22 december 2015

Fraude aux CT-scans: "Les pommes pourries sont dans la corbeille depuis trente ans déjà"

Je n’ai pas été particulièrement étonné ni consterné par l’information selon laquelle des fraudes aux CT-scans représentant plusieurs millions d’euros ont été commises dans nos hôpitaux belges. Et je ne le suis pas moins non plus par le fait que les pouvoirs publics ne doivent pas compter sur les services d’inspection de l’INAMI pour dépister ces abus commis aux dépens de l’assurance maladie-invalidité. Cela résulte du fait que la fraude constitue une part fondamentale de la politique financière de nos hôpitaux. Ce n’est que maintenant, en effet, que le SECM (Service d’évaluation et de contrôle médicaux) a décidé de prendre l’affaire en main, ou plus précisément depuis que le travail préparatoire au changement du modèle de financement a réellement commencé, et qui va encore prendre toute une législature. Mais j’écarquille les yeux quand je lis que Raf Mertens, directeur général du KCE, et ancien responsable du service d’études de la MC, temporise aujourd’hui en déclarant qu’il y a encore fort à faire pour s’attaquer à la surconsommation qui existe encore dans les secteurs du diagnostic et de l’imagerie médicale.
"Bien que ce soit bien sûr autre chose que de la fraude. Mais s'attaquer à la surconsommation peut aussi donner d'importants résultats." Les hôpitaux ne commettent donc pas de fraude, ils font de la surconsommation.
Il y a trente ans, lorsque l'érudite épouse entama sa carrière clinique dans un grand hôpital de Flandre-Occidentale, elle fut rappelée à l'ordre par la direction après deux mois environ: elle avait autorisé l'achat d'un nouvel appareil digital d'électroencéphalographie (EEG) et celui-ci devait donc être rentable. Chaque patient avait quand même le droit de bénéficier d'un EEG ? Ou non ? Elle fut aussi poliment priée d'être plus solidaire avec tous ses autres collègues et leur envoyer un peu plus de patients… Lorsqu'elle quitta cet hôpital, on lui exigea le versement d'une somme supplémentaire parce qu'elle n'aurait pas effectué suffisamment de prestations techniques. Il n'y eut pas la moindre réaction de l'INAMI, ni du cabinet Dehaene à la suite de la plainte qui avait été déposée à ce sujet. Elle perdit son procès contre l'hôpital car le tribunal jugea que celui-ci n'avait fait qu'appliquer les us et coutumes de la région.
Il y a une quinzaine de jours environ, un médecin néerlandais qui effectue son travail de doctorat chez nous, exprima son étonnement du fait que les patients de son hôpital universitaire devaient chaque fois se soumettre aux mêmes examens de routine. Ne pouvait-on pas aborder cela plus simplement ? Ne disposaient-ils pas d'un Dossier Médical Electronique (DME) ?  
Dirk van Duppen, de l'organisation ‘Médecine pour le Peuple',  a mis le doigt sur la plaie: "Plus on fait d'examens, plus les revenus de l'hôpital et du médecin augmentent. Cela entraîne des abus."
La ministre libérale déclare qu'il faut éliminer les pommes pourries, mais elle ferait mieux d'en sélectionner les pommes intactes ou alors de jeter toute la corbeille.
Le SECM, composé d'anciens cadres des mutuelles qui sont donc les gestionnaires des hôpitaux, aura encore beaucoup de travail à faire pour lutter non pas contre la fraude mais bien contre la surconsommation.
 
Marc van Impe

Source: MediQuality

Nederlandstalige versie zie: De rotte appels liggen al dertig jaar in de mand.

12:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De rotte appels liggen al dertig jaar in de mand

Ik kijk niet vreemd op bij het bericht dat er in onze Belgische ziekenhuizen een miljoenenfraude wordt gepleegd met CT-scans. Waar ik al evenmin van opkijk is dat de overheid niet moet rekenen op de inspectiediensten van het RIZIV om die misbruiken van de ziekteverzekering op te sporen. Dat komt omdat deze fraude een fundamenteel deel uitmaakt van het financieel beleid van onze ziekenhuizen.
Nu pas, sinds er werk gemaakt wordt van de voorbereidingen van de verandering van het financieringsmodel , iets wat nog een hele legislatuur in beslag gaat nemen, maakt de DGEC er werk van. En dan nog, als je leest dat Raf Mertens, algemeen directeur van het KCE, en gewezen hoofd van de studiedienst van de CM, nu vergoelijkend zegt dat er in de diagnosesector en de medische beeldvorming nog veel overconsumptie blijkt te moeten worden aangepakt, dan trek ik mijn wenkbrauwen op. "Al is dat natuurlijk iets anders dan fraude. Maar overconsumptie aanpakken kan ook veel opleveren." Het is dus geen fraude dat de ziekenhuizen plegen, het is overconsumptie.
Dertig jaar geleden toen  de geleerde vrouw haar klinische carrière begon in een groot West-Vlaams ziekenhuis, werd ze na een paar maanden door de directie op de vingers getikt: ze had een nieuwe digitale EEG-machine gekocht, deze moest dus ook opbrengen. Elke patiënt had toch recht op een EEG? Of niet soms. En wou ze astablief ook solidair zijn met al haar andere collega's en wat meer patiënten doorsturen…
Toen ze het ziekenhuis verliet kwam er een eis voor bijbetaling achteraf wegens onvoldoende technische prestaties. Bij het RIZIV noch op het kabinet Dehaene kwam er enige reactie op een klacht hierover. Het proces tegen het ziekenhuis verloor ze want oordeelde de rechtbank: dit waren de us et coutumes van de regio.
Een paar weken geleden nog sprak een Nederlandse arts, die hier aan een doctoraal werkt, er zijn verwondering uit over het feit dat patiënten in zijn universitair ziekenhuis telkens weer dezelfde routine onderzoeken moeten ondergaan. Dat kon toch veel eenvoudiger? Hadden ze daar geen EMD voor?
Dirk van Duppen , van Geneeskunde voor het Volk, legt de vinger op de wonde: "Hoe meer onderzoeken, des te meer inkomsten voor het ziekenhuis en de arts. Dat lokt misbruiken uit."
De liberale minister zegt dat de rotte appels eruit moeten, ze kan beter de ongeschonden appels eruit pikken en anders de hele mand weggooien.
De DGEC die samengesteld is uit ex-kaderleden van de ziekenfondsen die dus ziekenhuisbeheerders, zijn en in hetzelfde bedje ziek, zal nog veel werk hebben om niet de fraude maar de overconsumptie tegen te gaan. 

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française voir: Fraude aux CT-scans: "Les pommes pourries sont dans la corbeille depuis trente ans déjà"

12:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

21 december 2015

Een kwestie van het juiste geloof

Ik denk dat ik meer Joods dan katholiek ben. Die gedachte komt zo: Ik lees in The Wall Street Journal die op de bar van mijn geliefde watering hole aan het Berlaymont is blijven liggen, de adviescolumn van de Amerikaanse hoogleraar Dan Ariely, die de auteur is van Predictably irrational. Alleen al voor de titel wil ik het E-book downloaden. Ariely zegt dat zijn lezers niet willen horen wat ze moeten doen, maar dat ze willen weten hoe ze over hun probleem moeten nadenken. Hij hoopt dat mensen dan minder fouten gaan maken. Want de meeste tragedies in ons leven creëren we zelf. De vragen die Ariely krijgt zijn niet min.


The Wall Street Journal is dan ook geen krant voor lachebekjes en sensatiezoekers. Hier wordt serieus doorgeboomd. Zo vroeg een lezer of hij, nu hij verlamd was geraakt, zelfmoord moest plegen. Ariely, die zelf een zwaar ongeluk overleefde – hij werd als tiener voor zeventig procent derdegraads verbrand- gaat zo'n antwoorden niet uit de weg. Net zoals de vraag of het fout is seksuele fantasieën te hebben over vrijen met een ander terwijl je je partner verwent. Heikel onderwerp waarover ik het met mijn vriend de psychoanalyticus wel eens gehad heb. Diens antwoord is gewoon zijn fantasie in realiteit om te zetten. Ariely beantwoordt de vraag aan de hand van de twee religies: het katholicisme en het judaïsme. Voor katholieken zijn de gedachten zondig. Voor de Jood zijn ze vrij. Wat is het ergste, schrijft Ariely, dat je fantasieën hebt of dat je partner die niet kent? En als je dat zou willen, hoe kan je die het best vertellen? Sommigen verdedigen de stelling dat dagdromen meer over het diepste zelf vertellen dan andere gedachten, omdat je die laatste kan beïnvloeden. Wel zegt hij dat mensen eerder voor comfort en veiligheid zullen kiezen, terwijl risico's nemen en experimenteren vaak beter is.


Dat brengt me bij een oude vriend die toen hij de mid-vijftig naderde weg wou uit de sleur en de drukte van dit dagelijks bestaan. Hij verkocht have en goed, stopte zijn drukke praktijk, volgde een kookcursus, schoolde zich bij tot vinoloog en vertrok naar de Cevennes om er een B&B uit te  baten. De oude vrouw hield het snel voor bekeken. De nieuwe vrouw hield het snel met een gast. Na twee jaren sleur en eenzaamheid op een berg keien, en af en toe iets met een scharrel die geen woord Belgisch begreep, zit hij terug bij mij op een terrasje aan de Zavel. Aan de ijzeren tafel op het bijverwarmde terras zit hij; eind-vijftig, klein, gespierd, het gezicht gerimpeld, verbrand, met een dun snorretje. Hij trekt aan een Gitane. Zegt om de haverklap, quoi, en stelt dus alles in vraag. Of ik toevallig geen enkelvoudige vriendin in de aanbieding heb? Hij is alle illusies armer, wil terug aan de slag in een kliniek maar ergert zich nu al aan alle potentiële collega's en heeft een ontwikkelingsfase bereikt die ik liever niet haal. Voor hem geen dromen meer. Hij kijkt onbeschaamd de Brusselse ingenues na die in het warme herfstweer hun hoge in zwarte nylon gehulde benen tonen. "A thing of beauty is a joy for ever" begint John Keats' gedicht "Endymion" uit 1818. Oscar Wilde, maar dat was een Ier en geen Jood, zou daarvan (kunnen) gemaakt hebben " A dirty mind is a joy forever." Maar is dat werkelijk zo? Aan mijn vriend te zien houdt hij daar weinig plezier aan over.
Ariely is er nog niet uit, en ik ook niet, maar ik neig naar het Jodendom.


Zijn nieuwe boek Irrationally yours, een bundeling van zijn Wall Street columns is net uit. De Nederlandse versie Ariely weet raad, verschijnt bij Maven Publishing en kost 17.50€.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française voir: A chacun sa solution

16:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)