18 november 2017

Alweer een griepvaccin mislukt

Het huidige griepvaccin presteert suboptimaal, claimen Scripps-onderzoekers in PLOS Pathogens. Ian Wilson en collega’s onderzochten de werking van de H3N2-variant van het influenzavirus. Statistisch gezien lijkt hij de laatste jaren nog maar een op de drie mensen tegen deze griepvariant te beschermen.

Volgens Wilson ligt dat aan een L194P-mutatie in het magglutinihene-eiwit van het virus, waarbij dus het aminozuur leucine op plaats 194 in de keten is vervangen door proline. Die mutatie lijkt van nature niet voor te komen in H3N2 dat je isoleert uit ongevaccineerde mensen. Het probleem zit hem volgens de onderzoekers in de productiemethode: zodra je het virus vermenigvuldigt in een kippenei begint het te muteren. De eerste oogst bevat 2 % L194P, als je daarmee een tweede ei injecteert krijg je 20 % L194P en na een aantal rondes stabiliseert het L194P zich op 37 %. De reden lijkt te zijn dat het hemagglutinine hierdoor beter op kippenei-specifieke receptoren gaat passen.


Met röntgenkristallografie is nu echter aangetoond dat L194P tevens de 3D-structuur van het eiwit ter plekke veel flexibeler maakt dan hij hoort te zijn. Het effect is duidelijk groter dan de onderzoekers vooraf hadden verwacht. En uitgerekend deze plek dient relatief vaak dient als target voor de antilichamen van het menselijke immuunsysteem. Met flexibele doelwitten heeft dat immuunsysteem sowieso moeite, en áls het al lukt om antilichamen te produceren heb je kans dat ze alleen op het gemuteerde virus passen en niet op natuurlijk H3N2. Geen wonder dus dat die vaccins steeds slechter werken.


Medicines & Scripps Research Institute http://journals.plos.org/plospathogens/article?id=10.1371...

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 november 2017

Dr. Disney

 
Soms vrees ik dat we aan een Disneyficatie van de geneeskunde lijden. De media hebben daar schuld aan. Dromen worden verdraaid tot werkelijkheid, hoop wordt toekomst. Zoals in een Disney-verhaal. Een kind is ongeneeslijk ziek maar ergens, in het verre Mexico, de Filipijnen of in Israel, soms vlakbij over de Duitse grens is er een dokter, een professor of een heilpraktiker die de ultieme maar helaas bijna onbetaalbare remedie heeft.


Er wordt een crowdfunding opgezet. Er worden pannenkoeken gebakken. Kleine meisjes leuren met zelfgemaakte kunstwerken. Er worden kettingmails gestuurd naar politici, acteurs, journalisten. Er verschijnen verhalen in de krant. Mijn dochter organiseert zich de benen vanonder het lijf. En dan, helaas, niks meer.


Ik las een enkele weken geleden over een patiëntje wiens ouders in 2008 1 miljoen euro ophaalden om haar van MLD te genezen. Toen de reporter van de grootste krant aanbelde om het horen hoe het ging, bleef de deur dicht. Het patiëntje bleek al in december overleden te zijn. Het verhaal eindigt in mineur.


Mij doet het denken aan een sprookje. Niet de Disney-versie maar het echte verhaal. Die echte verhalen heb ik in een boek in de garage liggen. Ooit ga ik er mijn kleinkinderen uit voorlezen. Zoals het verhaal over de kikvors en de prinses. Zo is het echte leven, bedenk ik.
In de oorspronkelijke versie van de Grimm-broers krijgt de kikker helemaal geen kus van de prinses. Integendeel, zij walgt zó van de kikker dat ze hem met van weerzin dichtgeknepen ogen hard tegen de muur van haar slaapkamer smijt. Daardoor raakt de kikker omgetoverd en dan verschijnt de overbekende knappe koningszoon.


Hoe die kus in dat verhaal is terechtgekomen, en hoe die smak tegen de muur geschrapt werd? Dat is Disneyficatie avant la lettre. In de 20ste eeuw verdwenen uit veel sprookjes de gewelddadige details omdat die ongeschikt voor kinderen werden geacht. Op die manier zijn we de voorbije decennia beginnen omgaan met ziekte en geneeskunde. Voor onverklaarbare, onverdraaglijke, zeldzame ziekten werd een toveroplossing bedacht die helaas zelden of nooit uitkomt.


Walt Disney maakte tekenfilms. Hij kon de afloop zelf verzinnen. Zo kreeg Sneeuwwitje geen kus van de prins maar viel er een geile dwerg op haar kist, waardoor ze de giftige appel ophoestte.
Het leven is geen film, bedenk ik, maar het scenario blijft spannend.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 november 2017

Pil én zender in één


De FDA heeft vandaag de verkoop goedgekeurd van Abilify MyCite, een pil die zowel werkzame stoffen bevat als een zendertje, waardoor de arts kan controleren of de patiënt zijn medicijnen heeft geslikt.


De pil bevat aripiprazol, een dopamine-agonist die in 2002 al was goedgekeurd, en die vooral dient om psychoses te onderdrukken bij schizofrenie. Het is een derivaat van quinolinon. Aripiprazol heeft een uniek werkingsmechanisme: partieel agonisme van de dopamine D2-receptoren en eveneens partieel agonist van serotonine 5-HT1a-receptoren en antagonist van 5HT2a-receptoren. Onder de naam Abilify is het al jaren op de markt. Het geneesmiddel wordt geproduceerd door Otsuka Pharmaceutical i.s.m. Bristol-Myers Squibb en sinds 2011 ook samen met Lundbeck. Sinds 2015 zijn de patenten verlopen en inmiddels zijn er generieke middelen te koop van meerdere fabrikanten. Met de nieuwe pil probeert het Japanse Otsuka Pharmaceutical zijn marktpositie te redden.


Het zendertje is sinds 2012 op de markt, maar tot nu toe zat het in een suikerpil die je supplementair met de medicatie moest innemen. Het werkt in combinatie met een ontvanger in een pleister op de huid, ter hoogte van de maag, die het signaal doorgeeft aan het mobieltje van de patiënt. Indien die het goed vindt, kan de behandelend arts meekijken via de cloud.


Volgens de producent, Proteus Digital Health in Redwood City, Californië, bewijst onderzoek dat het vooral bij psychiatrische patiënten de therapietrouw bevordert. Gedacht wordt aan bloeddrukverlagers en middelen tegen hepatitis C.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

18:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)