20 december 2015

Nos voeux de Nouvel An

Le climat s’est considérablement alourdi ces derniers jours. Il est deux heures et demie et le téléphone sonne. L’appelant est inconnu, mais son dialecte est reconnaissable entre tous. Le numéro est anonyme. Tout cela découle d’un blog sur l’euthanasie et d’un article concernant la politique de la ministre Maggie De Block. D’où ceci. Celui dont les cheveux ont été caressés à rebrousse poils sent au moins qu’il a encore une tête.

Ce n'est pas notre rôle de défendre la personnalité d'une ou d'un ministre, ni leur personne en tant que telle.  Mais celui ou celle qui plaide pour la mise en place d'un cordon sanitaire autour de la ministre ferait bien de réfléchir d'abord au fait que cela fait maintenant trente ans, plus encore, depuis la grève des médecins en 1964, que nous n'avons pas eu le moindre ministre de la Santé pouvant se prévaloir de la moindre expérience médicale.

Nous avons eu successivement un avocat, un mineur de fond, un économiste, un secrétaire syndicaliste, un employé de magasin, un comptable, un cadre des charbonnages, un employé communal, un chef-scout, un physicien, une avocate, un professeur de géographie, un licencié en Science Po, un fonctionnaire, un sociologue, un juriste, un ingénieur commercial, un diplômé en politique scientifique, encore une fois la même avocate, et aujourd'hui, (enfin), une généraliste.

Les attentes s'amplifient évidemment de voir cette généraliste faire exactement comme ses prédécesseurs et d'avoir surtout à coeur les intérêts de sa propre caste politique, et que, - sans être importunée par la moindre connaissance de ces affaires – elle prendra – de préférence en catimini, des décisions qui conviennent à certains groupes d'intérêts.

Celles et ceux qui s'attendent à ça sont en pleine divagation. Ils s'irriteront encore souvent de cette situation, tout comme le soussigné s'en irrite. Mais ainsi va la politique. Mais ce dont nous pouvons aujourd'hui être certains, c'est qu'il y a un certain ‘métier' qui soutient cette expérience, en tant que généraliste comme en tant que femme politique.

Pour ce qui concerne l'auteur de cette colonne: il n'est membre d'aucun club, et ce bien trop de prétentieux de dire qu'il a la moindre influence sur notre vie politique, sociale et culturelle. L'auteur dispose en revanche d'un important réseau.

Depuis son cabinet d'écriture haut perché, il contemple les quatre points cardinaux et voit Laura se lever chaque matin et se coucher à nouveau chaque soir. Tous les épistoliers n'ont pas cette chance. C'est un homme de la «zijtje», la petite mer comme l'appellent affectueusement les Ostendais. Quelqu'un qui vit avec une vue sur mer et ne voit donc plus que l'image déprimante d'un jour de plus qui se termine et qui est désormais moins réjoui par la vie.  

Je vous souhaite à toutes et à tous un heureux Nouvel An. 

Marc van Impe

 

Source: MediQuality

Nederlandstalige versie van deze blog : Nieuwjaarswensen

15:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Nieuwjaarswensen

De recente dagen is het klimaat erg verruwd. Het is halfdrie en de telefoon gaat. De beller is onbekend, maar het dialect is onmiskenbaar. Nummer anoniem. Aanleiding daartoe is een column over euthanasie en een bericht over het beleid van minister Maggie De Block. Daarom dit. Wie tegen de haren in gestreken wordt, voelt tenminste dat hij een hoofd heeft.

Het is niet aan ons om de persoon van een minister te verdedigen. Maar wie pleit om een cordon sanitair rond de minister te leggen, doet er goed aan te bedenken dat de voorbije dertig jaar -  sterker, sinds de artsenstaking van 1964 - er geen enkele minister van Volksgezondheid geweest is die enige ervaring had met geneeskunde.

We hadden achtereenvolgens een advocaat, een mijnwerker,  een economist, een vakbondssecretaris, een magazijnbediende, een accountant, een kaderlid van de mijnen, een gemeentebediende, een scoutsleider, een natuurkundige, een advocate, een leerkracht aardrijkskunde, een licentiaat politieke en sociale wetenschappen, een ambtenaar, een socioloog, een jurist, een handelsingenieur, een politieke wetenschapper, nogmaals dezelfde advocate, en nu dus (eindelijk) een huisarts.

Uiteraard groeit dan de verwachting dat die huisarts, net als al haar voorgangers vooral oog zou hebben voor de belangen van de politieke eigen kaste en dat ze –zoals haar voorgangers niet gehinderd door enige kennis van zaken- het liefst en stoemelings beslissingen zou nemen die convenabel zijn voor bepaalde belangengroepen. Zij die dat verwachtten, dwalen. Ze zullen zich nog vaak ergeren, zoals ondergetekende zich ergert. Maar zo gaat politiek. Wat nu wel zeker is, is dat er enige metier achter schuilt, als huisarts en als politica.

Wat de auteur van deze column betreft: hij is lid van geen enkele club, en het zou van teveel pretentie getuigen om te mogen stellen dat hij enige invloed zou hebben op ons politiek, sociaal noch cultureel leven. De auteur beschikt wel over een ruim netwerk.
 
Vanuit zijn hooggelegen schrijfkamer kijkt hij uit op de vier windstreken en ziet hij 's ochtends Laura opstaan en 's avonds weer naar bed gaan. Niet iedere briefschrijver heeft dat geluk. Die is van het zijtje. Iemand die leeft met zicht op zee en dus enkel het deprimerende beeld ziet van weer een dag die teneinde is, gaat nu eenmaal minder opgewekt door het leven.


Ik wens u een opgeruimd nieuw jaar.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française de ce blog : Nos voeux de Nouvel An

 

15:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

18 december 2015

Hoe brengt u slecht nieuws?

Volgens onderzoekers van de University of Michigan kan je iemand bij wie kanker is vastgesteld het slechte nieuws beter over de telefoon brengen dan in een gesprek van man tot man. Ik stel me daarbij de vraag of je op die manier niet het emotionele, menselijke aspect van zo’n belangrijk bericht verliest.


In het novembernummer van de JAMA Oncology http://oncology.jamanetwork.com/article.aspx?articleid=24... schrijven Naveen Krishnan, Angela Fagerlin en Ted A. Skolaris het omgekeerde: een telefonisch consult, zoals dat afstandelijk heet, neemt veel van de angst weg die met een persoonlijk gesprek gepaard gaat. Het kan beter getimed worden, de inhoud kan op voorhand bepaald en het werkt op een betere patiëntgerichte manier.  De dokter kan zich daarbij ook beter focussen op de inhoud van het bericht zodat de boodschap voor de patiënt duidelijker wordt en kan een aanzet maken van een stappenplan.

 
De drie onderzoekers onderzochten casussen bij de welke biopsieresultaten en de consequenties daarvan werden uitgelegd aan een patiënt. Ze stelden vast dat bij een face-to-face gesprek de patiënt zowel als de arts, gestrest waren. De patiënt verloor de draad van het gesprek, begreep niet of nauwelijks wat de dokter zei en bleef zitten met heel wat onbeantwoorde vragen en onzekerheid over wat er vervolgens moest gebeuren en wat het meest effectieve zorgplan zou zijn.


Niet alleen probeert de patiënt het overrompelende nieuws te begrijpen, hij wil daar ook nog eens over praten, maar hij heeft de kans niet om het slechte nieuws te verwerken. Bovendien begrijpt hij het medisch jargon waarachter de arts zich vaak verschuilt, helemaal niet. Dat betekent dus dat zo'n gesprek helemaal niet interactief is, wat het wel zou moeten zijn.


Een telefonisch gesprek werkt als een buffer en geeft de patiënt de tijd om het nieuws te laten bezinken.  De patiënt kan zich ook beter laten gaan, het nieuws bespreken met zijn naastbestaanden  en is beter voorbereid op het eigenlijke face-to-face gesprek dat hij achteraf met de behandelende arts moet hebben.


Maar hoe denken artsen daar zelf over? En wat zeggen de patiënten? Ik stelde de vraag aan een oncoloog in een perifeer ziekenhuis die er een princiepskwestie van gemaakt heeft om persoonlijk en direct zijn patiënten het nieuws te brengen. "Goed of slecht nieuws, het maakt niet uit. Van zodra ik het rapport krijg neem ik de telefoon en zeg de patiënt waar hij voor staat. Gelijk maak ik een afspraak voor een persoonlijke consultatie. Ik heb geleerd dat die methode het beste werkt. De patiënt kan in alle privacy zijn emoties de vrije loop , een deel van het verdriet is als het ware al verwerkt." 


Een andere arts zegt eerst de huisarts op de hoogte te brengen. Die brengt dan het slechte nieuws als boodschapper. Hij merkt ook op dat oudere patiënten beter met slecht nieuws omgaan dan bijvoorbeeld jonge ouders.


Ik herinner me rond deze tijd van het jaar het overlijden van mijn broer. Toen zijn arts hem zei dat er geen uitkomst meer was, was het alsof er een last van mijn broers schouders viel. Mijn vader daarentegen wou alleen weten hoeveel tijd hij nog had. Als beleggingsbankier had hij geleerd zijn verlies te nemen. Nu moest er alleen nog proper geliquideerd worden.  Voor de dokter had hij maar weinig tijd meer over.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)