08 februari 2018

Intieme chirurgie in de lift


Het voorbije jaar is de vraag naar designervagina’s en schaamlipcorrecties wereldwijd met bijna 50%, respectievelijk 45% gestegen. Dat maakt van schaamlipcorrecties één van de meest populaire chirurgische ingrepen van het moment.

De nieuwe cijfers werden vorige zaterdag op het IMCAS, het 19ste Annual World Congress of the International Master Course on Aging Science in Parijs bekendgemaakt. Vaginale chirurgie heeft de wind mee. Dat komt omdat vrouwen zich meer dan ooit bewuster zijn van hun levensstandaard en de tweede reden is dat de esthetische vaginale chirurgie nu veel comfortabeler en pijnloos is en er dankzij de moderne technologie geen of minimale insnijding meer vereist. Borstvergrotingen zijn nog steeds goed voor 15,8 % van alle cosmetische ingrepen. Op de tweede plaats staan liposucties, nipt gevolgd door ooglidcorrecties en neusoperaties. De vraag naar penisvergrotingen was het kleinst.

Bijzondere aandacht op het congres was er voor Genital Beautification , zeg maar de totaalaanpak van de vagina. "Een vrouw van middelbare leeftijd die vaginaal bevallen is, kan zich niet van haar bestaande problemen ontdoen door alleen maar een labiaplastie te krijgen, want net als in het gezichtsveld wordt het vet-, spier- en botweefselverlies hier veroorzaakt door veroudering." Aldus dr. Bulent Cihantimur, plastisch chirurg aan de Turkse Uludag University, die in zijn privé kliniek vooral West-Europese dames behandelt. "De schade in kwestie wordt verdubbeld door de bevalling. Bij sommige patiënten zien we zelfs een urine-incontinentieprobleem."

Om het uitgerekte vaginaweefsel van de patiënt te vernauwen, hanteert hij de naar hemzelf genoemde Cihantimur Fat Transfer techniek waarbij eigen lichaamsvet verrijkt met stamcellen geïnjecteerd wordt. Andere mogelijkheden zijn de Spider Web Aestheticum om meer strakheid te bereiken, of de G-Shot op 2-3 cm van de vagina-opening, wat voor een langere stimulatie en een beter orgasme moet zorgen. Een andere veel gevraagde ingreep is een verkleining van de mons pubis.

Cosmetische chirurgie wordt het vaakst in de Verenigde Staten, Brazilië, Japan, Italië en Mexico uitgevoerd. Oost-Azië blijkt echter de snelst groeiende markt. Verwacht wordt dat de vraag naar cosmetische chirurgie in Azië in de loop van het huidige jaar voor het eerst hoger zal zijn dan de vraag in Europa. Op internationaal vlak zijn de uitgaven voor plastische chirurgie in een jaar tijd met ongeveer 8% gestegen. In totaal werd hieraan zo'n 7,5 miljard pond uitgegeven, omgerekend gemiddeld 8,5 miljard euro.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Ziekenhuisconcentratie zorgt voor ambulancecrisis


De concentratie van de zorg in grote ziekenhuizen zorgt voor overbelasting van de ambulancediensten. Niet alle patiënten wonen in de buurt van een groot ziekenhuis. En niet alle patiënten zijn mobiel.

Die moeten dus per ambulance vervoerd worden van en naar de plaatsen waar ze wonen, vaak ver weg. In de Nederlandse Randstad zorgt dat voor een groot probleem. De ambulanciers komen niet meer toe aan de echte noodhulp en in een stad als Amsterdam, met drie academische ziekenhuizen in de buurt betekent dit dat ongeveer 35 procent van de 135.000 ritten per jaar dienen als pendeldienst voor patiënten die zelf niet mobiel meer zijn.

Bovendien zijn die drie hooggespecialiseerde ziekenhuizen volgens directeur operations Frank Berg van de Amsterdamse ambulancedienst , niet meer bedoeld voor ‘gewone ouderen', die om de hoek wonen en een heup breken. „Dus als een oude vrouw 112 belt, halen we haar op en brengen we haar naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Na een uur belt dat ziekenhuis ons weer: ze moet naar een kleiner ziekenhuis. Dat is wéér een rit," zegt hij in de NRC. De zorg kan niet meer voldoen aan de basale wens van iedereen om naar een ziekenhuis dichtbij huis te gaan, zegt directeur Jaap-Frank Ponstein van Ambulance Amsterdam.

Volgens de landelijke norm moet 95 procent van de ambulancespoedritten binnen 15 minuten bij de patiënt aankomen. In meer dan 10 procent van de gevallen haalt de ambulance dat niet. Maar zo erg als in Engeland is het nog niet. Daar vroegen onlangs NHS-ambulancediensten in het noorden burgers hun auto's beschikbaar te stellen voor vervoer. Ponstein: „Maar die kant gaan we wel op."

Komt daar het probleem bij dat sinds de concentratie van de zorg, mensen die vroeger in de loop van de dag naar de huisarts gingen, nu vanzelfsprekend 112 bellen. Net zoals ze in ons land bij voorkeur naar Spoed gaan.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 februari 2018

Facebook detox

 
We hadden zo’n ouderwetse analoge conversatie, de geleerde vrouw en ik, waarbij we genoten van een respectievelijk even analoog glas champagne en een gewone gin-tonic. Rondom ons werden mocktails gedronken, op basis van gecentrifugeerde bieten, quinoazaad, buffelgras en lijnolie, en werd naarstig op schermpjes getokkeld. Het is dry february, door slimme marketeers uit de horeca omgedoopt tot tournée minérale.

Ik herlees De Waanzinnige 14de Eeuw van Barbara Tuchman en leer dat er toen maar liefst 150 vastendagen waren. De slimme prelaten slaagden er toen al in om de algoritmen naar hun hand te zetten. Nu mag je 30 dagen niet zagen noch klagen, dan 28 dagen geen alcohol, en ondertussen begint 40 dagen de vasten. In mijn kindertijd mocht je op vrijdag geen vlees, had je een paar keer per jaar de kerkelijke carenstijd in de Advent en de Vasten, maar toen waren we nog niet van god los.

Ik kan mijn Facebook niet openklikken of ik word geconfronteerd met mensen die allemaal te water gaan en dat absoluut de hele wereld willen toeschreven. Volgende week kieperen ze een emmer ijswater over het hoofd, gaan ze marathons lopen voor het goed doel –waarom moet ik dat zo noodzakelijk sponsoren? Is er iemand die mij wil sponsoren als ik een goed boek wil lezen?- of gaan ze met zijn allen mindfulnessen in een naar mensenzweet ruikend gemeenschapshuis in de Ardennen. Allemaal afgesproken via Facebook.

Ik heb de indruk dat we door de Facebook zijn doelbewust zo geprogrammeerd worden dat we elke vorm van individueel leven vergeten. De verslaving wordt doelbewust in de hand gewerkt. Ook ik heb daar aan toegegeven: op elk onbewaakt moment greep ik mijn smartie om snel te zien wie er gewhatsappt had, welk breaking news ik nu weer dreigde te missen. Zoals ik vroeger bij elk leeg moment in een restaurant de menukaart of de viltjes op tafel uit het hoofd leerde, en me in feite geen enkele denkpauze permitteerde zo obsessief appte ik nu.

Ooit was ik een prater, ik hield eindeloze gesprekken - van die ouderwetse, analoge conversaties waarbij je tegenover elkaar staat en om beurten je mond opent, zoals ik onlangs zo mooi beschreven zag – en probeerde daarbij mijn opponent te imponeren, te charmeren, en soms slaagde ik er zelfs in hem of haar te irriteren wat resulteerde in een pijnlijke stilte. Dat was het moment dat de ober de wijn kwam bijschenken. Nu tuurde ik om de haverklap op mijn schermpje om te zien wie er aan de andere kant op zijn schermpje getuurd had. Ik heb besloten niet langer mee te doen aan Tournée Minérale. Daarentegen neem ik wel het besluit mijn smartie enkel ter hand te nemen als ik bijvoorbeeld een excuus moet verzinnen om ergens te laat te komen.

Het leven blijkt ineens uit een aaneenschakeling van onbewaakte momenten te bestaan, die ik ad libidum kan gebruiken om heel wat andere interessante dingen te doen. Ik laat mijn brein niet langer controleren door die gasten in Menlo Park, ik heb zelfs opnieuw de tijd gevonden om al die boeken te lezen die ik zo nodig moet. En daarbij neem ik mijn e-reader mee, wat een stuk handiger is dan die 250 gram ingebonden papier die in mijn bibliotheek staat.

Dus als u mij een volgende maal in een of andere publieke gelegenheid op een scherm ziet turen: ik consulteer NIET mijn facebook. Ik lees The Fire and The Fury, en dat doe ik voor mijn werk. En eenmaal thuis breng ik quasi de hele week achter mijn computer door, maar Facebooken en Messenger lezen doe ik enkel op zondagmiddag. Dan sta ik aan de digitale koffieautomaat.

Blijkbaar lukt het. Afgezien van mijn andere dochter die nog altijd de behoefte voelt om haar hele leven op het kleine scherm te tokkelen, blijken er slechts weinigen mij te missen bij Zuckerbergs draagbare koffieautomaat. Tenzij die oude schoolvrienden die ineens uit hun hol komen gekropen nu de zoveelste decenniumviering nadert. Op Facebook gaat het leven gewoon verder als je er niet meer bent. Het is alsof ik onzichtbaar ben geworden.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

17:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)