26 september 2017

CVS/ME: NICE trekt behandelingsrichtlijn in


Het Britse National Institute for Health and Care Excellence (NICE) heeft de biopsychosociale ideologie inzake CVS/ME verlaten. Afgelopen woensdag kondigde het agentschap een "volledige update" van de richtlijn voor de behandeling van deze ziekte aan.


In 2007 schreef NICE dat enkel een combinatie van cognitieve gedragstherapie (CGT) en kinesitherapie of graded exercise therapy (GET) de aangewezen behandelingsmethode was voor CVS/ME-patiënten. Die richtlijn, die ook in ons land geldt, is nu definitief verlaten.


NICE, wiens advies ook door het Riziv gevolgd wordt, zegt nu in een verklaring dat het nota nam van de vele bezwaren die belanghebbenden naar voren brachten over de bestaande begeleiding. Tegelijkertijd heeft het NICE de aanbeveling van het interne team, waaraan het de taak had gedelegeerd om de literatuur te bestuderen en een document op te stellen dat de basis moest worden van een nieuwe richtlijn, verworpen.


Na de publicatie van dit consultatiedocument in juli nodigde het NICE de belanghebbenden uit om input te leveren. Het agentschap had eerder aangegeven dat het zijn definitieve besluit in oktober bekend zou maken. De aankondiging van vorige woensdag bevestigt dat de biospsychosociale school, onder leiding van professor Simon Wessely, en de PACE-auteurs, ondanks hun enorme invloed, de controle over het verhaal zijn verloren. Ze zijn door de manipulaties van de PACE-studie en de wetenschappelijke verontwaardiging daarrond de steun van de beleidsmakers verloren.


In de NICE-verklaring werd onder meer gewezen op de bezorgdheid van belanghebbenden over de Oxford-criteria en de zogenaamde evidence based CGT/GET. "Belangrijke studies, met name PACE [Pacing, graded Activity, and Cognitive behaviour therapy; a randomised Evaluation], maar ook de Cochrane reviews over CGT en GET liggen nu onder vuur omwille van de manipulatie en het opblazen van de effectiviteit van deze interventies, " aldus de verklaring. De Association of British Neurologists and en het Royal College of Psychiatrists reageren teleurgesteld op de beslissing van het NICE.


Het ontwikkelen van een nieuwe leidraad kan nog wel even duren. Er moet immers een nieuw comité van deskundigen worden samengesteld.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

17:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 september 2017

De Boekenapotheek


Als het me tegenzit wil ik wel eens een plaat van Dylan opzetten. Die krassende kraai heeft een helende werking op mijn verweerde ziel. Meestal neem ik er een drupje Schots gedistilleerd bij, en ziet, de zon breekt door. Nu heb ik een nieuwe remedie tegen de blues ontdekt: The Novel Cure. Het wordt herfst, de avonden worden langer, het wordt weer leestijd. Laat me u voor eenmaal een heilzaam medicijn aanraden.


De Boekenapotheek, oorspronkelijke titel: The Novel Cure, is een medische handboek, with a difference zoals dat heet. Of je je grote teen lelijk gestoten hebt of lijdt aan een ernstig geval van de blues, binnen deze pagina's vindt u een remedie in de vorm van een roman die u helpt uw pijn te helen. U vindt hier ook advies over hoe je ordinaire leeskwalen aanpakt, zoals wanneer je overweldigd wordt door het aantal boeken waarmee je een boekhandel uitstapt, of als je de neiging hebt een half uitgelezen boek op de nachttafel te laten sterven tot het naar de kringloopwinkel verhuist. Het geeft je ook advies wat te lezen op het juiste moment en hoe een roman je leven kan veranderen. Boeken zijn machtiger dan je denkt en The Novel Cure brengt je tot dat inzicht.


The Novel Cure discrimineert niet tussen emotionele pijn of fysieke pijn; je hebt net zoveel kans om binnen deze pagina's een remedie te vinden voor een gebroken hart als voor een gebroken been. Het boek bevat ook adviezen voor wie verhuist, op zoek is naar de ware of in een midlife crisis verkeert. Het boek gaat ook grotere uitdagingen aan en geeft advies wat te lezen als je een geliefde verliest of een alleenstaande ouder dreigt te worden. wat doe je als je aan een onweerstaanbare hik lijdt of een kater hebt, wat als je een engagement wil ontlopen of een gebrek aan humor hebt. Voor elk kwaaltje is er een lees-remedie. Met dat voordeel dat je voor je medicatie niet naar de apotheker hoeft te lopen maar naar de boekhandel, de bibliotheek of de digitale download site. De auteurs Ella Berthoud een journaliste, en Susan Elderkin, een therapeute, zijn bibliotherapeuten aan The School of Life van Alain de Botton, en hun medische apparaten zijn boeken uit een bibliotheek die meer dan tweeduizend jaar oud is. Balsem volgens recept van Balzac, verband aangelegd zoals Tolstoi dat beschreef, zalfjes uit de winkel van Saramago en purgeermiddelen van Perec en Proust. Er zitten oude Romeinse recepten in van Apuleius, die in de tweede eeuw het geestige boek De Gouden Ezel schreef, en moderne tonicums van Ali Smith en Jonathan Franzen. De praktijk van de bibliotherapie is eeuwen oud. Salman Rushdie kwam er zijn onderduiktijd mee door, Primo Levi las boeken "in zijn hoofd", José Saramago verzon een blinde stad met een gigantisch bibliotheek. Dit is geen zelfhulpboek van dertien in een dozijn, geschreven door een vroeg-gepensioneerde televisieomroepster, maar een encyclopedisch en wetenschappelijk opgezet compendium dat de lezer vele jaren dierbaar zal zijnals je volgende keer een opkikker nodig hebt, loop dan niet naar de psychiater maar lees het gepaste boek. Voor iedere kwaal wordt hier het gepaste boek aangeraden.

"Een schrijver lezen betekent voor mij niet alleen een idee krijgen van wat hij zegt, maar met hem op weg te gaan en in zijn gezelschap te reizen," zei André Gide. Niemand komt onveranderd van zo'n reis thuis.


"Onze recepten zijn eenvoudig," schrijven de auteurs, " een roman (of twee), dient gelezen te worden met regelmatige tussenpozen. Sommige boeken zullen leiden tot een volledige genezing. Anderen zullen gewoon troost bieden, ze tonen u dat u niet alleen bent. Alle boeken bieden een tijdelijke verlichting van uw symptomen als gevolg van de kracht van literatuur. De remedie wordt soms best genomen als een audio-boek, of door hardop te lezen met een vriend. Zoals met alle geneesmiddelen, moet voor de beste resultaten de volledige behandeling gevolgd worden. Samen met de therapie bieden wij advies over bijzondere leeskwesties, zoals wat te lezen als je het te druk hebt en wat te lezen wanneer u kan niet slapen; de tien beste boeken die in elk decennium van het leven; lezen kunnen worden en de beste literaire begeleidingen voor belangrijke overgangsrites, bijvoorbeeld tijdens een sabbatjaar of op uw sterfbed."


Doe jezelf een plezier en lees dit boek. Geef het aan iemand cadeau. En beter nog, schrijf het voor.


Marc van Impe


'De boekenapotheek' werd in het Nederlands uitgegeven bij Podium. Het oorspronkelijk Engelse boek 'The Novel Cure' werd aangevuld met remedies van Nederlandse en Vlaamse bodem. In het Frans werd Rémèdes Litéraires uitgegeven bij JC Latès. Beide versies zijn als e-boek beschikbaar.


Bron: MediQuality

08:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 september 2017

Na het feest

 
Ik heb twee trouwpartijen op één weekend achter de rug. Toevallig was het telkens de zoon van een psychiater die de grote sprong waagde. Tweemaal twee dolverliefde jonge mensen die voor zichzelf en de buitenwereld het ja-woord uitspraken. En telkens was één van de ouders afwezig.


Bij de ene betrof het de vader van de bruidegom, die ondanks al zijn psychiatrisch hoogleraarschap niet inzag dat je aanwezigheid als vader op zo'n dag geen detail is. Bij de andere was het de moeder van de bruidegom, die nu haar eigen leven leidt en zoveel geluk niet aankon.


Waarom overkomt dit de kinderen van een psychiater? Je zou denken dat juist zij, beschermd door ouders die bekend zijn met de onbewuste wanen en angsten die ons allemaal bij tijd en stond teisteren, een ongestoord gelukkige en evenwichtige jeugd mogen beleven. Niets is minder waar.


Op een recent symposium, waarvan de resumé (nog) niet op het internet verschenen is, hoorde ik dat dokters geen gewone mensen zijn. Integendeel. Hier zijn de belangrijkste punten: het is bekend dat wie medicijnen studeert de persoonlijkheidskenmerken perfectionisme, zelfkritiek en afhankelijkheid vertoont.


Artsen lijden vaker aan een psychische stoornis dan de doorsnee bevolking. Ze hebben vaker problemen met alcohol, drugs en zijn vaker depressief. Tot 7% van de artsen misbruikt medicijnen. Ze rapporteren zelf vaker een probleem in hun leven. En vooral anesthesisten, huisartsen, vrouwelijke artsen en psychiaters plegen vaker zelfmoord.


Geneeskunde op zich is een stressvol beroep. De belangrijkste oorzaken zijn: werkdruk, ontoereikende middelen en slechte ondersteuning. Daarnaast lijden de artsen onder de aard van hun job die veeleisend is maar weinig controlemogelijkheden geeft en dat in combinatie met het inherente trauma van omgaan met lijden.


Artsen hebben doorgaans slechte verhoudingen met hun collega's en teamwerken is aan hen niet besteed. Bovendien werken ze onder de constante druk van evaluaties, onderzoeken, klachten tot en met rechtszaken. En zelf zweren ze bij de karikatuur dat goede artsen geen fouten maken en dat ziekte, vooral als ze psychisch is, wordt beschouwd als een zwakte.


En wie vervroegd met pensioen gaat heeft in 40% van de gevallen psychiatrische problemen. Zelfs wie met ernstige psychische problemen kampt krijgt zelden de juiste hulp en ondersteuning op het werk. Wie vrij neemt laat zijn collega's én zijn patiënten in de steek.


De doorsnee dokter neemt drie dagen ziekteverlof per jaar. De doorsnee patiënt is 15 dagen per jaar afwezig wegens ziekte.


Kortom, één op de tien artsen heeft op een gegeven moment, een ernstig probleem met zijn geestelijke gezondheid. Komt daarbij dat een psychiater geen collega-specialisten te hulp kan roepen om een diagnose te stellen of een aandoening uit te sluiten. Beelden van de radioloog krijgen een peer review bij een derde radioloog. Een patholoog kan in geval van twijfel een biopt laten analyseren door een collega. Maar zet twee psychiaters rond een probleem aan tafel en je krijgt drie meningen.


Wie wil dan nog wel het kind van een psychiater zijn? Een niet onbelangrijk detail: geen van beide kinderen studeerde geneeskunde. Net zo min als onze zoon.


Ik lig in het donker en hoor de rustige ademhaling van de geleerde vrouw. Verliefd worden is net als iets op je hand schrijven, bedenk ik. Er blijven lang sporen na. En, liefde is saffraan, ruzie maken is augurk. Liefde mag in het donker, ruzie moet met het licht aan. Droeve mensen zien de wereld door de ogen van een hond: in de tinten grijs, groen en bruin. Verliefde mensen zien de wereld door een caleidoscoop. Beide waarnemingen zijn onwerkelijk, maar ik weet wat ik in het donker zie.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

17:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)