03 mei 2014

Hadrontherapie: Een slag met een wafelijzer

VILVOORDE 02/05 - Niemand wil een tweede protontherapiecentra in België. De rectoren van de universiteiten zijn tegen, de artsensyndicaten hebben voorbehoud en zelfs de direct betrokken radiotherapeuten en oncologen zijn niet gewonnen voor de oprichting van twee protontherapiecentra in België. Liever zouden ze de beschikbare middelen en kennis beheerd zien in één nationaal centrum.
Maar toch maakt de Waalse regering 47 miljoen euro vrij voor de oprichting van een centrum voor protontherapie in Charleroi. Voor PS-voorzitter en burgemeester van Charleroi  Paul Magnette is er geen twijfel mogelijk: "zijn" centrum komt er. Sterker nog, voor de ULB-academicus Magnette die steeds meer onder vuur komt te liggen in eigen streek en steeds meer Putineske streken begint te krijgen, is het hadroncentrum een prestigekwestie geworden. Het feit dat de KU Leuven samen met de UCL een accoord hebben gesloten met de steun van UGent en de stilzwijgende toestemming van de ULg is voor hem niets minder dan verraad. Het nieuwe Belgische centrum dat op zich al in vraag had kunnen gesteld worden komt er in in Leuven. Rectoren Rik Torfs (KU Leuven) en Bruno Delvaux (UCL) sprelen zich zeer kritisch uit over de plannen van de Waalse regering.  Het centrum gaat gepaard met een investering van 40 miljoen euro. "Om electorale redenen neemt de burgemeester van Charleroi, gesteund door de Waalse regering, een initiatief alsof hij eigenhandig kan beslissen over de inzet van overheidsgeld. De PS gebruikt de overheidsmiddelen alsof het eigen middelen zijn", zegt Rik Torfs. "Magnette versterkt met zijn démarche het beeld van veel Vlamingen over Wallonië ". Zijn UCL-collega Delvaux bestempelt het project in Charleroi als pure "geldverspilling". "Het project in Charleroi is niet levensvatbaar", klinkt het.
Voor de N-VA is dit gratis koren op de communautaire molen. De Vlaamse nationalisten worden gesteund door een rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg (KCE) dat dateert uit 2007 en dat mede geschreven wordt door toekomstig CM-voorzitter Dirk Ramaekers, toen directeur van het KCE. En in een recent rapport dat luid werd aangekonigd door PS-ministre Laurette Onkelinckx werd ronduit gepleit voor de centralisatie van de behandeling van zeldzame kankers. Momenteel zouden volgens de radiotherapeuten en oncologen in België jaarlijks slechts 180 tot 200 patiënten een protontherapiebehandeling moeten krijgen. Dit komt neer op 0,5 procent van de in totaal 35.000 jaarlijkse bestralingsbehandelingen. "De wafelijzerpolitiek van de PS kent geen grenzen", aldus N-VA senator Louis Ide. "Het aantal patiënten dat baat heeft bij deze dure therapie is nog zeer klein en twee centra kunnen dan ook nooit rendabel zijn. Twee centra dat is een extreem overaanbod van een dure behandeling en zal leiden tot overconsumptie en veel meer uitgaven voor de ziekteverzekering", aldus Ide. Hij pleit ervoor geen terugbetalingen te voorzien door het Riziv voor behandelingen in het "overbodige" Waalse centrum.
Momenteel komen jaarlijks 180 à 200 patiënten in ons lans in aanmerking voor een behandeling met hadrontherapie, stellen de radiotherapeuten, "dat is amper 0,5% van de 35.000 patiënten die elk jaar radiotherapie krijgen." Er zijn ook twijfels over de grootte van de investering. Het KCE tenslotte stelde al in 2007 dat op basis van prijsinformatie van meerdere constructeurs, men realistisch gezien voor een koolstof-ion en protontherapie-centrum met 3 behandelruimtes een totaal investeringsbedrag verwacht mag worden van naar schatting 159 miljoen € (inclusief kosten van het gebouw en architect, alle materiaal en installatie, project management, BTW, financieringskost en uitgaven om het centrum op te starten). Indien het centrum 12,5 uur per werkdag actief is, dan kunnen jaarlijks een 900-tal patiënten behandeld worden. Op voorwaarde dat het centrum goedgekeurd is in het zorgstrategisch plan van de bevoegde minister, schreef het KCE. In dat geval zou het centrum in aanmerking kunnen komen voor de klassieke ziekenhuissubsidies ter hoogtevan 60%. Dit zou zich vertalen in een totaal subsidiebedrag van 95.4 miljoen € (de betalingsmodaliteiten kunnen verschillen van regio tot regio, zo zou in Vlaanderen het subsidiebedrag gespreid kunnen worden in 20 jaarlijkse betalingen van 6,2 m€). Het jaarlijkse budget voor terugbetaling van de ze therapie door het RIZIV zou dan 22.2 miljoen € bedragen, of 24 700 € gemiddelde terugbetaling per patiënt. Gezien de hoge overhead kosten (van het gebouw en de versneller) is een kleiner centrum geen aanbevolen optie, aldus het KCE in 2007. Op langere termijn is het mogelijk dat ontwikkelingen op vlak van technologie tot kleinere en goedkopere hadroncentra leidt. Quod non. Iemand  heeft een harde slag met wafelijzer gekregen.


Marc van Impe


https://kce.fgov.be/sites/default/files/page_documents/d2...

13:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 april 2014

De parabel van de hardvochtige farizeeër


VILVOORDE 19/04 - De vlucht vooruit. Daar moest ik aan denken toen ik op de radio hoorde dat niet geconventioneerde artsen die vrij hun honorarium bepaalden sociale profiteurs zijn. Marc Justaert van de CM had aan de hand van de prestatiebriefjes van de voorbije twee jaar laten uitrekenen dat de patiënt “die helemaal niet weet dat hij bij een niet geconventioneerde arts op consultatie gaat” per visite zo’n vijf tot twintig euro “teveel” betaalt. Gefündenes fressen voor de flinkse redacties van onze nationale omroepen die er hun hele ochtend aan wijdden.
Is dit toeval. Gisteravond viel het bericht binnen dat alle ziekenfondsen, niet alleen de CM,  jarenlang tot 30 miljoen per jaar onterecht teruggevorderd hebben van hun leden die een uitkering kregen. Het ziekenfonds  had per lid tot 10.000 euro teveel aan uitkeringen betaald. En eiste dat terug. Hierover geen woord.
Wat die redacties zorgvuldig vermeden te melden is dat ongeconventioneerde artsen het recht hebben om een vrij honorarium te vragen. Daar is niets onwettelijks aan. Wat wel onwettelijk is dat de ziekenfondsen wetens en willens de wet van 1997 overtreden die de patiënten via een sociaal handvest beschermt tegen vergissingen die hun ziekenfonds beging. De mutualiteiten die voor hun "bemiddeling en uitbetaling" meer dan het jaarlijks huisartsenbudget ontvangen hebben dit sociaal handvest jaren aan een stuk genegeerd, en sterker nog, hun leden in het ongewisse gelaten. Dat het hierbij meestal gaat om de sociaal zwaksten in onze maatschappij zijn ze als rechtgeaarde farizeeërszorgvuldig vergeten. Sterker is nog dat het Grondwettelijk Hof tot tweemaal toe , na een vernietigende audit in 2011, deze gang van zaken veroordeelde. 
De ziekenfondsen haasten zich nu om te zeggen dat ze sinds 2012 gestopt zijn met deze onrechtmatige invordering. Maar de lopende dossiers, met dagvaardingen, deurwaardersexploten en in beslagnames gaan gewoon door. Patiënten die niet kunnen of willen terugbetalen worden zelfs correctioneel vervolgd.
Binnen de overlegorganen van het Riziv hebben de ziekenfondsen het zelfs zover gekregen dat ze slechts voor 20 procent van de schade moet opdraaien. Voor de rest draait het Riziv, de belastingbetaler dus op.
Het magistrale excuus als klap op de vuurpijl: er is zo weinig interesse voor het sociaal recht dat de praktijk vijftien jaar zonder rechtzetting kon doorgaan. De vraag mag worden gesteld wie hier wiens belangen verdedigt.
Je zou sympathie krijgen voor de N-VA die radicaal vraagt dat de ziekenfondsen van hun uitbetalingsfunctie zouden ontheven worden. N-VA Kamerlid Nadia Sminate van de N-VA die de kat de bel aanbond heeft in elk geval haar zetel in de volgende legislatuur verdiend.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

17 april 2014

Arbeidsvreugde

 
VILVOORDE 17/04 - Het is Palmzondag en we kijken uit over het marktpleintje met in de verte de Semois die er mager bij ligt. Hier lopen de locals nog met de buxus in de hand naar de kerk. Deftig aangekleed. Nog net niet op hun paasbest, da’s voor volgende zondag. Iedereen is goedgezind.
De baas van het kroegje heeft een nieuwe dienster, een française unilingue in een maatje 34. Er is feestbier van Chimay dat in het Noorden niet te krijgen valt. Er staat een grote schaal frites met pickles. En ze zijn er allemaal, de huisarts, de neuropsy, de chirurg en zelfs de apotheker die met zijn nieuwe derailleur tot hier gesukkeld is. Het is rokjesweer.
Deze middag gaan we hoppescheuten eten, meegebracht uit de Vlaanders, met gepocheerde eitjes en  morieljes. Voor een keer gaat het niet over de politiek maar over de hamvraag van de 21ste eeuw: wat zou je doen als je de Lotto won?  En de achterliggende vraag: zou je ophouden met werken of doe je dat te graag?
Ik heb het daar moeilijk mee. Uiteraard doe ik graag mijn job. Schrijven, filosoferen, praten, het is mijn lang leven. Maar het blijft wel een economische activiteit. Dus moet er voor betaald. Daar is de huisarts het mee eens en hij voegt er aan toe dat als hij goed nadenkt echt te weinig betaald wordt. Routine maakt hem niet gelukkig, hij zou graag intellectueler werk verrichten. Maar dat brengt niet genoeg op. "Ik kan beter zes buikgriepjes doen dan één chronisch pijnpatiënt." De psychiater is het daar weer mee eens. Voor een goede consultatie moet je je tijd nemen, maar de honorering is mager. De chirurg mompelt iets van roeping. Hij staat om zeven uur 's ochtends al aan de snijtafel. Dire Straits op de achtergrond, een god in het groen op Crocks. De apotheker zwijgt en maakt in gedachten zijn inventaris. Hij haat zijn werk, verbergt  dat niet en wil het liefst van al zijn officina van de hand doen en zijn uurrecord per fiets verbeteren.
Vroeger was men een bepaald uren van de dag aan het werk en dat was het dan. Nu zitten we met het idee dat we vooral moeten doen waar we van houden, wat maakt dat we de hele dag bezig zijn. Het werk is onze identiteit geworden, we leven om te werken, niet omgekeerd en dat  is goed fout. Komt daar bij dat de meeste mensen ervan uitgaan dat we onze job zo graag doen, zodat geld er niet meer toe doet. Omdat ik doe waar ik van hou moet ik er niet zoveel voor betaald worden,  is de redenering. Niet alleen bij uitgevers, maar vooral in het lezingencircuit pleegt die gedachte opgang te maken. Sta je een hele avond voor een publiek in een zaaltje aan de andere kant van het land en krijg je na afloop een fles wijn van de Lidl in je handen gedouwd.
"Ik werk om mijn boekhouder, mijn energieleverancier en mijn hypotheek te betalen," zeg ik," de overschot gaat naar de belastingen en de verzekeringen. En met het zakgeld zit ik hier. Maar als ik de Lotto win, zal er niet veel veranderen. Ik zal hier wat vaker zitten en wat meer boeken kopen."
"Dat had je gedacht", zegt de geleerde vrouw. "Het terras moet nog geschuurd en in de olie gezet." Gelukkig is het zondag Pasen, een verplichte feestdag.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

17:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)