16 december 2017

Door een slecht gebit kunnen ouderen zomaar longontsteking hebben


Volgens CED-president Marco Landi dreigt er een mondgezondheidscrisis in de ouderenzorg. . "We kunnen daar niet op wachten." Het is daarom belangrijk dat landen op nationaal niveau het bewustzijn over het belang van de integratie van de tandarts in het zorgteam bevorderen door het op de agenda van nationale beleidsmakers te zetten en door best practices op dit gebied te promoten. De mond kan immers niet los worden gezien van de rest van het lichaam. Zo gaan ook bij ons jaarlijks honderdenden ouderen dood aan een longontsteking die het gevolg is van een slechte gebitsverzorging. De Nederlandse tandartsorganisatie KNMT is een Europese lobby gestart om meer aandacht te krijgen voor de mondverzorging van kwetsbare ouderen. Het is bekend dat een slecht verzorgd gebit aanleiding kan geven tot diabetes, hartfalen en een progressiever verloop van reuma. Minder bekend is dat uit Nederlands onderzoek blijkt dat een op de tien patiënten die in een rusthuis verblijven, overlijdt aan een longontsteking die het gevolg is van een bacterie die door een slechte mondhygiëne in de mond aanwezig is.

,,Er is nauwelijks tijd bij verzorgers om extra aandacht aan het gebit te geven. Gevolg is dat mensen die toch al zwak zijn, eerder overlijden omdat een slecht gebit gerelateerd is aan vele ziekten", zegt de Hengelose tandarts Henk Donker, bestuurslid van de KNMT, in het Nederlandse dagblad Trouw. Daarom pleit hij voor meer samenwerking tussen tandartsen, zorginstellingen, huisartsen en de wijkverpleging. Als er niets gebeurt, wordt het probleem steeds groter, volgens Donker. ,,Want over twintig jaar zijn er twee keer zoveel 65-plussers en vier keer zoveel tachtigplussers dan nu het geval is."

Uit onderzoek van tandarts Arie Hoeksema die zich hoofdzakelijk op geriatrie richt, blijkt dat bij 72 procent van alle nieuwe verpleeghuisbewoners in Nederland, de mondhygiëne matig tot slecht is en eigenlijk behandeld zou moeten worden. Hij promoveerde op de mondgezondheid van kwetsbare ouderen aan de Rijksuniversiteit Groningen ( http://hdl.handle.net/(...)c2-afd3-7ac17027455b ) . Ouderen die in een verpleeghuis gaan wonen of ouderen bij wie sinds kort thuiszorg over de vloer komt, blijken over het algemeen dan al een slechte mondgezondheid te hebben. De problemen variëren van cariës, afgebroken tanden en kiezen en tandvleesproblemen, en – bij mensen met een kunstgebit – pasvormproblemen en andere klachten. Ook Hoeksema benadrukt het belang van een volwaardige eerstelijnsrol van de tandarts binnen zorgteams. ,,Zodat kiespijn op het sterfbed niet meer nodig is. Want ook dat", stelt hij met klem, ,,komt nog steeds voor."

Het zou daarom misschien geen slecht idee zijn dat de tandarts ook een eerste onderzoek doet in de zorginstelling zelf. Wat overigens ook geld voor andere specialismen zoals oftalmologie.

Marc van Impe

Bronl MediQuality

13:33 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 december 2017

Ik werd geflitst, ik leef!


Ik ben terug in het stadje waar ik mijn kindertijd gesleten heb. Iets te vroeg loop ik binnen in de basiliek om de begrafenis van een oude schoolmaat bij te wonen. Het voordeel van als een van de eersten bij een kerkdienst aan te schuiven is dat je vooraan in de kerk een plaatsje vindt. Dan zie je bij de offergang de generaties voorbij trekken.

Ik hoor nu bij die generatie die voorrang krijgt in tram, trein en bus. Maar nog altijd heb ik niet de reflex om bij zo'n hoogopgeschoren punker met earphones in mijn rechtmatige zitplaats op te eisen. Eerder sta ik op zwarte moeders met kinderen. Ik zie veel oud zeer en verdriet voorbij strompelen. Merkwaardig toch hoe mensen er bij een begrafenis er nog ouder uitzien dan ze al zijn. Ik herken de jongens uit mijn klas. Ik fantaseer als ik de meisjes voorbij zie schuifelen met wie we zo graag grensoverschrijdend hadden gespeeld, maar wat ons in de meeste gevallen niet gegund was.

Na het "In paradisum deducant te angeli" trekken we naar de civitatem sanctam Jerusalem van onze jeugd en begeven ons aan een katholieke versnapering. Om me heen zitten een gepensioneerde griffier , een stel veel te vroeg rustende leerkrachten, een uitgetreden priester die in zonde leeft, een gewezen belastingcontroleur die op de kleintjes let, een huisarts in afbouw, een kaashandelaar met emeritaat, een concertgitarist. In het midden zit ik: een kwieke veertiger in gedachten. Ik vraag me af hoe hun inwendige blik eruit zou zien. Voor mijn eigen geestesoog ben ik nog lang niet aan rust toe. Het gesprek gaat over hoe een mens lijden kan als zijn laatste dagen eraan zijn gekomen. En over wie wanneer de volgende gaat zijn. En na het tweede rondje gaat het over het pensioen: dat onvermijdelijke onderwerp voor al wie weet denkt te weten waar Abraham de mosterd haalt.

Ja, ook bij mij viel de ongevraagde brief uit de Zuidertoren al tijdje terug in de bus, maar de deur van mijn werkkamer heb ik nog altijd niet achter mij dichtgetrokken. Ik heb mijn derde levensfase maar even uitgesteld. Voor een pensioen is mij nog veel te vroeg. Om te beginnen heb ik het niet zo met al die wettelijke bepalingen en regeltjes die mijn dagelijks leven in een mal willen gieten. Ik maak liever zelf uit wanneer ik er een punt achter zet. Ik was de jongste van mijn klas. Je bent nu ook op een gezegende leeftijd gekomen, zegt de ex-pastoor die er niet zo gezegend uitziet.

Dat geloof ik niet. Ik lees laat op de avond nog wel eens de Bijbel en ik herinner me een vers van ene Prediker, die 2500 jaar geleden al relativerend opmerkte (psalm 90, vers 10): "Een mensenleven duurt 70 jaar, of als we sterk zijn 80. Het meeste daarvan is moeite en verdriet, en ineens is het uit, en vliegen wij heen." De psalm zegt overigens ook: "Laat ons dat zo onze dagen besteden, dat we er betere mensen van worden." Ik ben dus nog lang niet klaar. Want een goed mens ben ik nog niet. Het kan nog altijd beter. Er zijn nog heel wat plannen die allemaal op stapel staan, dus heb ik geen tijd om afscheid te nemen.

Ik denk aan de woorden van de geleerde vrouw die me zei dat ik nu haar vader en haar moeder heb overleefd. Ik zie hun foto op hun graf. Verenigd in maatpak en zwarte jurk. En dan zie ik de foto's rond mij zitten: ze zijn ernaar gekleed. In hun vormloze vrijetijdskledij uit de baanwinkel met labels die een groot trekkersavontuur suggereren, maar die straks zullen eindigen aan de kapstok bij de deur. Hun tocht gaat niet verder dan hier.

Dan is het tijd om de parkeermeter bij te vullen en wordt er opgestapt. In het naar huis rijden ik probeer ik te bedenken in welke levensfase ik me nu eigenlijk bevind? Ergens tussen volwassenheid en ouderdom: in 'de bloei van het leven' maar lang niet pril. Wel ijdel. Niet van dat druk drukke, maar ook niet van dat ingedutte rond drie uur 's middags. Een rijpere volwassene. Een fase waar de bijbel geen woorden voor heeft.

Maar als Jorge Mario Bergoglio op zijn 72ste nog eens Paus Franciscus mag worden, wie is dan de ambtenaar die me gaat verhinderen om in afwachting van een uitgestelde verlossing het voorgeborchte van de echte ouderdom te betreden? Ik neurie: Chorus angelorum te suscipiat et cum Lazaro, quondam paupere, aeternam habeas requiem. En dan zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat ik geflitst wordt: ik ben het slachtoffer van mijn leven vol activiteit, dadendrang en monterheid. Automatisch maar zonder succes heb ik me weer eens verzet tegen de harde werkelijkheid.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 december 2017

Don't try this at home


Op YouTube zie ik een filmpje hoe ik zelf een fecestransplantatie kan doen. Poep inbrengen, zo heet dat in menstaal, do-it-yourself. Na het doe-het-zelf klysma wordt dit de nieuwe hype onder de gezondheidsfanaten. Ik zie op een bijzettafeltje in de badkamer een blender uit de Blokker waar je een week geleden nog smoothies mee draaide.

En een zeef uit dezelfde grootgruttershandel. Plus het soort van grote injectiespuit die wel eens in gespecialiseerde pornofilmpjes gehanteerd wordt. Maar hier geen ingrediënten zoals ijs, vers fruit en melkproducten, die tot een romige substantie zullen gemixt worden. Wel een vers gedraaide drol in een plastic bakje. De Amerikaanse moeder, type vaste kijker van dr. Oz, lacht ons toe en verzekert ons dat het "goedkoop, makkelijk en zeer effectief," is, terwijl ze haar plastic handschoenen aantrekt.

Ik kan niet zien of de vers gedraaide grote boodschap nog lauw is of reeds op kamertemperatuur. Wel zie ik haar dochter –waarom haar zoon niet- bij wie ze straks bij met de spuit anaal de romige substantie naar binnen brengt. Kostprijs van de hele operatie: 'slechts 15 dollar' . Het filmpje, waarop me door een bevriende collega van u attent werd gemaakt –ik zoek dit soort mediaboodschappen echt niet op- blijkt al meer dan 100.000 keer gekeken.

Ik herinner me een e-mailbericht met een uitnodiging voor deelname aan een fecestransplantseminar van de hand van een collega met een exotische naam die heel wat referenties had naar minder bekende wetenschappelijke tijdschriften. Het bericht begon met de oudste beschrijving van een stoelgangtransplantatie uit een Chinees medisch handboek uit de vierde eeuw: 'Als je last hebt van diarree met bloed en slijm, nuttig dan de ontlasting van je buurman.'

Zou ik dit doen? Ik dacht het niet. In de wachtzaal bij de gastro-enteroloog las ik een artikel van een bekende evidence gebasede adepte die beschrijft dat de methode gebruikt wordt om je fauna en flora weer in evenwicht brengen en zo kanker, colitis, verticulitis en liefdesverdriet te voorkomen. En er blijkt een Facebookpagina 'Fecal bacteriotherapy is the bomb' te bestaan waar poepologen en drolgelovers ervaringen en adviezen uitwisselen.

Een andere bron van "informatie" is de website http://thepowerofpoop.com/ , vol tips en persoonlijke verhalen om mensen te helpen bij hun eerste doe-het-zelf fecale transplantatie, waar ene Sally Brown (ook op Facebook) advies geeft aan patiënten die zich zelf verdiepten in de wetenschap van de darmflora.

In Londen, Engeland zag ik op Science Life reclame voor een aantal privéklinieken waar ik gedurende de lunchpauze even van stoelgang kon ruilen. Ik voorspel dat er naast de freelance botoxspuiters, ozon- en cryotherapeuten binnenkort fecestherapeuten de deuren openen langs de koopboulevards tussen de Zeeman, Blokker, Hema, een H&M, een Casa. Eerst een maaltje Thai in de Docks, dan een klysma gezet door een lieftallige assistente en een nota van een jonge dokter met een gouden bril, vet in zijn haar op Italiaanse schoentjes.

Dat heeft uiteraard niets te maken met het ernstige wetenschappelijke werk. In eigen land is er bio-informaticus Jeroen Raes (KULeuven) die het verband onderzoekt tussen de darmflora en onze gezondheid. Wanneer de natuurlijke microbiële flora wordt verstoord, kan dat leiden tot infecties, auto-immuunziekten en kanker. Om de oorzaken daarvan te ontrafelen, maken Jeroen Raes en zijn team gebruik van nieuwe methodes, gebaseerd op grootschalige sequencing-projecten en krachtige rekenmethodes. Zijn onderzoek kan leiden tot een verbeterd inzicht in darmziektes en mogelijk tot nieuwe behandelingen.

Voor de goede orde: bij Raes kunt u niet terecht voor zo'n behandeling. Maar wie lijdt aan chronische diarree, veroorzaakt door de clostridium difficile bacterie, heeft er bewezen baat bij. De erkenning dat een fecale transplantatie de beste manier is om patiënten met C.diff te behandelen, neemt wereldwijd toe.

Bij een studie die in 2013 gepubliceerd werd in de New England Journal of Medicine werd 94 procent van de patiënten genezen, terwijl een antibioticakuur maar in 27 procent van de gevallen werkte. Tientallen andere proefprojecten zijn nog bezig of zijn recent afgerond.

Fecestransplantatie, kortom, is hard op weg een hype te worden. In Nederland zoeken ze nu "poepdonoren". Niet zo simpel want slechts twee op de tien kandidaten blijkt geschikt. Al wie parasieten, virussen of ziekmakende bacteriën in zijn darmen herbergt , valt immers af. Poepdonoren worden dus van voor tot achteren doorgelicht. Het wordt tijd dat de overheid het aanbod aan dit soort transplantiespecialisten gaat reguleren. Zoals altijd in de geneeskunde is het ook hier beter te voorkomen dan te genezen. Kijk maar wat er met de psychotherapeuten en coaches aan de hand is.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

17:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)