03 december 2016

De arme dokter

Geneeskunde leidt tot armoe als je niet voorzien bent van de juiste connecties of gewoon eerlijk en onnozel bezig bent.
We hadden vorig weekend een diner met vrienden die nu oude kennissen geworden zijn. Ik weet het… vriendschap slijt, maar in ons geval is veertig jaar bijna een halve eeuw en zijn onze idealen zoals onze teennagels uit elkaar gegroeid. Eelt tussen de botjes, ingegroeid venijn, een los gewricht.
Maar we kennen elkaar nog en we zijn allemaal professionals. Eén voorzitter van een universiteit, een paar hoogleraars, een bankier, een consultant, een rechter bij het grondwettelijke hof en een mevrouw die in de hoge raad voor justitie of iets anders onbegrijpelijk zetelde en nu naar Den Haag verhuisd is. We waren allemaal young urban profesionnals en we gingen met een stijve door het leven. Niets kon ons overkomen. Ik ben er na een jaar uitgestapt wegens erectiestoornissen. Ik zie nu in mijn pensioenberekening dat dit niet zo verstandig was.
Ik heb geleerd dat -sinds het begin van de jaren tachtig, dat is zo'n 35 geleden- de volksvertegenwoordigers en politici zich elk jaar meer geprofessionaliseerd hebben. Ik betaal mijn voorzitter zijn portie frieten, hij dronk pils, acht jaar later was het tortellini à la tartuffo en Barolo.
Dat is het gevolg van het feit dat je volksvertegenwoordigers elk jaar meer uit professionelen bestaan, zegt mijn vriend Tony Mary en hij kan het als ex-ceo van de VRT weten, " elk jaar bedienen ze zich van enkele nieuwe zoetigheidjes zoals medewerkers, zodat ze hun vriend / vrouw : lief kunnen tewerkstellen, een pensioenregeling die niemand in België heeft, prerogatieven die doen denken aan het ancien régime, vergoedingen voor niemand weet nog wat allemaal. En dan hebben we het nog niet over de Opvolgers gehad – een uitvinding van (denk ik) Verhofstadt waardoor nu quasi de helft van de parlementairen gekozen zijn door de zittende parlementairen die een uitvoerende functie hebben (en dat zijn er in ons land veel) en de partijhoofdkwartieren."
Ik denk aan mijn goede vriend de gynaecoloog die met kanker achter het hart langzaam naar zijn einde gaat en door de inspecteur van het Riziv gepakt werd omdat hij nog een paar patiënten zag terwijl hij toch een ziekte-uitkering van amper 870 euro kreeg. Ik denk ook aan mijn buurvrouw hierboven die daarentegen op haar kaartje alle mandaten bij OCMW en aanverwante heeft staan die ze als schaduwfiguur van haar ex-premier verzamelde.
Dan sta je stom dat de populisten (alhoewel ook zij geen alternatief hebben) winnen, zegt Tony. Ik zou hem bijna gelijk geven.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 december 2016

Onvrijwillig aangerand

Ik lees in de weekendkrant dat professor Liesbeth Stevens de term “onvrijwillige verkrachting” in de wet wil opnemen. “Het draait om de vraag: was er toestemming? Maar in de praktijk is er vaak twijfel.”
Het doet me denken aan de zaak van de diskjockey die begon met het bepotelen van een gast in de studio, overging tot de perversité flamande: de tongkus, en vervolgens tegen de zin van het slachtoffer overging tot penetratie. Er was twijfel oordeelde de rechter. Ik twijfel aan het oordeel van de brave jurist. Maar ik begrijp hem, daarom volgende anekdote.
Hoe voelt het om aan aangerand te worden? Slechts weinig mannen kunnen daarover meepraten. Uit eerder onderzoek bleek al dat meer dan de helft van de vrouwen daar ervaring mee heeft.
We gaan twintig jaar terug in de tijd. Het was een prachtige middag in het voorjaar. De voorspelde temperaturen lagen al in de buurt van de 20°C. Er was ijskoude cava, pils uit het vuistje, de barbecue stond grijs te gloeien. Het gezelschap bestond uit de usual suspects: een stel neurologen en psychiaters, een paar huisartsen, een bankdirecteur, een modeontwerper, een paar magistraten en wij. De dochter des huizes en haar vriendin verzorgden de service. Er werden grappen gemaakt over politiek, over voetbal en over de aanwezige dames. Vooral de geleerde vrouw kreeg veel aandacht. Daar zorgde een laag op de rug uitgesneden jurk voor. Ze straalde. En ik navenant. Puur mannelijk chauvinisme. Het is niet niets om met een ravissante schoonheid aan de gang te zijn.
We stonden in een kringetje te praten over god weet wat, toen haar geleerde collega haar langs achteren benaderde. Ik zag hem op de toppen van zijn tenen naderbij komen, kop tussen de schouders. Dan schoof hij zijn handen langs achter in haar jurk . "Ha," zei hij," je ziet er nog altijd zo lekker uit als twintig jaar geleden." Niemand van het gezelschap greep in. Het gesprek viel even stil. Hij lachte van oor tot oor. "Hé jongens," zei hij nog en toen nam ik hem bij zijn ballen. Letterlijk. Bandplooibroeken geven veel speelruimte. Ik voelde hoe zijn geslacht dat ik de palm van mijn hand hield, kromp tot een schamel zakje triestigheid. "Hoe voelt het om onverwacht ‘gepakt' te worden," vroeg ik. Hij grijnsde nu, vertrok in een kramp, werd paars. "Niet leuk, veronderstel ik." Het duurde alles bij elkaar nog geen minuut. Ik wist niet dat een zelfingenomen man zo bescheiden kon worden. Hij ging.
We zijn niet meer gevraagd op zo'n feestje. En ik merk nu dat sommige mannen op armlengte afstand blijven.
Jaren later zit ik in de Blauwe Schuit aan de Leuvense Vismarkt onder de ginkgo een Orval te degusteren als er een dame naar me toestapt. "Respect," zegt ze, ze is nu psychologe en haalt het voorval nog altijd aan in haar cursus.
Ik was het niet vergeten. "Ik voelde me niet ongewild aangerand," zegt de geleerde vrouw nu. "Ik had dit helemaal niet gewild." Ik denk dat ik weet hoe het voelt. Hij ook.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 november 2016

In de marge van het pact

Bij de ondertekening van belangrijke pacten valt vaak meer te lezen in de marge van de tekst dan in het eigenlijke protocol.
Zo leerden we gisteren van Jean Hermesse, voorzitter van het Nationaal Intermutualistisch college (NIC) dat de ziekenfondsen nooit toegang zullen hebben tot het Elektronisch Patiëntendossier (EPD). "Uiteraard beschikken we over heel wat administratieve data," zei Hermesse op onze vraag wie nu de "bewaarder en eigenaar van het EPD" was, maar dat administratieve dossier zal en kan nooit gekoppeld worden aan het EPD dat de exclusieve eigendom van de patiënt is."
Minister Maggie De Block maakte van de gelegenheid gebruik om nogmaals te onderstrepen dat ruim 4 miljoen Belgen al hun "informed consent" gegeven hadden en dus bereid zijn hun dossier met andere dan hun eigen vertrouwde huisarts te delen. Dat die informed consent in werkelijkheid de facto wordt onderschreven bij een registratie in een zorginstelling, vertelde de minister er niet bij.
Beide personaliteiten verklaarden op de persconferentie ook dat vanaf heden de ziekenfondsen en de overheid zoveel mogelijk de norm evidence based medicine zouden hanteren bij het terugbetalen van de zorg. En dat frivoliteiten als sauna, fitness, beautyfarm en reizen naar Lourdes niet langer in het terugbetalingspakket vallen. Betekent dat dan ook dat de homeopathie, waar evidence based geen hout valt te snijden, uit het terugbetalingspakket valt?
"Nee," zei Hermesse, "Als een arts een homeopathisch voorschrift maakt dan is dat voor ons een geneeskundige reden. De arts zal wel weten waarom hij dat voorschrift uitreikt. Voor ons is dat dus een gewoon geneeskundig voorschrift en dat valt onder de gewone terugbetalingsregels." Als statement kan dat tellen.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

14:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)