26 mei 2015

Je privacy is van glas

Of er iets was dat hij over mij weten wou, vraag ik. De aangesprokene voelt zich betrapt, dat zie ik gelijk. Hij krijgt een kleur. We leven in interessante tijden. Als iemand mijn LinkedIn-account bekijkt, krijg ik gelijk een waarschuwing in mijn mailbox. Maar als iemand inzage wil krijgen in mijn medisch dossier, dan heb ik volgens de huidige regelgeving geen enkel toezicht, laat staan controle op wie er met mijn data aan de haal gaat. Er daar heb ik moeite mee.

De overheid is een goodwillcampagne begonnen om het delen van het GMD te promoten. Nu duidelijk is dat de patiënt en in het verlengde de door hem gevolmachtigde huisarts de eigenaar en respectievelijk de bewaker zijn van de persoonlijke gegevens, wil men kost wat kost vermijden  dat iemand officieel verzet gaat aantekenen tegen wat eufemistisch het delen van het medische en wetenschappelijke data heet.

Het weze duidelijk: aan een GMD hangen heel wat voordelen vast, maar het aantal risico's is minstens even groot. Dat het gedeeld EMD er komt, betwijfelt niemand. Maar dan liever niet op de manier die de overheid nu voor ogen heeft. De aanleiding tot dit stukje zijn twee berichten die ik de voorbije weken gemaild kreeg van huisartsen. Berichten die me danig verontrustten.

In het eerste geval betrof het een patiënte die na de plaatsing van een poortkatheter een bacteriële infectie had opgelopen en zich voor de verwijdering ervan tot een perifeer ziekenhuis wendde. Het medisch team ter plaatse permitteerde zich om het hele medisch dossier van de patiënte op te vragen – zonder dat zij noch haar huisarts daarvan in kennis werd gesteld - en waarop zij vervolgens een lading kritiek op de haar behandelende geneesheren te horen kreeg. De hematoloog had gewoon even gebeld met het ziekenhuis waar de poortkatheter oorspronkelijk geplaatst was en had het hele medische dossier doorgezonden gekregen.

In het tweede geval betrof het een patiënte die in een universitair ziekenhuis weigerde toestemming te geven om haar medische gegevens te delen. De behandelende arts dreigde daarop de behandeling te staken. Achteraf bleek dat haar dossier toch doorgeschoven was naar andere specialisten buiten het ziekenhuis.

Een derde reden was de uitzending van Panorama op de Vlaamse openbare omroep over de rol die onafhankelijke medische experten spelen en hun manier van werken. Ook zij kunnen desgewenst en meestal op eenvoudig verzoek toegang krijgen tot het medisch dossier. Dat heb ik aan den lijve mogen meemaken toen ik nog niet zolang geleden door mijn behandelende arts in een ander UZ gewaarschuwd werd dat ene dr. X inlichtingen over mij gevraagd had. Die arts werkt deeltijds als psychiater en klust dus bij voor een grote verzekeringsmaatschappij. In de uitzending werd gepleit voor een muur tussen verzekeringsgeneeskunde en de zorg.

Op dit ogenblik gaan die ongeoorloofde consultaties nog manueel. Binnenkort wordt elektronisch gluren mogelijk. Daarom zou het goed zijn dat de patiënt en indien gewenst zijn huisarts, een waarschuwing krijgen telkens iemand een dossier raadpleegt en dat de identiteit van de gluurder bekend is. Dan kan die minstens ter verantwoording geroepen worden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 mei 2015

Diëten is slecht voor je gezondheid

Als we aankomen op het onderduikadres in de Ardennen, is één van de eerste dingen die we doen een goed glas streekbier drinken bij de vrienden van onze stamkroeg in het dorp aan het water. Voor we onze bestelling ontvangen, lees ik in een weekblad dat gezonde voeding het nieuwe geloof is geworden. Ik zeg dit al langer dan vandaag. Ik heb in mijn carrière zowat alle grillen, grappen en grollen van de voedingsdeskundigen mogen meemaken en kan me er niet meer aan ergeren noch zullen ze mij verbazen. Nutritionisten zijn de voorbije decennia hard bezig zichzelf ongeloofwaardig te maken.

Naast de obligate wondergranen, Andesbessen, paddenstoelen, gefermenteerde sappen, en andere biologische boerenkool die je onder de noemer dure maar onschadelijke grappen kan rangschikken, heb je de goeroes van de lactose- en glutenvrije voeding.

Dat legioen wordt aangevoerd door de bekende Amerikaanse wetenschapster Gwyneth Kate Paltrow die eerst Brad Pitt als studieobject koos, maar later haar aandacht richtte op ene Chris Martin en vooral bekend is omdat ze in enkele films met een foutloos Brits accent spreekt. Professor Paltrow schreef een eigen dieet bij elkaar en is een adept van de wonderdokter Alejandro Junger uit Santa Monica, die het detox-idee lanceerde.

In het kort: 21 dagen amandelmelk, heel wat probiotica, uiteraard geen koffie, alcohol, suiker, zout, vlees, vis noch zeevruchten en absoluut geen gluten noch lactose. En als kers op de taart regelmatig een vaginale stoomsessie. Thimothy Caulfield, professor gezondheidswetenschappen van de universiteit van Alberta nam de proef op de som. Zijn bevindingen na drie jaar onderzoek leest u in Is Gwyneth Paltrow Wrong About Everything?

Caulfield volgde zelf het detox-dieet en nam stalen van zijn feces voor en na de kuur. De culturen waren identiek. Een andere goeroe is David Perlmutter die brood, suiker en pasta in de ban doet en belooft dat na dertig dagen groenten, fruit en wél vlees en vet, je hersenen weer gezond zijn.

Moet ik daarom gezond eten afschrijven? Ik dacht het niet. Ik huldig de idee dat alleen wat sinds eeuwen bekend staat als gezond eten heilzaam is voor de mens. De basisproducten die we sinds jaar en dag tot ons nemen, in redelijke mate en liefst in goed gezelschap.

Het merkwaardige is ook dat ik geen enkele van deze goeroes ontmoet op congressen waar wel degelijk academisch onderzoek gepresenteerd wordt. Zo werd er vorige maand op de EB2015  in Boston een reeks onderzoeken voorgesteld over het verband tussen yoghurtconsumptie en gewichtscontrole.

Op de 3rd Global Summit on the Health Effects of Yogurt, onder de auspiciën van de American Society of Nutrition, presenteerden Dr. Jacqui Eales, van het  York Health Economics Consortium, YHEC), Professor Richard Atkinson, van het Virginia Obesity Research Institute, en Professor Angelo Tremblay van de Laval University in Quebec, de resultaten van hun onderzoeken. Yoghurt blijkt prima aan te sluiten bij een dagelijks gezond dieet. Het is goedkoop, overal verkrijgbaar en je hebt er geen ingewikkeld recept voor nodig om het klaar te maken.

Wat overigens ook gezegd kan worden van biergist, een natuurproduct bij uitstek. Met deze wetenschap in ons achterhoofd bestellen we een laatste rondje. Met zoals altijd en onvermijdelijk een groot bord friet, mét zout én pickles. Iedereen doet enthousiast mee, behalve onze huisarts die zich bekeerd heeft tot het cyclisme en dus alleen maar gezonde trage koolhydraten mag eten van zijn geloof. In de achtergrond klinkt een katholiek meisjeskoor. Ik hou het bij de wijsheid van Coldplay: Viva La Vida. Aan een vaginaal stoombad zijn we nog lang niet toe. Gelukkig maar.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 mei 2015

Het vertrouwen in de integriteit van de ziekenfondsen is weg

Negentig procent van de 128 artsen en apothekers die reageerden op onze vraag of ze eventuele onregelmatigheden bij audits van ziekenfondsen verwachten, antwoordden JA. Het gaat om een beperkte maar significante peiling. Het vertrouwen in het beleid van de ziekenfondsen is zowel in Noord als in Zuid extreem laag. Als afscheidnemend voorzitter Marc Justaert van de Landsbond van Christelijke mutualiteiten in zijn Rerum Novarum-boodschap van 14 mei dus zegt dat de uitdaging voor de komende jaren het handhaven van de kwaliteit en betaalbaarheid van onze gezondheidszorg wordt, rijst onmiddellijk de vraag waarom hij al jaren gewacht heeft om daar werk van te maken. Justaert weet beter dan wie ook wat er te gebeuren staat.

Als het huis van de ziekteverzekering aan de voorkant bekeken een indrukwekkende gevel toont, dan ligt daarachter een netwerk van aanbouwen, verbouwingen, koterijen, veranda's, volières en een verwilderde tuin. De verantwoordelijkheid voor die toestand ligt in de eerste plaats bij de beheerders van de ziekteverzekering. België heeft het beste gezondheidszorgsysteem ter wereld, luidt het. Ik mag graag de vergelijking met de spoorwegen maken.  Ook daar waren we ooit de eerste en de beste. Maar er is niemand die er aan twijfelt dat een halve eeuw wanbeleid de NMBS op de rand van het faillissement gebracht heeft.

Men kan niet de ingenieurs en de machinisten,  noch de reizigers  verwijten dat zij het zover hebben laten komen. Maar de reizigers zijn wel boos en roeren zich. Net op die manier is het gegaan met onze gezondheidszorg. Tot nu toe laten de patiënten nauwelijks van zich horen. Integendeel, de patiënt doet zijn best. Het hoger onderwijsniveau leidt tot gezondere levenswijzen en preventieve maatregelen waardoor men op de lange termijn geen beroep meer  hoeft te doen op dure behandelingen.

Maar de patiënten verwachten in toenemende mate wel  kwaliteit en efficiëntie in de zorg. Dankzij de met rasse schreden voortschrijdende ontwikkelingen in de informatietechnologie zijn zij beter geïnformeerd over het zorgaanbod op Europees niveau en kunnen zij steeds beter een geïnformeerde keuze maken. De patiënten willen ook  door zorgverleners, maar ook door de overheid actief bij de zorg worden betrokken. Bovendien verwachten zij meer openheid over de prestaties en kwaliteit van zorginstellingen. De patiënt weet dat zijn recht op gezondheidszorg verankerd is in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.  Hij neemt het ook niet dat de toegang tot de zorg samenhangt met zijn sociale status.  Marc Justaert heeft het verder alleen over fiscale maatregelen ten gunste van de chronisch zieken, maar er is veel meer.

Toen de Britse socialist Aneurin Bevan   in 1947 het Britse gezondheidszorgsysteem (National Health Service) oprichtte, mocht je blij zijn als je je pensioen haalde. Bevan kon niet voorzien dat we nu met zijn allen ruim 77 jaar gaan worden. Dat is te danken aan de invoering van een universele dekking voor ziekte en invaliditeit, de gestegen levensstandaard, verbeterde levensomstandigheden en betere gezondheidsvoorlichting.  In vergelijking met de rest van de wereld zijn de algemene gezondheidstoestand en de zorgstelsels in de Europese Unie uitzonderlijk goed.

En zoals de mantra luidt: het Belgische systeem is het beste.  Alleen is dat systeem in zijn huidige vorm onbetaalbaar geworden.  Kort door de bocht genomen kan je stellen dat zijn gezondheidszorgsysteem waarop ook onze ziekteverzekering geënt is, is het slachtoffer van zijn eigen succes:  de toegankelijkheid, de kwaliteit en de betaalbaarheid waarborgen van onze gezondheidszorg zorgen ervoor dat diezelfde zorg steeds moeilijker te financieren wordt.  De zorgstelsels van alle Europese lidstaten worden voor drie grote uitdagingen gesteld: de vergrijzing, de meer geavanceerde, maar daardoor ook duurdere geneeskunde en de steeds veeleisender geworden patiënt, die zich feitelijk als 'zorgconsument' opstelt.

Het bevolkingsaandeel van 65-plussers in de EU zal van 16,1 % in 2000 toenemen tot 27,5 % in 2050, terwijl het percentage 80-plussers zal stijgen van 3,6 % in 2000 tot 10 % in 2050. De aangroei van die leeftijdsgroepen leidt tot een nieuwe, langdurige vraag naar zorg. Als de basisscenario's van Eurostat uitkomen, zouden de overheidsuitgaven voor gezondheidszorg in de periode 2000-2050 met 0,7 tot 2,3 punten van het BBP kunnen stijgen. De totale uitgaven voor de gezondheidszorg stegen tussen 1970 en 1998 van circa 5 % tot ruim 8 % van het Europese BBP. In veel landen stegen ook de overheidsuitgaven voor de gezondheidszorg sneller dan het BBP. 

Daarom moeten de structuur, de financiering en de organisatie van de zorg worden aangepast. Behalve de groeiende behoefte aan gekwalificeerd personeel, omdat onze klassieke familiestructuren uiteen gevallen zijn, is er het probleem van de financiering van de ontwikkeling van nieuwe medische technologie. De vraag is waar dat geld vandaan moet komen. In haar rapport http://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/ALL/?uri=CELEX:...  van 5 december 2001 schreef de EU Commissie al dat er duidelijke, doorzichtige en efficiënte regelingen voor uitgavenbeheersing moeten komen. Alleen zo kan gegarandeerd worden dat zo veel mogelijk mensen in aanmerking komen voor nieuwe producten en behandelingen. 

2015 is een kanteljaar.  Het is het jaar voor een nieuw begin. In nog geen zes maanden tijd nemen drie belangrijke actoren binnen de gezondheidszorg afscheid van de actieve politiek, twee voorzitters van het grootste artsensyndicaat, een voorzitter van het grootste ziekenfonds. Tezelfdertijd is er een nieuwe vakminister aangetreden, dei bewijst dat ze van aanpakken weet en die –zoals uit de peilingen blijkt- op de massale steun en het respect van de bevolking in Noord en Zuid kan rekenen.

Daarom is het van wezenlijk belang dat alle betrokken partijen, de federale en regionale overheden, de professionele zorgverleners, de  instanties voor sociale zekerheid, de verzekeraars voor aanvullende verzekeringen en de gezondheidsconsumenten nu intensiever gaan samenwerken.

Voor de CM moet vermeden worden dat de betaalbaarheid enkel nog gegarandeerd zou worden voor sociale categorieën, zoals werklozen, invaliden, lage pensioenen en lage inkomensgroepen. ‘Dit zou het draagvlak voor de sociale zekerheid echt in het gedrang brengen', waarschuwt Justaert alsof hij hiermee de middenklasse en de hogere inkomens de daver op het lijf wil jagen.  Het is cynisch te moeten vaststellen dat sociale organisaties die, sinds het sociaal pact dat in 1944 in Londen gesloten werd, de verantwoordelijkheid hebben opgeëist voor de emancipatie en verdediging van de bevolking nu moeten toegeven dat er dringend maatregelen moeten genomen worden ten gunste van achterstandsgroepen, waaronder geesteszieken, migranten, daklozen, alcohol- of drugsverslaafden enz. Maar dat zijn geen leden die bijdragen betalen. Om in de stijl te blijven die Justaert dierbaar is, we hebben genoeg van de valse musette, het is tijd voor een 'Tango Nuevo' .

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)