20 december 2015

Het RIZIV is als het reuzenrad van Parijs

De zorgverzekeraars hebben een probleem. Het aantal chronische zieken neemt epidemische vormen aan. Dat heeft zo zijn weerslag op het uitgavenmodel van de ziekenfondsen, dus van de sociale zekerheid en dus wordt het Riziv aangesproken. Deze overheidsinstelling die rotsvast gelooft in de maakbare maatschappij en er dus vanuit gaat dat mits streng maar rechtvaardig sanctioneren de burger naar hun hand kan gezet worden, heeft maatregelen genomen. Een van die maatregelen resulteert in een nieuwe papieren mallemolen die als het reuzenrad van Parijs langzaam maar zeker de patiënt en zijn zorgverstrekker dreigt te vermorzelen.

Ik heb daar vragen bij. Om te beginnen is iemand die chronisch ziek is, werkelijk ziek. Zoals elke arts weet, wordt niemand van de ene op de andere dag chronisch ziek. En evenmin gaat iemand die chronisch ziek is van de ene op de andere dag genezen. Het is de arts die in eer en geweten, met al zijn vakkennis en ervaring, de diagnose stelt.

Meestal wordt die bevestigd na verschillende consulten bij collega's specialisten en gaat er aan dat proces een hele tijd van onderzoek en testen vooraf. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Wie de diagnose ALS of MS krijgt, weet welke rit moet uitgereden worden. Maar wie kanker krijgt, is niet chronisch ziek. Een mooi voorbeeld is de Gentse burgemeester Termont bij wie einde mei darmkanker vastgesteld werd. Hij werd geopereerd en onderging een preventieve chemokuur, die deze maand afliep. Er werden geen uitzaaiingen vastgesteld. Termont moet nog regelmatig op controle, maar liet vrijdag 18 december weten dat hij zijn job weer voor 100 procent kan opnemen. Termont wordt gereïntegreerd.

Niet iedereen heeft echter evenveel geluk als Termont. Bij hem is de behandeling aangeslagen. Hij is ook een uitzonderlijke werknemer en kan als burgemeester opnieuw aan de slag. De overheid is zijn werkgever, de overheid is wat hem betreft zeer meegaand. Maar niet elke werknemer krijgt die kans. Werkgevers –door de verschrikkelijke loden last van de ingewikkelde regelgeving inzake arbeidsrecht- zijn als de dood voor medewerkers die aan een chronische ziekte lijden. Re-integratie, ook onder de vorm van deeltijds werk, is geen evidentie. Zelfs ambtenaren die de diagnose chronische ziekte kregen, worden na verloop van tijd met pensioen gestuurd. Zelfs de FOD Sociale Zaken en de FOD Justitie stuurt jonge ambtenaren die aan een chronische aandoening lijden en die deeltijds aan het werk willen blijven en daar ook uitdrukkelijk om vragen, met pensioen.

Een tweede vraag die ik heb  betreft de rol van de adviserende geneesheer. Ik lijd aan een chronische ziekte, maar ben en blijf  aan het werk. Dat is geen eenvoudige zaak. Want meer dan eens werd ik geconfronteerd met een controlerend geneesheer van het Riziv die vond dat als je deeltijds kan werken, je net zo goed voltijds aan het werk kan. Ik kon gelukkig rekenen op de steun van de adviserende geneesheer van mijn ziekenfonds.

Tot die zelf chronisch ziek werd. En met pensioen gestuurd werd. Die adviserende geneesheer en mijn ziekenfonds zijn echter een uitzondering. Ik herinner me de uitspraak van de geneesheer-directeur van het grootste ziekenfonds van het land die cynisch van achter zijn randloze brilglazen met de glimlach zei dat wie chronisch ziek is en zich verzet tegen de opheffing van zijn werkonbekwaamheid, bewees dat hij over voldoende energie beschikte om opnieuw aan het werk te gaan. Deze catch 22 treft duizenden patiënten per jaar. Die worden over de rand geduwd en worden er radeloos van.

De grote ziekenfondsen hebben een probleem: ze verdedigen de belangen van hun leden niet.

De overheid legt nu de hele verantwoordelijkheid bij de huisarts. Dit is geen streven naar re-integratie maar een afschuiven van verantwoordelijkheid. Het is als de directeur van het planbureau die de kolchoz de opdracht geeft zoveel duizend ton graan te produceren. De oogst mag mislukken. Maar de norm zal gehaald worden. Al weze het op papier.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

Nos voeux de Nouvel An

Le climat s’est considérablement alourdi ces derniers jours. Il est deux heures et demie et le téléphone sonne. L’appelant est inconnu, mais son dialecte est reconnaissable entre tous. Le numéro est anonyme. Tout cela découle d’un blog sur l’euthanasie et d’un article concernant la politique de la ministre Maggie De Block. D’où ceci. Celui dont les cheveux ont été caressés à rebrousse poils sent au moins qu’il a encore une tête.

Ce n'est pas notre rôle de défendre la personnalité d'une ou d'un ministre, ni leur personne en tant que telle.  Mais celui ou celle qui plaide pour la mise en place d'un cordon sanitaire autour de la ministre ferait bien de réfléchir d'abord au fait que cela fait maintenant trente ans, plus encore, depuis la grève des médecins en 1964, que nous n'avons pas eu le moindre ministre de la Santé pouvant se prévaloir de la moindre expérience médicale.

Nous avons eu successivement un avocat, un mineur de fond, un économiste, un secrétaire syndicaliste, un employé de magasin, un comptable, un cadre des charbonnages, un employé communal, un chef-scout, un physicien, une avocate, un professeur de géographie, un licencié en Science Po, un fonctionnaire, un sociologue, un juriste, un ingénieur commercial, un diplômé en politique scientifique, encore une fois la même avocate, et aujourd'hui, (enfin), une généraliste.

Les attentes s'amplifient évidemment de voir cette généraliste faire exactement comme ses prédécesseurs et d'avoir surtout à coeur les intérêts de sa propre caste politique, et que, - sans être importunée par la moindre connaissance de ces affaires – elle prendra – de préférence en catimini, des décisions qui conviennent à certains groupes d'intérêts.

Celles et ceux qui s'attendent à ça sont en pleine divagation. Ils s'irriteront encore souvent de cette situation, tout comme le soussigné s'en irrite. Mais ainsi va la politique. Mais ce dont nous pouvons aujourd'hui être certains, c'est qu'il y a un certain ‘métier' qui soutient cette expérience, en tant que généraliste comme en tant que femme politique.

Pour ce qui concerne l'auteur de cette colonne: il n'est membre d'aucun club, et ce bien trop de prétentieux de dire qu'il a la moindre influence sur notre vie politique, sociale et culturelle. L'auteur dispose en revanche d'un important réseau.

Depuis son cabinet d'écriture haut perché, il contemple les quatre points cardinaux et voit Laura se lever chaque matin et se coucher à nouveau chaque soir. Tous les épistoliers n'ont pas cette chance. C'est un homme de la «zijtje», la petite mer comme l'appellent affectueusement les Ostendais. Quelqu'un qui vit avec une vue sur mer et ne voit donc plus que l'image déprimante d'un jour de plus qui se termine et qui est désormais moins réjoui par la vie.  

Je vous souhaite à toutes et à tous un heureux Nouvel An. 

Marc van Impe

 

Source: MediQuality

Nederlandstalige versie van deze blog : Nieuwjaarswensen

15:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Nieuwjaarswensen

De recente dagen is het klimaat erg verruwd. Het is halfdrie en de telefoon gaat. De beller is onbekend, maar het dialect is onmiskenbaar. Nummer anoniem. Aanleiding daartoe is een column over euthanasie en een bericht over het beleid van minister Maggie De Block. Daarom dit. Wie tegen de haren in gestreken wordt, voelt tenminste dat hij een hoofd heeft.

Het is niet aan ons om de persoon van een minister te verdedigen. Maar wie pleit om een cordon sanitair rond de minister te leggen, doet er goed aan te bedenken dat de voorbije dertig jaar -  sterker, sinds de artsenstaking van 1964 - er geen enkele minister van Volksgezondheid geweest is die enige ervaring had met geneeskunde.

We hadden achtereenvolgens een advocaat, een mijnwerker,  een economist, een vakbondssecretaris, een magazijnbediende, een accountant, een kaderlid van de mijnen, een gemeentebediende, een scoutsleider, een natuurkundige, een advocate, een leerkracht aardrijkskunde, een licentiaat politieke en sociale wetenschappen, een ambtenaar, een socioloog, een jurist, een handelsingenieur, een politieke wetenschapper, nogmaals dezelfde advocate, en nu dus (eindelijk) een huisarts.

Uiteraard groeit dan de verwachting dat die huisarts, net als al haar voorgangers vooral oog zou hebben voor de belangen van de politieke eigen kaste en dat ze –zoals haar voorgangers niet gehinderd door enige kennis van zaken- het liefst en stoemelings beslissingen zou nemen die convenabel zijn voor bepaalde belangengroepen. Zij die dat verwachtten, dwalen. Ze zullen zich nog vaak ergeren, zoals ondergetekende zich ergert. Maar zo gaat politiek. Wat nu wel zeker is, is dat er enige metier achter schuilt, als huisarts en als politica.

Wat de auteur van deze column betreft: hij is lid van geen enkele club, en het zou van teveel pretentie getuigen om te mogen stellen dat hij enige invloed zou hebben op ons politiek, sociaal noch cultureel leven. De auteur beschikt wel over een ruim netwerk.
 
Vanuit zijn hooggelegen schrijfkamer kijkt hij uit op de vier windstreken en ziet hij 's ochtends Laura opstaan en 's avonds weer naar bed gaan. Niet iedere briefschrijver heeft dat geluk. Die is van het zijtje. Iemand die leeft met zicht op zee en dus enkel het deprimerende beeld ziet van weer een dag die teneinde is, gaat nu eenmaal minder opgewekt door het leven.


Ik wens u een opgeruimd nieuw jaar.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française de ce blog : Nos voeux de Nouvel An

 

15:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)