13 oktober 2016

Een egoïst aan antidepressiva is het gelukkigst

komt het dat een van de somberste landen ter wereld, voor de tweede maal gerangschikt staat als dé plek waar de mensen het gelukkigst zijn. Ik heb het over Denemarken dat volgens het World Happiness Report voor de tweede maal (vorige jaar dus even niet) tot de gelukkigste natie ter wereld bekroond wordt. Ik heb er gewerkt, gewoond en heb het overleefd: op het eerste gezicht is Denemarken is niet leuk. Het is plat, het regent de helft van de tijd, de inwoners hebben allemaal een spraakgebrek en het leven is er peperduur. Maar, dat moet ik toegeven, ze beheersen de kunst van de hygge: het creëren van gezelligheid. Daarmee overleven ze niet alleen zichzelf, maar met deze „overlevingsstrategie” veroveren ze nu de wereld.

Ik woonde in Jutland, aan de rand van de zee. Het stadje Fredericia was, eerlijk is eerlijk, hyggelig. Een miniatuur Brugge, zonder toeristen, kleine huizen met houten vloeren die kraakten als je van de ene kamer naar de andere liep. Bij valavond verwacht je Hans Christian Andersen en het meisje met de zwavelstokjes tegen te komen. Er viel niets te doen behalve bij elkaar te zitten, te smikkelen en te drinken. En dat is wat Denen doen. Liefst bij schemerlicht. Het voelt alsof je verstand in een dikke gebreide wollen sok zit. Hygge is staat voor ‘intiem samenzijn met mensen met wie je je kunt ontspannen'. Stel u daar maar van alles bij voor. Vaste onderdelen ervan zijn haardvuur, kaarsen, warme dranken, en veel koek en snoep. Meik Wiking schreef er een boek over: Hygge: De Deense kunst van het leven, dat half oktober in het Nederlands verschijnt. Hygge heeft ook zijn eigen vocabulaire: de hyggespreder, je lief die het gezellig maakt draagt op fredagshygge, op vrijdag na een lange week dus, een hyggebukser, een soort comfortabele flanellen broek die je nooit buitenshuis zou dragen, met daaronder gebreide hyggesokker. Maar ook op andere dagen kan je hyggehjørnet zijn, in de stemming voor hygge, dus en dan ga je de Søndag doorbrengen in je hyggekrog, een knus hoekje, met thee en kaneelkoekjes, boeken, muziek, dekens, misschien een wandeling, waarbij je je overgeeft aan hyggesnak, gebabbel over niet-controversiële onderwerpen. Gezelligheid is in Denemarken een werkwoord. Een sociale opgave. „Kom je vanavond met ons hygge?" is een standaarduitdrukking.

Hygge is het tegengif voor de koude winter, de regenachtige dagen en de uitgestrekte duisternis. Je kunt hygge het hele jaar door hebben, maar in de winter wordt het een overlevingsstrategie. En je wordt er knetter van: op vrijdag lullen ze hoe hygge ze het zaterdag gaan maken, op zaterdag zeggen ze steeds hoe hygge het is, en na afloop herinneren ze elkaar eraan hoe hygge het was. In Denemarken spreekt dan ook 78 procent van de bevolking met elkaar af. Volgens geluksonderzoeker Meik Wiking en volgens het European Social Survey, een ander geluksonderzoek, zijn Denen niet alleen de gelukkigste mensen van Europa, maar zijn zij ook degenen die het vaakst met vrienden en familie afspreken. België staat op die index op de 44ste plaats.

In de deze tijden van stress en depressie, prijkte Denemarken dit jaar dus nog maar eens op de eerste plaats in het World Happiness Report van de Verenigde Naties. Gevolgd door Zwitserland, IJsland en Noorwegen. België staat op 18de plaats. De Verenigde Naties hanteren daarbij objectieve en subjectieve welzijnservaringen, wat tegenwoordig ook als indicatie wordt gezien voor vooruitgang, dus niet alleen het welvaartsniveau of de levensverwachting in een land maar ook de geestelijke gezondheid van de bevolking. Wij Belgen spreken nauwelijks nog met elkaar af. Zelfs het cafébezoek neemt af.

Betekent dit nu dat de Denen ook het gezondst leven? Nee, helemaal niet. Naast dat ontspannen samenkomen, haalt de Deen levenslust uit simpele pleziertjes. Dat gehyggel gaat gepaard met veel gesnoep, de Denen eten twee keer zoveel snoepen als de rest van Europa, namelijk ruim acht kilo per jaar? Daarnaast zijn het kampioenen in vlees- en visconsumptie, drinken ze sloten koffie en thee en zijn ze niet vies van halve litertjes pils en neutjes aquavit en gammeldansk. Wiking: „Hygge gaat om aardig zijn voor jezelf, jezelf trakteren en jezelf en anderen even een pauze gunnen van gezond doen. Snoep is hyggelig. Taart is hyggelig. Koffie en warme chocolademelk zijn ook hyggelig. Rauwe worteltjes… niet bepaald."

En het volgende bericht zal de gezondheidspolitie de kast opjagen: de paradox wil dat Denemarken een van de landen is met de hoogste consumptie antidepressiva. Volgens Wiking is dat het resultaat van een goed werkende geestelijke gezondheidszorg. „Lage consumptie in andere landen betekent niet dat die medicijnen daar niet nodig zijn, maar dat psychische stoornissen niet worden behandeld. Landen waar heel weinig antidepressiva worden geslikt, zoals Hongarije en Zuid-Korea hebben de hoogste zelfmoordpercentages ter wereld. Het aantal mensen met depressies in Denemarken is vergeleken met de rest van de wereld kleiner dan gemiddeld." Dat zegt iets over het hoge zelfmoordcijfer in ons land. Helen Russell I schrijft in The Year of Living Danishly: Uncovering the Secrets of the World's Happiest Country (Vicon Books): „Ze hebben een haast obsceen goede kwaliteit van leven. De rest van de wereld lijkt eindelijk te beseffen wat Denen al generaties weten: dat een ontspannen, gezellige tijd met vrienden en familie, vaak met koffie, cake en bier erbij, ongelofelijk heilzaam kan zijn voor de ziel." Het was in Denemarken dat ik leerde aan de hand van mijn lief leerde dat het anagram van stressed het woordje dessert is. En ik had dan nog geluk. Want er is slecht nieuws voor de politiek correcte denkers onder u: de Denen zijn ook het meest gesloten en afstandelijke volk. Iemand erbij vragen die ze niet zo goed kennen, is niet hygge. Ik heb het aan den lijve ondervonden, het is heel lastig is om bevriend te raken met Denen. Volgens InterNations Survey Expat Insider 2016 is Denemarken een van de allerlastigste plekken ter wereld om vrienden te maken. Het land staat van 67 landen op de 65ste plaats. Een geluksgevoel houden de Denen liever voor zichzelf. Egoïsten aan de antidepressiva zijn dus de gelukkigste mensen. En nu spreek ik af met mijn Deense vriend de fotograaf Erik Luntang, het zonnestraaltje van Aerø.

Ondertussen staat de Engelstalige versie van Meik Wiking, The Little Book of Hygge (Penquin Books), op de vijfde plaats van de Britse Amazon bestsellerlijst. Een stuk leuker dan Søren Kierkegaard's Quidam's Dagboek.

Marc van Impe

http://worldhappiness.report/wp-content/uploads/sites/2/2...

https://inassets1-internationsgmbh.netdna-ssl.com/static/...

09:39 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

07 oktober 2016

Bang van een gekookt ei

Ik heb een haat-liefdeverhouding met dieetdeskundigen. Ik hou er niet van dat gezond eten ongezond wordt. Een voorbeeld: een diëtist is iemand die dingen verbiedt, terwijl voedselgoeroes laten zien wat je wél mag eten. Ik weet dat die indruk fout is, maar beide partijen doen er alles aan om dat beeld te bevestigen. Daarom word ik entomofaag. Daar hebben beide clubs niets mee te maken.

Ik ben dol op zowat alles en kan geen voedsel bedenken dat ik niet zou willen eten. Sterker zelfs naast mijn liefde voor boter, melk, vlees, vis, groenten en zelfs aardappelen heb ik een onweerstaanbare drang om nieuwe dingen te proeven. In New York at ik in Canal Street rood gebakken penis van een stier. Ik dacht dat ik een variatie op de bekende inktvisringetjes degusteerde. In Den Haag at ik mens, in de vorm van een kruidige pastei van placenta. En in Mali Ston, Kroatië, at ik een paar weken geleden een bordje morsko jaje, of zeevijgen die zoveel jodium bevatten dat ik de volgende eeuw naast een kerncentrale wel overleef. Ik verzamel bijzondere en oude kookboeken en ben voortdurend op zoek naar vreemde gerechten.

Ik heb dan ook niets met kookboeken van de Vlaamse eetgoeroe Pascale Naessens of met de onlinevoedingsadviezen van The Green Happiness. Van Pascale mag ik geen suiker meer eten. En wie green en happy wil worden, moet vooral geen vlees en zuivel eten. Eieren is "de menstruatie van de kip". Ik hou niet van het soort mensen die na hun ochtendlijke yogasessie een alleraardigst avocadoslaatje met rode biet en chiazaad concocteren, of een ontbijtpudding van mango en amandelmelk die 's morgens eerst nog een uurtje moet stollen. Hoe vroeg moet je daarvoor opstaan?

Wat is er fout met een doodgewoon potje Danone, een roereitje of een croissant met aardbeienconfituur? Steeds meer kinderartsen en huisartsen krijgen massa's vragen van ouders die willen weten of ze hun peuter echt beter een bakje vers gekiemd chiazaad mee naar school geven.

Kinderpsychiater Annik Simons waarschuwde vorige week in De Standaard dat de voedingshype gevaarlijk wordt. Ze is specialiste in het behandelen van eetstoornissen in het UZA, en ervaart dat "de enorme focus op gezonde voeding" stoornissen bij jongeren in de hand werkt. "Sommige jongeren willen nooit meer een stuk taart of een koffiekoek eten. Ze schrappen alle koolhydraten uit hun menu, en eten dus ook geen aardappelen meer."

Ondertussen doet zich een nieuw fenomeen voor: ondervoede kinderen die het slachtoffer zijn van een te eenzijdig, hypergezond voedingspatroon. De sukkeltjes krijgen een 'orthorectisch dieet' opgelegd, waarin maar weinig plaats is voor koolhydraten en calcium. Ze krijgen vooral superfoods zoals spelt, gojibessen, quinoa en hennepzaad op het bord. Resultaat: sterke vermagering, verstopping, vermoeidheid, duizeligheid en kouwelijkheid. Diezelfde ouders combineren een fulltime job met een triatlon per week, een cursus mindfulness en een abonnement op een politiek correct weekblad, ze drinken geen alcohol en gaan nooit naar de frituur. Net zoals ze zeker nooit per ongeluk porno kijken.

Ik heb daar in Londen op de New Scientist Live wetenschapsbeurs een oplossing voor gevonden. Ervan uitgaand dat een gezonde voeding bestaat uit 55 procent koolhydraten, 15 procent eiwitten en 30 procent vetten en dat wel eens wat anders wil dan olijfolie, vis, noten en avocado's, schakel ik in de toekomst regelmatig over op entomofagie.

Ik ben dan misschien een rariteit in België maar het consumeren van insecten is dagelijks gebruik in 80 procent van de wereld. In Londen lunchte ik op gebraden krekels, gefrituurde sprinkhanen, cicaden in chilisaus, zwarte mieren die verrukkelijk naar mierenzuur smaakten, diverse soorten keverlarven, zoals die van de meeltor en de neushoornkever, diverse soorten rupsen, zoals de bamboeworm en gebakken wasmotten.

Helaas waren er geen gefrituurde vogelspinnen waarvan de poten naar kreeft smaken en het zalfachtige binnenste zilt-bitter schijnt te zijn. De geleerde vrouw deed enthousiast mee en we genoten van een lichte maar voedzame maaltijd. Als aperitief nam ik een negroni, een cocktail op basis van Campari die zijn kleur ontleent aan een bladluis, uit wiens lichaam en eieren het rode pigment gewonnen wordt. Tenslotte, als we kunnen genieten van andere geleedpotigen, zoals kreeftachtige garnalen en krabben, waarom dan niet van schorpioenen en duizendpoten.

Ik heb trouwens zowel de bijbel als de koran aan mijn kant. Leviticus, het derde boek van de Thora, zegt welke dieren de Israëlieten mochten eten en welke 'onrein' waren. Insecten met springpoten zoals sprinkhanen en krekels mochten gegeten worden. En de eerste christen Johannes de Doper, schrijft het Nieuwe Testament, leefde van sprinkhanen en wilde honing. In Yucatan, Mexico, at ik overigens ooit honingraat met larven en poppen bestrooid met chili en limoensap.

Voor sommige moslims zijn schorpioenen onrein, maar de consumptie van sprinkhanen aanvaarden ze wel. En op Sardinië is de casu marzu, een kaas die gemaakt wordt met behulp van levende insectenlarven, een dure delicatesse.

Tenslotte nog dit: wie een allergie voor huisstofmijt of zeevruchten heeft, zou ook allergisch kunnen reageren op de consumptie van insecten. Die heeft dus pech. Maar ook die wil ik het kookboek Eat Grub van Shami Radia, Neil Whippey en Sebastian Holmes aanraden. Overigens vieren we op 23 oktober in 17 landen voor de tweede maal WEID. De World Edible Insect Day is het idee van de Belgische chef Chris Derudder die iets wil doen aan de promotie van de entomofagie of het eten van insecten.

België was overigens het eerste Europese land dat het consumeren van insecten officieel goedkeurde. Al in december 2013 stelde het Federaal Agentschap voor de veiligheid van de voedselketen (FAVV) een lijst op van tien insectensoorten voor humane consumptie zoals bepaalde sprinkhaansoorten die legaal gegeten kunnen worden.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Luc Van Gorp daast

De voorzitter van de Christelijke Mutualiteit (CM) Luc Van Gorp wil een taboe doen sneuvelen: de ‘onredelijke’ artsenlonen. “Ik vind dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden”, zegt de gewezen verpleger. “Maar het is niet normaal dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige. Het wordt tijd dat iemand de politieke moed heeft om die kloof aan te pakken.”

Volgens Luc van Gorp, die de gewezen voorzitter is van het Wit-Gele Kruis en op 1 juli 2015 voorzitter van de CM werd, is de inkomenskloof tussen artsen en verpleegkundigen té groot. Veel specialisten verdienen nu vlot meer dan tienduizend euro netto per maand, zegt hij, een veelvoud van wat bijvoorbeeld een verpleegkundige verdient. "Bovendien is het niet duidelijk hoeveel artsen eigenlijk precies verdienen. Via supplementen krijgen ze extra loon, maar daar heeft niemand zicht op. Dat is niet transparant."

In april van dit jaar wist hij het nochtans wél: toen maakte hij de rekening van onze Belgische huisartsen: 16.000 euro bruto per maand, daar mocht eens over gepraat worden, vond de voorzitter van het grootste ziekenfonds van het land toen.

Ik weet niet op welke bronnen Luc Van Gorp zich baseert. Maar het zullen in elk geval niet de OESO-cijfers zijn. De OESO vergelijkt in het Panorama de la Santé elk jaar het gemiddelde inkomen van de arts met het modale inkomen van de inwoner van het betrokken land. En daaruit blijkt dat de gemiddelde huisarts in België 2.3 maal het modale belastbare inkomen (MBI) verdient. De gemiddelde specialist daarentegen –alle disciplines bij elkaar gerekend- verdient 6.1 maal het MBI.

Als men weet dat het modale netto belastbaar inkomen in België in 2012 gemiddeld 16.651 euro bedroeg, dan betekent dat dus dat huisarts dr. Doorsnee in 2012 38.297,3 € netto belastbaar zou verdiend hebben. In de rijke regio Vlaanderen verdiende de Vlaamse huisarts dr. De Leeuw 40.859,5€. Zijn Waalse collega dr. Le Coq klokt af op 36.192,8€. Hun Brusselse collega Dr. Zinnequin verdiende slechts 30.617,6€.

De specialisten zijn doorsnee veel beter af. Nationaal verdienden ze gemiddeld 101.571,1€, in Vlaanderen is dat 108.366,5€, in Wallonië 95.989,6€, en in Brussel is dat 81.203,2€.

Op basis van de cijfers van de KCE studie 178 van 31.05.2012 die het RIZIV hanteert verdient een doorsnee huisarts zo'n € 165.000 voor aftrek van professionele kosten en voor belastingen. Daarin verschenen ook gemiddelde cijfers over een steekproef van de inkomsten van geneesheren – specialisten werkzaam in 13 ziekenhuizen die hun gegevens ter beschikking van die studie stelden. De in de KCE studie verwerkte gegevens berusten quasi uitsluitend op inkomsten gegenereerd via nomenclatuurcodenummers.

Uit dat rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg extrapoleer ik de specialistenhonoraria in Belgische ziekenhuizen. En daaruit blijkt nog eens dat Vlaamse specialisten niet zelden dubbel zo veel verdienen als hun Waalse collega's. Een overzicht.

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Specialist

Vlaanderen

Wallonië

1

Nefroloog

636.284

227.900

2

Radioloog

461.478

221.068

3

Klinisch bioloog

431.457

264.106

4

Neurochirurg

356.307

258.760

5

Arts op intensieve zorgen

346.054

208.711

6

Cardioloog

338.356

172.663

7

Stomatoloog

324.615

238.552

8

Nucleair arts

323.485

203.231

9

Orthopedist

313.595

225.329

10

Gastro-enteroloog

311.335

181.318

11

Oftalmoloog

311.175

271.389

12

Anesthesist

307.768

236.073

13

Klinisch patholoog

302.463

188.350

14

Algemeen chirurg

281.338

195.984

15

Plastisch chirurg

264.125

204.582

16

Neus- keel- en oorarts

259.831

171.665

17

Gynaecoloog

229.698

173.612

18

Spoedarts

226.972

125.069

19

Psychiater

226.954

155.341

20

Geriater

224.074

161.540

21

Uroloog

218.431

181.870

22

Pediater

204.612

166.799

23

Oncoloog

201.681

156.249

24

Neuroloog

196.639

143.508

25

Pneumoloog

195.715

159.189

 

De grootverdieners zijn de Vlaamse nierspecialisten met een jaarlijks brutoloon van 636.000 euro. Waalse neurologen zijn het slechtst betaald, zij verdienen jaarlijks iets meer dan 143.000 euro bruto.

Volgens de Salarisenquête van Vacature verdient een doorsnee arts in België gemiddeld 4.970 euro bruto per maand. En daarmee is hij duidelijk beter af dan een verpleegkundige die gemiddeld 3.500 euro per maand verdient (Bron: Salarisenquête Vacature/Références/KU Leuven, november 2012).

Maar de verpleegkundige krijgt wel een pak extra-legale voordelen. 73% van de verpleegkundigen heeft een door de werkgever betaalde hospitalisatieverzekering, en 56% krijgt maaltijdcheques. Dat maakt de loonsituatie al een stuk interessanter. En dan houden we geen rekening met het hogere wettelijke pensioen, allerlei tegemoetkomingen en bonussen.

Dat de CM, het grootste ziekenfonds van het land, een debat over de redelijkheid van die lonen vraagt, is haar goed recht. Ook de "intellectuele" artsenspecialismen vragen dat. Die vinden net als Luc Van Gorp dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden. Maar met de stelling van de CM-baas dat het niet normaal is dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige, is er ver over.

Ik wil besluiten met een citaat uit een bijdrage van een arts die gisteren in onze Franstalige editie verscheen onder de titel : "Non, les spécialistes les moins bien payés ne gagnent pas 13 000 euros par mois" De arts is anestesist en werkt zoals de meeste van zijn collega's op een operatiekwartier.

Na zeven jaar geneeskunde en zes jaar specialisatie, en na twintig jaar anciëniteit, verdient zij 3.100 euro netto per maand voor een wekelijkse werkduur van 30 uur in het OK. "Avec des opinions comme celle que je dénonce et avec les plaintes injustifiées de certains patients avides de "dédommagements", que la motivation d'une catégorie de spécialistes dont je fais partie, finira par disparaître. C'est alors que s'installera une médecine "à deux vitesses", qui règne déjà dans de nombreux autres pays. Il sera alors trop tard pour regretter le magnifique outil médical dont nous bénéficions actuellement."

Laat de heer Van Gorp daar eens over nadenken. Salarissen en inkomens vergelijken is een heikele bezigheid. Je kan er alle kanten mee uit. We maakten eerder dit jaar de vergelijking met het inkomen van een CEO van de Socialistische Mutualiteiten zoals Jean-Pascal Labille die volgens l'Echo zo'n 400.000 euro per jaar bij elkaar harkt. Volgens onze informatie die in april van dit jaar niet werd tegengesproken en die afkomstig is van een voormalige kabinetschef mogen de salarissen van de managers van onze ziekenfondsen getoetst worden aan die van de premier en zijn ministers. Die lonen variëren van 227.000 euro tot 212.000 euro bruto. Een voorzitter van een ziekenfonds verdient ongeveer de premier-norm.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)