21 april 2015

Op consultatie in Brussel Centraal?

Ik neem wel eens de trein naar de hoofdstad. De trein is altijd een beetje reizen, luidde de slogan van wat ooit onze nationale trots was. Op voorwaarde dan dat je heel veel tijd hebt. Daarom doet de directie van de spoorwegen er alles aan om van grote stations een ervaringscentrum te maken: je vindt er een afdeling van je geliefde supermarkt. Er is een buvette ter bevordering van het alcoholisme van de reizende mens, een snackbar, een stomerij, een apotheek en nu ook een dokterskabinet. Met de opening van een dokterspraktijk in Brussel Centraal is de eerste stap gezet naar de banalisering van de geneeskunde.

Ik stel me de vraag of dat wel zo'n goed idee is. Ik ben een absoluut voorstander dat elk groot station over een eerste hulpdienst beschikt waar een arts voortdurend standby is. Maar een doktersconsultatie in een station is erover.

De initiatiefnemers (een commercieel bedrijf)  gaan er van uit dat heel veel patiënten een doktersbezoek uitstellen omwille van het feit dat ze geen tijd zouden hebben. Ik betwijfel dat. Op een paar uitzonderingen na gaat niemand voor zijn plezier naar de dokter. En ik geloof niet dat wie met klachten rondloopt bewust vergeet om professioneel advies van een arts  in te winnen. Een tweede vraag die ik me stel is wat ik me moet voorstellen bij zo'n consultatie.

Mijn trein gemist en 40 minuten wachttijd! Mooi, net genoeg tijd om even naar mijn aambeien te laten kijken? Ik dacht het niet. Bij een consultatie stel ik me een zekere intimiteit voor. Een arts die de tijd voor me neemt en vice versa. Gaat men de vertragingen en de spoorwissels omroepen in de wachtzaal van dokter Centraal? Krijg je voorrang als je dreigt je aansluiting te missen? Hoe gaat dat met je medisch dossier? En wat met je privacy? En hoe zit dat met een vervolgconsultatie? Moet je daarvoor een nieuw kaartje kopen of gaat dat per rittenkaart? Kan ik daar dan ook terecht voor mijn attesten voor de sportclub?

Elke arts weet dat je een bloeddruk best twee keer meet: het witte-jas-syndroom jaagt bij de meeste patiënten onbewust de bovendruk de hoogte in. Ik vraag me af wat het effect kan zijn van een trein die je dreigt te missen? De initiatiefnemers gebruiken Brussel Centraal als proeftuin. Wat mij betreft mag die tuin gelijk gesloten worden. Geneeskundige zorg is geen Cinq à sec of Mister Minit.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 april 2015

De CM plaatst vragen bij haar eigen preventiecampagnes

Je moet het maar aandurven. Sinds 1964 stuurt het Christelijke Ziekenfonds in afspraak met hun Socialistische collega’s de Volksgezondheid de richting uit die zij wil. De manier waarop Marc Justaert zich in de banken van de vergaderzaal omdraaide en over zijn schouder keek, nadat hij weer eens een statement had op tafel gelegd, is ondertussen berucht. De wil van de CM was wet.

Als er dus iemand verantwoordelijk is voor de gang van zaken van de voorbije vijftig jaar is het deze afdeling van de beweging dus wel. Nu, out of the blue, trekt secretaris Jean Hermesse van de CM ineens van leer tegen de sociale ongelijkheid.

Hij noemt dit de dark matter van ons gezondheidsbestel. Mannen en vrouwen mét of zonder diploma, het betekent een verschil van 25 kwaliteitsvolle levensjaren. De meest geschoolde vrouwen zullen tot hun 74ste in goede gezondheid leven, de meest ongeschoolde tot hun 50ste.  En sterven is ook ongelijk: de hoogst geschoolde vrouwen leven tot hun 83ste, de ongeschoolde tot hun 80. Lineair gedacht betekent dit dat vrouwen met een universitair diploma 9 jaar chronisch ziek zullen worden, terwijl de sloofjes die geen diploma haalden maar liefst 30 jaar chronisch ziek zullen zijn. En dat komt niet alleen door een hoger inkomen, maar vooral door een slechte gezondheidsopvoeding.

Hermesse, die jarenlang ruime budgetten ter beschikking kreeg om aan voorlichting, opvoeding  en bijsturing te doen, bestaat het om nu te zeggen dat al die sensibilisatie tegen ongezond eten, drinken, te weinig bewegen, te veel piekeren en voor meer mindfulness alleen maar baat voor de hoogst opgeleiden.

Theoretisch gezien heeft iedereen toegang tot dezelfde ziekenhuizen en artsen, aldus de secretaris-generaal, maar de hoogst opgeleiden hebben een beter netwerk en filteren er de betere uit.

Preventiecampagnes worden opgesteld door hoger opgeleiden voor hoger opgeleiden. Therapietrouw, zelfredzaamheid en empowerment van de patiënt idem dito. "We gaan dat niet oplossen door Onslows, de karikatuur uit Keeping up Appearances, of de lagergeschoolden  te stigmatiseren." En ook niet door meer zorg aan te bieden. Nee, Hermesse heeft de oplossing op tafel liggen: we moeten begrijpen waar de verschillen zitten, en de obstakels identificeren en opruimen.

Het getuigt van enige bescheidenheid als je na vijftig jaar beleid, dat duidelijk gefaald heeft zoals blijkt uit je eigen cijfers, durft zeggen dat de oplossing niet ligt in rationele vaststellingen en wetenschappelijke argumenten, maar dat men nu, ik citeer "onder de waterlijn moeten leren werken, in ons emotioneel limbisch systeem, eerder dan met onze rationale context." Want belangrijke beslissingen nemen we toch niet "met ons verstand" maar "op ons gevoel".

Maar minister De Block hoeft zich geen financiële zorgen te maken: Het goed nieuws is dat een motivatie-, gezondheids-, of empowermentprogramma ontwikkelen voor lager- of ongeschoolden geen miljarden hoeft te kosten en alleszins kosteneffectiever zal zijn dan veel dingen waar nu geld aan uitgegeven wordt.

En ik die dacht dat de ziekenfondsen die de gezondheidsvoorlichting voor 90 procent controleren, al die tijd zo goed bezig waren maar dat ik het niet begreep. Of moet ik dit interpreteren dat de CM na het Arco-debacle, radicaal komaf wil maken met een aantal agitprops die toch geen zoden aan de dijk zetten?

Als vlucht vooruit kan dit tellen. Alleen Gorbatsjov heeft dit gepresteerd bij de evaluatie van zeventig jaar sovjetbeleid. En hoe zit dat met Lieven Annemans' emotioneel limbisch systeem?

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Geluk is naakt zwemmen

Mag ik u vandaag, bij deze prachtige lentedag, een geweldig boek aanbevelen ? De schrijver is een Engelse arts, dr. Nick Baylis. Hij is gastdocent in Cambridge en ook bekend als dr. Feelgood, de naam waaronder hij in Britse kranten tegendraadse columns schrijft. Dr. Baylis schreef in opdracht van Penguin Books, The Rough Guide to Happiness. Ervaren lezende reizigers - of omgekeerd - kennen The Rough Guide als de gids der gidsen naar allerlei vreemde landen. Naar het geluk dus.

Genoeg inleiding. Op weg naar het Geluk nu. Die weg leidt wel eens naar een stortplaats vol tegeltjeswijsheden. Baylis vermijdt gelukkig alle meligheid: er zijn geen universele geluksrecepten, maar wel manieren waarop ongeluk kan vermeden worden.

Wantrouw mensen die je voorhouden dat je gelukkig wordt als je deze of gene therapie volgt, loop weg van predikers, goeroes, trendy wetenschappers  en alternatievelingen. Geluk vind je niet in een nieuwe liefde, transcendente meditatie, op de loopband van het fitnesscenter of bij een cursus die je gouden beloften doet.

Geluk bestaat er in dat je verschillende dingen doet en niet monomaan bezig bent met goed doen, anderen gelukkig te maken en je ten dienste te stellen van wie er wel en niet om gevraagd heeft. Freuds geluksdefinitie,- "geluk is de afwezigheid van pijn, en de aanwezigheid van plezier"-, krijgt ook geen krediet. Baylis zet de Weense humorist  in zijn hemd. "Je hebt plezier nodig om je batterijen op te laden, maar je hebt ook narigheid nodig waarmee je vervolgens iets goed moet doen."

Baylis heeft het ook niet begrepen op de moderne techniek die veel van ons geluk zomaar naar de knoppen helpt doordat ze ons dwingt tot perfectionisme. Dat streven naar het volmaakte frustreert, vermoeit, ontmoedigt en verlamt ons. Beter is het productief te zijn, waarbij je gegarandeerd uitschuivers en toch goede dingen maakt. Ga wilder leven, niet door hedonistische excessen, maar door dichter bij de natuur te staan. Maak lange wandelingen, slaap in open lucht, stook een vuurtje, rooster iets en ga naakt zwemmen.

Dat wordt dus moeilijk: vuurtje stoken in de tuin mag niet meer van de ecologisten, van geroosterd vlees krijg je kanker en waar kan je nog naakt zwemmen? Tenzij bij mij in mijn tuin. Ik ben op weg naar het geluk.

 

Marc van Impe

 

 

Bron: MediQuality

09:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)