedt zowel de diagnostiek als het handelen van de arts. Maar de Orde van Geneesheren, noch de directies waar de artsen hun beklag maakten ging op dit soort klachten in. Met alle gevolgen van dien.

Ik ben niet naar de afscheidsreceptie geweest, ik had andere verplichtingen. Er bleek nogal wat wijn overgebleven te zijn.

 

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 september 2015

Brood, bad en een bed

Mijn pleegzoon vraagt me wat we met al die vluchtelingen aan moeten ? Wat heeft dit nog met politiek te maken ? Zijn dit geen economische gelukszoekers? Antwoord op deze laatste vraag komt van EU-voorzitter Juncker: zij moeten geweerd worden. Ik weet het antwoord niet, maar ik weet hoe ik handel.

Begin deze eeuw reed ik naar mijn vertrouwde apotheker voor mijn maandelijkse lading medicatie. Onder het licht van de bushalte, voor het buurtcafé, zat een meisje van zo'n jaar of negen op een kartonnen valies, van het genre waarmee je in de jaren vijftig met het ziekenfonds op kamp ging. Ik noteerde het beeld, reed door. Een half uur later zat het meisje er nog. Het was december, het sneeuwde, het café straalde geel licht uit, thuis wachtte de geleerde vrouw. Ik stopte. Het kind sprak noch antwoordde op een mij bekende taal.  Het enige wat ik verstond was: Mama, OCMW. Ik heb ze het café binnengeloodst, vroeg de patron om haar een warme choco te geven, eventueel een spaghetti  en me op de hoogte te houden wie haar kwam ophalen. Kort voor middernacht een telefoontje: moeder en dochter waren verenigd en of ik langs kwam. Het bleken Kaukasische, dus Russische asielzoekers te zijn, die door een fijnzinnige ambtenaar aan het Noordstation om halfdrie een ticket gekregen hadden om zich in ons witloofdorp aan te melden bij het OCMW voor onthaal en onderdak. Op een vrijdagnamiddag. Ik heb ze meegenomen, een bad, een bed en onderdak voor de nacht aangeboden. En heb dan de burgemeester, de voorzitter van het OCMW en de persattaché van de toenmalige bevoegde staatssecretaris uit hun bed gebeld. De volgende ochtend stond de wijkagent voor de deur met een zak koffiekoeken, excuses van de burgemeester en het adres van een opvangwoning. De maandag daarop leerde me dat de betrokken ambtenaar op het vluchtelingensecretariaat er een sport van maakte om asielzoekers op vrijdagmiddag de provincie in te sturen. Een vorm van ontradingsbeleid. Dezelfde ambtenaar, die zelf een dubbele nationaliteit had,  schreef achteraf een aanvankelijk negatief rapport. Het brood, bad en bed-verhaal werd een geschiedenis die nu zijn besluit heeft gevonden. Het meisje dat op die sinterklaasavond in de sneeuw onder de straatlamp zat begon in de lokale lagere school, werd zangeres bij Scala, is pas afgestudeerd als master in de biochemie en is nu op zoek naar een baan.

Ik heb niets met vluchtelingen, niets met asielzoekers, voel me alleen geëngageerd als intellectueel en burger van dit land. Misschien komt dit van mijn ouders die in de jaren vijftig het kind van Duitse vluchtelingen een vakantie boden in ons kroostrijk gezin. Iets wat door de weldenkende katholieke gemeenschap met een argwanend oog werd bekeken. Want wie doet zo iets.

Mij doet het deugd dat ik nu mag lezen dat honderden Belgen bed, bad en brood willen geven. Mijn pleegzoon, die op de leeftijd is dat zijn verstand nog met zichzelf moet beginnen, probeert te begrijpen.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQualilty

17:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)