08 maart 2018

Vrouwendag, geen lullendag


Vandaag is het de Internationale Vrouwendag. Ik heb daar een speciale band mee. Dat komt zo: op 8 maart 1908 gingen in New York voor het eerst in de geschiedenis vrouwen in staking tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin ze moesten werken. Drie jaar later riep de Duitse socialiste Clara Zetkin op om 8 maart uit te roepen tot internationale vrouwendag.

In 1917 brak in Sint-Petersburg een vrouwenstaking uit op 8 maart toen Russische textielarbeidsters hun arbeidsomstandigheden wilden aanklagen. In 1921 riep het Internationale Vrouwensecretariaat van de Communistische of Derde Internationale 8 maart definitief uit tot Internationale Vrouwendag. Dat vieren we dus vandaag.

Ik ben niet zo van de rode kerk en al zeker niet van haar tradities. Maar ik sluit me wel aan bij de VN die in 1978 voor het eerst de internationale vrouwendag erkende, bedoeld om aandacht te vragen voor de gelijke rechten en met name het kiesrecht voor vrouwen. Maar anderzijds denk ik gelijk dat dit onzin is: vrouwen net als mannen ervaren discriminatie, onrecht en onderdrukking. Vrouwen, omdat ze vrouw zijn, alleen een beetje meer en een beetje vaker.

Dat geldt ook voor de westerse mens voor wie als je vrouw bent het leven vaak onevenredig lastiger is. Neem nu de medische wetenschap. Die heeft tot voor kort altijd het mannenlichaam als uitgangspunt genomen voor studie van de mens. Die mannen, niet gehinderd door het beperkte denkraam dat hen kenmerkt, gingen er van uit dat een vrouwenlichaam en -ziel, op enkele punten na, het zelfde was en reageerde als een mannenlichaam.

Emoties en lichamelijke vrouwelijke ervaringen waren daarbij ondergeschikt. Het is ongelooflijk hoe dom en beperkt mannelijke artsen kunnen zijn, maar pas sinds kort zijn ze er achter gekomen dat bij een naderende hartaanval, vrouwen heel andere lichamelijke waarschuwingen krijgen als mannen.

Neem een ander typisch vrouwelijk evenement als de menopauze die lange tijd alleen gezien werd als iets waaraan je kon merken dat de vrouw niet meer vruchtbaar was en oud werd. Al de rest was grote onzin en niet meer dan een hysterische reactie. Ik citeer een nog levende mannelijke psychiater die pretendeert psychoanalyse te doceren in een katholieke universitaire kliniek en die het presteert om in een niet-rokers huis een sigaar op te steken. Wie is hier de lul?

Ik sla de krant open en lees verhalen over verkrachtingen, BDSM, en ander gefilmd geweld. Dat blijkt alledaags te zijn maar nooit lees ik dat een man slachtoffer is van dit geweld. Ik schreef vorige week over vrouwenbesnijdenissen, opgelegd door mannen en dus enkel bedoeld om vrouwen te verhinderen dat ze genieten van seks, want dan zouden ze wegens onvoldoende of tekort –en heel terecht- wel eens dreigen weg te lopen.

Een vrouw mag ook in onze post katholieke maatschappij nog steeds niet genieten van seks. Laat staan een vrij seksleven hebben. Een paar honderd jaar geleden werd ze daarom gestenigd, verbrand of op z'n minst verstoten. Nu wordt ze op sociale media gestigmatiseerd als loops, hoerig, beschikbaar. Ook als ze arts, verpleegster, psychologe of therapeut is.

De Orde der Artsen is als de Sacra Rota die geheel los staat van het burgerlijk fatsoen. Haar subjecten onder het zogenaamde privilegium fori maar ik moet de eerste mannelijke arts nog zien die wegens het maltraiteren van zijn vrouwelijke collega veroordeeld wordt.

Ik ben geen feminist. Maar ik was wel de eerste journalist die op 11 december in de Ancienne Belgique de eerste Belgische Internationale Vrouwendag versloeg. Het feit dat Lilly Boeykens, echtgenote van een emininent arts en stadsgenote daar prominent aanwezig was, zal daar toen toe bijgedragen hebben. Ik ben dus geen feminist. Ik ben voor gelijkwaardigheid. Ik ben ook tegen positieve discriminatie. Het kan me niet schelen of iemand man of vrouw is, als het maar goed is.

Ik ben een man, chauvinistisch dus. Ik mag graag de nadruk op de vrouw leggen. Maar word in de positieve zin even graag onderdrukt. Als het moet, in de gang der dingen in negatieve zin, omdat niemand een slechte positie moet volhouden en we dat zonder veel woorden kunnen oplossen. Ik hou niet van het tuinbroeken feminisme met vrouwen met hoog opgeschoren kort haar zonder BH en make-up.

Ik vind dat we mensen moeten beoordelen op wat ze kunnen, niet op andere kenmerken. Wie zijn werk goed doet moet daar voor worden betaald. Wie met zwangerschapsverlof gaat, moet worden doorbetaald. Ik ben tegen onvrouwelijkheid. Tegen vrouwen dus ook, die willen vermannelijken en die denken dat ze op dezelfde egotische manier een mentale onflatteuze tuinbroek aantrekken en denken dat ze daardoor gelijk zijn aan de man. Zij vergissen zich en verwarren gelijkheid met gelijkwaardigheid. Niemand verdient het gelijk behandeld te worden. iedereen heeft het recht om gelijkwaardig behandeld te worden. Dames hoeven niet onvrouwelijk te zijn om gelijkwaardig te zijn.

Een vriend, professor aan een vrije universiteit, zegt me in de lift dat de vrouwendag een doekje voor het bloeden is. Hij vindt zichzelf ontzettend gevat. Hij is ook de man die niet begreep waarom een geëmiriteerde collega gedefenestreerd werd nadat hij zich smalend uitliet over gefrustreerde vrouwelijke collega's in de zaak van de suïcide van Steve Stevaert. Hij maakt ook grapjes over gendergelijkheid.

Zijn geest vertoont die krappe ruimte die een sereen debat ten gronde over de voedingsbodem voor geweld en grensoverschrijdend gedrag ten aanzien van vrouwen verhindert. Een man als hij, een hoogleraar ligt aan de basis van ongelijkheid tussen de seksen, wanneer het gaat over beeldvorming rond gender. Door zo'n mannen raken de gemoederen steevast verhit en haast men zich in het defensief. Dat iemand die aan een vrije universiteit doceert en zichzelf humanistisch en sociaal noemt daar niet ongehinderd mee wegkomt, begrijp ik niet.

Evenmin begrijp ik de katholieke hoogleraar die in de club een zwarte vrouwelijke collega aanwijst en zegt dat hij haar zo bewondert. Als je het normaal zou vinden dat mensen gelijk behandeld worden ongeacht hun afkomst, huidskleur of fysieke kenmerken, dan zou het ook normaal en aanvaard moeten zijn dat die mensen ook behandeld als individuen, ongeacht hun sekse, hun kleur, hun afkomst.

Ik las bij collega Bieke Purnelle dat vrouwendag niet gaat over quota of glazen plafonds, over gelijke verloning of objectivering, over geweld en verkrachting. Vrouwendag gaat over het respect dat ieder individu verdient in een samenleving die zich verlicht en beschaafd noemt. En dat is helaas nog steeds heel erg relevant. Ze heeft, zoals dat vaak is bij de jongere generatie, overschot van gelijk. Het is maar dat de lullen ons het ook eens lezen.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 maart 2018

Darmkankertest brengt poliepen aan het licht


De cijfers zijn eens te meer dramatisch. Terwijl 54.5% van de beoogde doelgroep van Vlamingen vorig jaar deelnam aan de campagne voor de opsporing van darmkanker, nam in Wallonië slechts 14.6% van de doelgroep deel. Eind 2017 was dit percentage met veel goede wil gelukkig gestegen tot 24%. In Brussel was het percentage 0 %. Daar wordt de preventiecampagne pas in juni 2018 op gang getrokken. Ter vergelijking: in Nederland neemt ruim 75% van de doelgroep deel aan het opsporingsonderzoek. In België loopt dus niet alleen een taalgrens maar ook een zorggrens.

Toen we vorig jaar de vraag stelden waar deze verschillen aan te wijten waren, vielen de (Franstalige) verantwoordelijken uit de lucht. Ondertussen ontdekten we dat dezelfde verschillen afgetekend merkbaar zijn voor andere preventiecampagnes zoals voor HPV, baarmoederkanker, borstkanker en andere aandoeningen die mits tijdig ingrijpen niet dodelijk hoeven af te lopen. Het is ondertussen duidelijk waarom Franstalig België achterloopt.

De doelgroepen van de bevolkingsonderzoeken naar kanker worden in Vlaanderen ruim geïnformeerd om vrij te kunnen kiezen tot deelname. In de Franse Gemeenschap was dat tot voor kort niet of nauwelijks het geval. Komt daar bij dat in het Zuiden de patiënt zich voor het minste onderzoek tot zijn huisarts moet wenden. De SSMG heeft tot niet zo lang geleden zich altijd verzet tegen het feit dat de patiënt direct aangesproken werd. Pas vorig jaar heeft men toegegeven en wordt de doelgroep rechtstreeks aangesproken. Vandaar dan ook de spectaculaire stijging van het aantal deelnemers. Komt daarbij dat er een groot mentaliteitsverschil bestaat tussen de Vlaamse en de Franstalige huisarts. In Vlaanderen wordt die huisarts door zijn patiënt als een partner gezien, in het Zuiden van het land is de huisarts nog een autoritaire figuur, of hij nu in een privé praktijk werkt of in een maison de santé. Met andere woorden: de emancipatie van de patiënt is er nog lang niet zo groot als in het Noorden.

Vlaanderen volgt de gezondheidsindicatoren ook op. Op die manier wordt de gezondheidstoestand van de Vlaamse bevolking in kaart gebracht. Die indicatoren geven weer wat de belangrijkste gezondheidsproblemen zijn en vormen zo het uitgangspunt voor het te volgen beleid. Zo bestaat er in de Franse Gemeenschap, in tegenstelling tot in Vlaanderen, geen centraal registratiesysteem met informatie over alle toegediende vaccins.

Een tweede oorzaak is de administratieve cultuur die in het Noorden gericht is, -maar daarom niet altijd even geslaagd is-, op een simpele rechttoe-rechtaancommunicatie. In Wallonië zijn sommige aanvragen voor een medische test even ingewikkeld als een bouwaanvraag.

Een derde reden is dat de Franstalige ziekenfondsen bijna principieel weigeren om met een industriële partner samen te werken. Dan nog liever niets. Bij gebrek aan eigen middelen woirdt dat dus niets.

Ook in Brussel gebeurt er tot nu toe niets. Ondanks vier bevoegde ministers voor volksgezondheid, wetenschappen en welzijn, netjes verdeeld over MR, Défi, cdH en PS, start daar in juni eindelijk een campagne voor de opsporing van darmkanker. Maar dan moet de patiënt wel op eigen initiatief naar de apotheek.

Het kan nochtans poepsimpel. Net zoals in de politiek wijst een simpele test de poliepen aan.

We kijken nu al uit naar de cijfers van volgend jaar.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Vrouwen worden ook in ons land door artsen verminkt


Vrouwenbesnijdenis gebeurt ook in ons land. Dit type van genitale verminking wordt niet enkel stiekem uitgevoerd in een achterkeuken in Matongé, maar is een courante praktijk in tal van artsenkabinetten. Volgens wel ingelichte bronnen die ons de voorbije jaren meermaals contacteerden gaat het om drie pistes.

In het eerste geval wendt de welgestelde moeder zich met haar dochter tot een privékliniek van een esthetisch chirurg die een zogenaamde vaginacorrectie uitvoert: De procedure bestaat uit een schaamlipverkleining waarbij de "overtollige huid" van de labia minora en/of de grote labia majora, verkleind wordt. Eventueel wordt er overgegaan tot labioplastiek waarbij de kleine schaamlippen met V-incisie verkleind worden, waardoor meer inwendige huid verwijderd wordt. Meestal vraagt de moeder ook de verkleining van het clitoriskapje waarbij " de overtollige huid van de clitoris" chirurgisch verwijderd wordt. De kostprijs van zo'n correctie kan oplopen tot 2100€ exclusief 21% BTW.

De cover is perfect, de arts die we in deze consulteerden garandeerde ons dat er geen sprake is van enig blijvend genitaal letsel en dat er achteraf normaal seksueel verkeer en genotsbeleving mogelijk is. Alles gebeurt in de beste hygiënische omstandigheden en onder volledige of lokale verdoving. Hij vergeleek dit met de besnijdenis bij jongens, een banale ingreep.

Fabienne Richard, vroedvrouw in het Brusselse Sint-Pietersziekenhuis en voorzitster van de GAMS vzw, die strijdt tegen genitale verminking, is niet verbaasd als we haar deze praktijk melden, ze weet dat de vraag bestaat. En waar er vraag is, is er aanbod.

Een tweede piste loopt via het buitenland. Moeder en dochter nemen de Eurostar naar Londen waar tientallen privéziekenhuizen en privé gevestigde moslimartsen de ingreep tegen betaling uitvoeren. De kostprijs daar begint om en bij de 275£ voor een eerste consultatie, en kan in een kliniek in Harley Street oplopen tot een totaal van 4.000£. in Brixton, om maar één wijk te noemen, zijn er echter tal van one-day-clinics die voor heel wat minder geld de excisie uitvoeren. Ook deze praktijken zijn mevrouw Richard bekend.

De derde piste is die langs Belgische huisartsen en medische huizen waar allochtone patiënten op zoek naar deze "medische ingreep" terecht kunnen. Het centrum bevindt zich in Brussel, maar ook in Mechelen, Luik en Charleroi kan men terecht voor een medische Sunna-besnijdenis. Daarbij wordt de clitorishoed weggesneden, wat, zoals een ervaren arts ons verzekerde, "geen clitoridectomie is " , dus niet in strijd met de wet.

Volgens diezelfde arts verleent hij een dienst aan mensen in nood. "Het alternatief is de bekende gruwelpraktijk met een scheermesje op een keukentafel. Als het kan sparen we de kleine patiënte en geven we enkel een prik in de top van de clitoris. Van zodra er bloed vloeit, is de ingreep in de ogen van de moeder voltrokken." Volgens die arts gaat het in die gevallen om meisjes uit Arabische, lees: Irakese, kringen. Volgens Volksgezondheid is 1;8% van de betrokken vrouwen afkomstig uit Irak. Dat verklaart de stijging van dit soort ingrepen sinds 2008. Fabienne Richard: "Vaak gebeurt dat de ouders zeggen: je hebt onze zoon besneden, nu kan je ons meisje ‘helpen'."

Moeders uit Zwarte Afrika eisen echter een volledige excisie waarbij de clitoris en soms ook de kleine schaamlippen worden geheel of gedeeltelijk weggesneden. De artsen die we spraken zeggen geen van allen een 'faraonische besnijdenis' of infibulatie te hebben uitgevoerd. "Dat zou niet ethisch zijn, dat is in strijd met de deontologie." Daarbij wordt de hele vulva uitgesneden, de benen van het meisje worden daarna samengebonden totdat de vulva is dichtgegroeid, of de vulva wordt dichtgenaaid, op een heel kleine opening na. 15% van alle besnijdenissen in Afrika behoort tot deze variant. Hierdoor wordt de maagdelijkheid van het meisje gegarandeerd.

In 2009 werden 64 dergelijke gevallen gesignaleerd. In 2013 waren dat er reeds 198. Het gaat hierbij enkel om achteraf gehospitaliseerde vrouwen, niet om ambulante patiënten. De stijging van dat aantal kan volgens minister De Block verklaard worden "door het feit dat de kraamafdelingen van de ziekenhuizen in 2010 gesensibiliseerd werden voor de problematiek van Vrouwelijke Genitale Verminking."

Die sensibilisering gebeurd via een informatiefolder die aan artsen op kraamafdelingen en vroedvrouwen was gericht.

Toen we professor Michel Deneyer, ondervoorzitter van de Orde der Artsen, en sinds 1 maart hoogleraar ethiek aan de VUB, hierover aanspraken erkende hij op de hoogte te zijn van praktijken als "pricking". Zolang er echter geen precieze klachten bij de Orde binnenkomen kan deze niet optredend. Hij onderstreept wel dat artsen die met dergelijke feiten geconfronteerd worden van hun zwijgplicht ontheven zijn.

We spraken hierover meer dan een jaar geleden al met een aantal autochtone en allochtone artsen. Allen eisten volledige discretie. Sommigen verzekerden dat er nomenclatuurnummers gebruikt worden om de "ingreep" terugbetaalbaar te maken. Een paar artsen vertelden ons dat patiënten via zogenaamde culturele organisaties doorverwezen werden.

Fabienne Richard, voorzitster van de GAMS, zegt nogmaals niet verbaasd te zijn maar van geen concrete gevallen weet te hebben. "Als het zo gebeurt in de ons omringende landen, dan moet het hier ook gebeuren." Wij stellen ons de vraag hoe het komt dat deze schandelijke praktijken onder de radar kunnen blijven.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)