11 mei 2017

Geneeskunde is een godsgeschenk


Waarom schrijf ik überhaupt een column? De vraag werd me deze middag nog eens gesteld. Waarom wijzen, de vinger op de wonde leggen, de eigenwijze uithangen? Het heeft niets met ijdelheid te maken noch met een drang naar bevestiging. Het heeft ook niets te maken met werk.

Ik citeer in deze graag Nico Dijkshoorn: " Zij die geloven dat schrijven een vak is. Een godsgeschenk. Zij geloven dat schrijven hard werken is en dat die arbeid kreunend aan een bureau moet worden verricht. Echt schrijven, denken zij, kan nooit snel. Het moet langzaam en moet daarna worden uitgelegd dat het in afzondering heeft plaatsgevonden. Dan knikken de mensen. Schrijven is mijden. Schrijven is eenzaam zijn, al ben je met anderen." Alleen dat laatste klopt. Ik zit hier aan de bar van een Ierse pub en heb een vergadering met een aantal gezondheidsactoren achter de rug. Zij zijn onderweg naar hun lobbykantoren, ik drink een Orval. Ik heb altijd een hekel gehad aan schrijvende onderdeuren die persberichten en getelefoneerde boodschappen van de zogenaamde achterban doorschreven.


Ik schrijf deze columns uit reactie tegen de gabardine-mentaliteit van mijn achtbare collega's van de reguliere pers die niet beter weten dan de druppels van het ongenoegen van hun schouders te schudden. Daarom ga ik ook in tegen de gedachte van mijn vrienden bij de artsensyndicaten. Te lang hebben ze vanuit hun stilaan afbrokkelende plaasteren torens kusten verdedigd die al lang afbrokkelden. We moeten de situatie vanuit een breder perspectief bekijken, niet vanuit de holte van een linkerbinnenzak maar evenmin vanuit de gleuf van de brievenbus waar de overheidscheque binnenvalt.


Schrijven is niet de waarheid verkondigen, wie schrijft heeft geen recht op een podium. Ik denk dat het ook geen vak is. Gewoon een gave, een talent, zoals de zin voor geneeskunde. Dat je een echte dokter echt direct herkent. De ander met een diploma is gewoon knudde. Als die het moet uitleggen waarom hij "geneeskunde gedaan heeft" is hij goed fout. Geneeskunde , zoals ik Dijkshoorn mag parafraseren, is geen vak maar een godsgeschenk.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 mei 2017

1 op 3 afgestane organen is niet geschikt voor transplantatie

 

Iets meer dan een derde van de gedoneerde harten en longen in België wordt niet gebruikt. Het gaat over organen die artsen niet geschikt vinden voor transplantatie. Daarnaast weigeren 1 op de 10 families organen van hun geliefde af te staan na overlijden, ondanks een vooruitstrevende wetgeving, schrijft Katrien Verbeke op Apache.


Momenteel wachten 1.217 mensen op een geschikt orgaan. De grootste groep wacht op een nieuwe nier. Maar omwille van medische en/of technische redenen worden organen in België geregeld afgekeurd. "In 33% van de gevallen krijgt een hart uiteindelijk geen ontvanger. En ook 34% van de longen, 21% van de levers en 13% van de nieren, wordt niet gebruikt. Uitschieter is de pancreas, een erg gevoelig orgaan. Daarvan kunnen artsen slechts 17% gebruiken en gaat 83% verloren", zegt Luc Colenbie, transplantatiecoördinator van het universitair ziekenhuis in Gent en expert bij de FOD Volksgezondheid.


De reden daarvoor is vooral medisch van aard. Het orgaan voldoet dan niet aan de kwaliteitsvoorwaarden. Ook de urgentie is een belangrijke factor. Er is ook een maatschappelijke verklaring. De inspanningen van de overheid om het aantal verkeersslachtoffers te doen dalen, werkt. Daardoor zijn er minder jonge donoren, waardoor de gemiddelde leeftijd van een orgaandonor stijgt naar 56 jaar, veelal na een hartstilstand of hersenbloeding. Ook de organen die in de database terechtkomen, zijn dus ouder. Artsen kunnen dan wel het hart weigeren, de nieren van diezelfde persoon zijn vaak wel nog bruikbaar.


"Tegenwoordig kunnen we organen die vroeger afgekeurd zouden worden op basis van leeftijd, toch nog transplanteren", zegt Colenbie. "Dat zorgt voor een belangrijke shift. We selecteren nu op basis van de kwaliteit van het orgaan, ook al was de persoon al wat ouder. De oudste donor in 2015 was 90 jaar." De technische vooruitgang zal de verliespercentages doen zakken, maar alle organen recupereren lukt nooit.


"Momenteel gebruiken we de perfusietechniek enkel voor nieren. In de toekomst moet dat ook mogelijk zijn voor de andere organen", zegt Colenbie. Dat zal de verliespercentages volgens de expert doen zakken, maar alle organen recupereren zal volgens de expert nooit lukken.


België behoort op vlak van orgaandonatie bij de top van Europa. We bevinden ons op de tweede plaats, na een verrassende winnaar: Kroatië. Het succes van België is grotendeels te verklaren omdat we een zeer hoog aantal donoren hebben per miljoen inwoners. Dat komt door onze vooruitstrevende wetgeving, die voorschrijft dat iedereen in principe donor is, tenzij iemand expliciet laat registreren geen donor te willen zijn. Toch kan het nog beter. "We kunnen het tekort aan donors nog meer terugdringen door te sensibiliseren", weet Lauwereys. "Veel geschikte donoren komen niet in de database terecht omdat familieleden weigeren om de organen van hun geliefde af te staan." Dat gebeurt in 12% van de gevallen.Vaak omwille van religieuze overtuigingen. Ze gaan er volgens Lauwereys van uit dat het wel niet zal mogen, terwijl dat vaak niet klopt.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

09 mei 2017

Ontsmetten volstaat niet



Elk jaar lopen 7.600 Belgen in het ziekenhuis een sepsis op, die niet zelden dodelijk eindigt, meldden de media vandaag. Maar de werkelijkheid is nog veel ernstiger, zegt Lorna Payne, directeur van OneLife, een innovatief bedrijf uit Louvain-la-Neuve.


Jaarlijks loopt 6% van de Belgen tijdens hun verblijf in een ziekenhuis een infectie op. Dat zijn 125.000 patiënten per jaar. Om en bij de 2.600 patiënten overlijden aan de gevolgen. De meerkost van dat alles bedraagt 400 miljoen per jaar. En dan komt de klap op de vuurpijl: 65% tot 80% van deze infecties hadden vermeden kunnen worden, want ze zijn niet alleen het gevolg van het feit dat veel verpleegkundigen en artsen zich niet houden aan de voorzorgsmaatregelen, maar ook omdat de manier van desinfecteren inefficiënt is.


Tot 80% van de infecties is gelieerd aan de biofilm die bacteriën afschermt en die op zowat elk apparaat, van operatiezaal tot poortkatheter aanwezig is. Die biofilm wordt niet afgebroken door de klassieke desifectans. OneLife dat nu al samenwerkt met de klinieken van de UCL en KULeuven, OLV Aalst, UZ Gent, CHU Liège, en de CHU van Clermont-ferrant en Chambéry, is een spin-out van Realco een start-up die gespecialiserd is in de ontwikkeling van enzymen die de biofilm afbreken. Het product Biofilmlysis dat in de eerste plaats voor de voedingsindustrie werd ontwikkeld blijkt in zijn medische versie even efficiënt. Lorna Payne: " Het enzym doorbreekt de keten polysacharides die de kolonie bacteriën beschermt en is op zichzelf geen desinfectans. Het is echter veel efficiënter dan zeep en veel eologischer in zijn gebruik.


In veel gevallen gebeurt de infectie bij de plaatsing van een katheter, en zou die vermeden kunnen worden door hygiënischer te werken, zegt het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid (WIV). Het WIV heeft weet van meer dan 7.600 bloedstroominfecties die patiënten vorig jaar in Belgische ziekenhuizen opliepen. Dat cijfer is nog een onderschatting van het totale aantal, want lang niet alle ziekenhuizen melden het hele jaar door hun gevallen. Dat is maar gedurende drie maanden verplicht. Bovendien lijden de zieken huizen ook hier aan de Belgische ziekte: vooral in Franstalige ziekenhuizen neemt men het niet te nauw met de verzameling van data.


Uit de analyse van het WIV blijkt dat zo'n 40 procent van de bloedstroominfecties te wijten is aan de plaatsing van een katheter in een groot bloedvat of de urinebuis, of het inbrengen van een canule in de long. Maar ook het gebruik van endoscopen betekent een groot risico, zo blijkt uit onderzoek van OneLife. Tot en met de afvoeren van de wastafels betekenen een potentiële infectiebron.


"Er is veel marge voor verbetering", zegt Els Duysburgh, onderzoekster bij het WIV. "‘Er bestaan grote verschillen tussen de ziekenhuizen en het risico om er als patiënt een bloedstroomstroominfectie op te lopen. Dat wijst erop dat in sommige ziekenhuizen hygiëne hoog op de agenda staat en in andere niet." In een recente internationale bevraging zei maar 32 procent van het Belgische ziekenhuispersoneel, alle voorgeschreven voorzorgsmaatregelen in acht te nemen bij de plaatsing van een katheter. Welke ziekenhuizen in ons land het goed of slecht doen, maakt het WIV niet bekend. De Vlaamse ziekenhuizen werken nu al aan kwaliteitsindicatoren die volgend jaar een eerste resultaat moeten opleveren.
www.onelife-bf.com

Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:51 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)