28 december 2017

Controversie: vroegere mijnstreek zou psychologie beïnvloeden


Wie in een vroegere mijnstreek, zoals de Borinage of Oost-Limburg, geboren wordt ziet de toekomst negatiever in dan wie zeg maar aan de Kust of in de Ardennen wordt geboren. Hun visie op het leven is echt grimmiger. Maar dat is niet hun schuld: ze hebben hun somberheid geërfd van hun voorouders, de mijnwerkers, die naar dit industriebekken migreerden.

Dat is de controversiële conclusie van een studie naar de psychologie van bewoners van voormalige steenkoolgebieden. Uit het Britse onderzoek moet blijken dat de roetzwarte regen van de Industriële Revolutie nog steeds op sommige nakomelingen van de eerste arbeiders valt – wat hen een minderwaardigheidscomplex zou opleveren, en hen belachelijk, angstig en depressief doet voelen.

"De industriële revolutie is aantoonbaar een van de meest invloedrijke tijdperken in de moderne geschiedenis ", aldus Jason Rentfrow van de Universiteit van Cambridge. Wie in een postindustrieel landschap leeft, doet dat nog steeds in de schaduw van de koolmijn, zowel intern als extern. Rentfrow onderzocht bijna 400.000 persoonlijkheidstests, en ontdekte dat mensen die in voormalige Britse zware industriegebieden in Zuid-Wales en Engeland woonden, meer "negatieve" persoonlijkheidskenmerken hadden.

Ze waren niet alleen depressiever, maar ook impulsiever, neurotischer, slechter in planning, minder tevreden met hun leven en minder gewetensvol. In het Journal of Personality and Social Psychology (http://www.cam.ac.uk/research/news/industrial-revolution-damaging-psychological-imprint-persists-in-todays-populations ) schrijven de onderzoekers dat dit een psychologische erfenis is van hun voorvaderen die verhuisden naar steden in Wales en Noord-Engeland om werk te vinden in de mijnen en fabrieken.

De sleutel tot die theorie, die andere psychologen overigens betwisten, is "selectieve migratie". Wie naar de industriegebieden migreerde, was gedwongen door de armoede en zou volgens de onderzoekers een grote "psychologische depressie" meegemaakt hebben, een ervaring die zij mogelijk aan hun kinderen hebben doorgegeven wat hen angstiger en ongeruster maakt. Deze cultuur zou bovendien verergerd zijn door het moeilijk en gevaarlijk werk, de kinderarbeid en slechte leefomstandigheden.

Zij die daarentegen sinds de sluiting van de industriebekkens terug vertrokken zijn, vertonen meer optimisme en "psychologische veerkracht" en staan nu hoger op de sociale ladder. Door de combinatie van deze twee processen worden in de voormalige industriesteden nog steeds collectieve persoonlijkheden met hogere concentraties van negatieve eigenschappen ontwikkeld. "Deze studie is een van de eerste die aantoont dat de Industriële Revolutie een verborgen psychologische erfenis heeft, die is ingeprent in de huidige psychologie van die oude industriegebieden," zegt Dr. Rentfrow.

Zijn studie werd op heel wat kritiek onthaald.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 december 2017

Sadisme manifesteert zich vanaf zes jaar


Zesjarigen genieten er niet alleen van als ze anderen zien gestraft worden, ze zijn ook nog eens bereid om ervoor te betalen. Uit onderzoek van Nikolaus Steinbeis, die verbonden is aan het Max Planck Institute for Human Cognitive and Brain Sciences in Leipzig, de Universiteit Leiden en University College London, blijkt dat peuters van zes net als chimpansees graag getuige zijn van een bestraffing van derden en zelfs bereid zijn om een en ander daarvoor op te offeren. De wetenschappers beweren dat ze het kritische moment gevonden hebben waarop kinderen dit sadisme manifesteren. Sterker nog, het maakt deel uit van het proces om volwassenen te worden.

Voor het onderzoek, gepubliceerd in het tijdschrift Nature Humane Behaviour, werden 65 kinderen geobserveerd terwijl ze naar een vertoning in een poppenkast keken waarbij sommige poppen vervelend dan wel aardig waren. De leuke marionet bood een stuk speelgoed aan en liet de kinderen het in ontvangst nemen dragen. De nare marionet bood het aan maar hield het zelf. Daarna werden de poppen in elkaar geslagen. Halverwege de poppenkastvertoning kwam een gordijn naar beneden. Om verder te kunnen kijken moesten de kinderen de psychologen een penning geven die anders kon worden ingewisseld voor een leuke sticker. Pas op zesjarige leeftijd waren ze bereid te kiezen om te zien hoe de marionet gestraft werd. Nikolaus Steinbeis gelooft dat dergelijk gedrag fundamenteel is om menselijk te zijn. "We moeten niet denken dat die houding verschrikkelijk is," zegt hij. "Het is een nuttig mechanisme." Dit gedrag verklaart waarom mensen vroeger naar een terechtstelling kwamen kijken, waarom ze te keer gaan op sociale media zoals Twitter en waarom ze bij een vechtpartij toekijken en niet tussenbeide komen. Dr. Steinbeis stelt dat dit gedrag zinvol is. "Straf is een zeer effectieve manier om ervoor te zorgen dat anderen om je heen zich eerlijk gedragen. bij het zien van een ‘ verdiende' straf treedt een gevoel van beloning op."

Hij observeerde tijdens zijn onderzoek hoe diep deze emoties in ons verankerd zijn. Uit de gezichten van de kinderen bleek dat hun gevoelens gecompliceerd zijn. Zo vertoonden ze een heel grappige mix van emoties. Enerzijds roept straf iets wat typisch empathie is. Er verscheen dus een frons op hun gelaat. Maar die werd ook afgewisseld met plezier en lachen. Sommige kinderen hadden meer plezier dan andere.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Tweetaligheid? Goed voor IQ en tegen Alzheimer


Dr. Evy Woumans (vakgroep Theoretische en Experimentele Psychologie) van de UGent onderzocht de positieve effecten van tweetaligheid op cognitie en de hersenen. De bevindingen van haar doctoraatsonderzoek zijn duidelijk: tweetaligheid brengt verschillende cognitieve voordelen met zich mee. Tweetaligheid blijkt bovendien zowel bij kinderen als bij ouderen gunstige effecten te hebben op het brein.

In het onderzoek werden 54 kleuters onder de loep genomen, waarvan de helft tweetalig onderwijs kreeg aangeboden. De kinderen werden getest voordat het tweetalig onderwijs begon, en opnieuw nadat ze het een jaar lang hadden gevolgd. Zo kon hun progressie worden bijgehouden ten opzichte van hoe ze waren begonnen. Rekening gehouden met hun sociaal-economische achtergrond was er een duidelijk verschil te zien tussen de twee groepen. De tweetalige kinderen scoorden gemiddeld 20 IQ-punten hoger dan de eentaligen. Kinderen worden dus slimmer van tweetalig onderwijs, concludeert Woumans. Ze ontwikkelen meer cognitieve vaardigheden, waarmee ze inzicht krijgen in complexe structuren.

Uit een andere studie dat Woumans deed naar ouderen (in samenwerking met UZ Gent en UZ Brussel) werd duidelijk dat tweetaligheid de negatieve cognitieve symptomen van Alzheimer met vier tot vijf jaar kan uitstellen. De ouderen die op hun vragenlijst invulden tweetalig te zijn, waren langer cognitief gezond: de eentaligen met Alzheimer waren gemiddeld 70, terwijl de tweetaligen zo'n vier jaar later pas de eerste verschijnselen van de ziekte kregen.

Bovendien toonden nog twee andere onderzoeken aan dat ook gewone, gezonde volwassen tweetaligen cognitief beter presteren dan hun eentalige leeftijdsgenoten. Vooral tweetaligen die vaak met taal bezig zijn, zoals tolken, vertoonden de grootste voordelen.

In een laatste studie ging Evy Woumans na hoe tweetaligen in elke situatie steeds de juiste taal kunnen selecteren. Zij vond dat het gezicht van de gesprekspartner hierin een cruciale rol speelt. Indien een bekend gezicht steeds één bepaalde taal spreekt indien men het ziet, wordt bij het zien van dat gezicht automatisch die taal geactiveerd. Als een gezicht twee talen gaat gebruiken, zoals het geval is bij tweetalige sprekers, worden bij de luisteraar beide talen actief bij het zien van dat gezicht. Op basis van al deze resultaten is het algemene besluit van het proefschrift dan ook dat tweetaligheid de hersenen traint. Dit leidt tot cognitieve voordelen bij kinderen, normale volwassen en patiënten met een neurologische aandoening zoals Alzheimer.

Marc van Impe

Bron: Zorggids Vlaanderen https://biblio.ugent.be/publication/8530947

 

Bron: Marc van Impe

07:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)