30 oktober 2017

Tegenstanders euthanasie voeren het debat via VS

 

Dr. Lieve Thienpont, psychiater, therapeut en LEIFarts, werd gedesavoueerd door LEIF. Dr. Thienpont, een voormalige huisarts, is voorzitter van vzw de Vonkel/LEIFpunt Gent in Scheldewindeke, waar mensen terecht kunnen met levenseindevragen. Zij werkte mee aan wetenschappelijke publicaties omtrent euthanasie en psychisch lijden.


Maar nu maakt dr. Wim Distelmans, het hoofd van de Belgische euthanasiecommissie, zich zorgen over het feit dat de bekende psychiater, uit het kamp van dr. De Maeseneer, te veel van haar psychiatrische patiënten laat euthanaseren. De affaire lekte uit via The Washington Post en dat is niet ongewoon. Reeds eerder werd duidelijk dat tegenstanders van euthanasie in ons land gebruik maken van de Amerikaanse pers om hun anti-standpunt kracht bij te zetten. Niet gehinderd door enige kennis van zaken nemen Brusselse correspondenten die door die militanten, die telkens refereren naar Leuvense "specialisten", deze informatie graag over.


Dat gebeurde eerder in The New Yorker, The New York Times en The Boston Globe. Nu waren The Washington Post en het agentschap AP aan de beurt. De donkeys van dienst deze maal zijn dr. Stephan Claes, psychiater aan de KULeuven die zegt "dat één enkele psychiater in België zo' n grote invloed heeft gehad op de praktijk van euthanasie bij psychiatrische patiënten zeer alarmerend is ", en zijn Leuvense collega dr Joris Vandenberghe, die "ervan overtuigd is dat er in België mensen zijn gestorven waar er nog behandelmogelijkheden waren en waar er nog jarenlang en zelfs tientallen jaren kans was op (kwaliteit)leven." ‘Clash over euthanasie bij psychisch zieken', kopt The Washington Post op basis een bericht van persagentschap AP.


De Amerikaanse pers lekte dus een brief van professor Wim Distelmans (VUB) , waarin hij de werkwijze van collega Lieve Thienpont bij enkele euthanasieverzoeken bekritiseert. "ln naam van het voltallig Ulteam (Uitklaring Levenseindevragenteam, nvdr.) en na raadpleging van leden van de adviesraad, laten wij u weten in de toekomst geen euthanasiecasussen meer van u te zullen behandelen binnen onze werking. De aanleiding is een verschil in visie op de wijze waarop een euthanasieverzoek dient te worden uitgeklaard. We hebben dit reeds diverse keren mondeling meegedeeld, echter zonder resultaat," schrijven Distelmans e.a. in een brief van 13 februari 2017. De professor geeft hiermee dan ook te kennen "dat onder deze omstandigheden Vonkel de benaming LElFpunt niet meer mag gebruiken." Dr. Thienpont benadrukt dat er niets onwettig is gebeurd en blijft de LEIF-referentie naast haar eigen logo zetten.


Maar het LEIF-team is formeel: "Wij hebben dit reeds diverse keren mondeling meegedeeld, echter zonder resultaat. Daarom hopen we dat het duidelijker wordt via een formeel schrijven" en: "Het geven van een onafhankelijk advies wordt onmogelijk wanneer patiënten met onrealistische verwachtingen naar ons worden doorverwezen ... Meermaals werd door ons vastgesteld dat reeds vooraf in onze naam door u beloftes werden gedaan aan de patiënt die door ons niet konden worden waargemaakt. Deze manier van verwijzen laat geen correcte arts-patiënt-relatie toe."


Distelmans nuanceert: "We zijn zeker nog on speaking terms. Het verhaal in de Amerikaanse pers is redelijk opgeklopt. De brief is geen oordeel over haar professionele activiteit." De hele kwestie draait om enkele psychiatrische patiënten die Thienpont doorverwees en die in een instelling moesten geholpen worden. " Het kon niet thuis. Nu, ik weet niet of de patiënt het zo heeft begrepen of zij het zo heeft gezegd, maar zij gingen ervan uit dat wij ervoor zouden zorgen dat ze euthanasie in het ziekenhuis konden krijgen." En dat was de ware kern van het probleem. De patiënten waren in Brussel niet gekend. Wie in aanmerking komt voor euthanasie, moet een vertrouwensrelatie met de LEIFarts opbouwen. Op een emotioneel moment alleen kan er geen arts-patiënt-relatie groeien. De weigering lokte dan ook reacties uit. Distelmans in De Morgen: "Bijgevolg waren die mensen bijzonder overstuur en soms zelfs agressief. Want ze dachten dat ze pro forma bij ons op consultatie kwamen."


Dr. Thienpont ontkent dat ze tegen haar patiënten heeft gezegd dat ze bij het team van Distelmans sowieso euthanasie zouden krijgen. "Het enige wat ik hen wel meegeef is dat ik hen naar collega's stuur die openstaan voor euthanasieverzoeken. Maar sommige patiënten horen wat ze graag willen horen. Het gaat gewoon om een misverstand." Daar had de psychiater toch beter mogen weten.


"Wim Distelmans en ik werken al jaren goed samen. Dat is nooit een probleem geweest", zegt ze in de krant. "We hebben samen gepubliceerd en hij heeft mijn boek ingeleid. Het enige waarin we verschillen van mening is in de aanpak van de media. Hij wil ten allen tijde de wet beschermen en vreest dat als we meewerken met journalisten aan documentaires, dat dit zich tegen de wet zal keren. Terwijl ik net vind dat we moeten getuigen."


In 2015 was Thienpont de hoofdauteur van een artikel in The BMJ Open waarin de casus van 100 van haar patiënten die tussen 2007 en 2011 euthanasie vroegen, werd besproken. Hiervan kregen er 48 euthanasie. Sommige artsen waren verbaasd over het grote aantal verzoeken dat Thienpont ingediend had en hoeveel werden goedgekeurd. In andere grote psychiatrische centra in België krijgen artsen slechts een handvol van dergelijke verzoeken per jaar, waarvan misschien ongeveer 10 tot 30 procent wordt aanvaard, aldus de twee Leuvense psychiaters die hierover geconsulteerd werden.


Het is bekend dat onder andere KULeuven probeert richtlijnen op te stellen die het voor psychiatrische patiënten moeilijker zullen maken om toegang te krijgen tot euthanasie. Vooral na de spraakmakend beslissing van de Broeders van Liefde om euthanasie ook binnen hun instellingen mogelijk te maken, is het voor de tegenstanders alle hens aan dek geblazen. Desnoods moet het maar via de Amerikaanse pers gespeeld worden. Wat dan weer als referentie gebruikt wordt in ons land.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:18 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 oktober 2017

Kankertherapie met hyperthermie krijgt nieuwe kans


Thermotherapie wordt al langer gebruikt als behandelingsmethode bij kankerpatiënten, maar het is moeilijk om patiënten te behandelen zonder gezonde cellen te beschadigen. Tumorcellen kunnen pas verzwakt of gedood worden zonder dat het normale weefsel aangetast wordt, als de temperatuur nauwkeurig kan worden gecontroleerd binnen een bereik van 42°C tot 45°C.


Wetenschappers van het Advanced Technology Institute aan de Universiteit van Surrey hebben nu 'intelligente' nanodeeltjes uit Zn-Co-Cr ferriet ontwikkeld die opwarmen tot een temperatuur van 45°C, wat hoog genoeg is om kankercellen te doden, en die zich vervolgens zelf reguleren zodat ze niet te warm worden om gezond weefsel te beschadigen. Belangrijk is ook dat de nanodeeltjes ook weinig giftig zijn en waarschijnlijk geen blijvende schade aan het lichaam veroorzaken. De Engelsen werkten voor de ontwikkeling van de thermotherapiesessie samen met Dr. Wei Zhang, Associate Professor van de Dalian University of Technology in China.


Volgens een nieuwe studie van professor Ravi Silva, die in Nanoscale verscheen, zullen de zelfregulerende nanopartikels binnenkort kunnen gebruikt worden als onderdeel van hyperthermische thermotherapie bij kankerpatiënten. Magnetisch geïnduceerde hyperthermie is een niet nieuw maar bij de meeste magnetische materialen is de Curie-temperatuur veel hoger dan het menselijk lichaam kan verdragen. Pas door magnetische materialen te maken waarbij de Curie-temperatuur binnen het bereik van hyperthermietemperaturen daalt, kan de zelfregulering van therapieën worden bereikt. 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De advocaat die langer leefde dan hij gedacht had


Het is indian summer. Terwijl ik naar huis toe rijd, na de crematie van een vriend, schiet me het volgende te binnen. Mijn vriend de advocaat overleed na een gemene kanker. Toen we het nieuws een jaar of twee geleden vernamen was dit een donderslag bij heldere hemel. Hij die zijn hele volwassen leven zo gezond mogelijk geleid had, uitgerekend hij moest kanker krijgen.


Hij fietste, liep marathons, at bijna vegetarisch, had nooit gerookt, dronk enkel en zeer matig de beste wijnen en bieren, hij woonde op de buiten en had een goede vaste relatie. Hij kon er zich niet bij neerleggen, hij verzette zich uit alle macht. Hij reageerde zoals een advocaat reageert als hij voor een quasi verloren zaak staat: hij begon met uitstel te kopen. Hij vroeg bijkomende onderzoeksdaden, de aanstelling van een deskundige, hij schreef brieven bij de vleet, stelde procedures in vraag, dreigde met maatregelen, delfde casussen op die net als de meeste jurisprudentie eigenlijk niet ter zake deed maar de rechtsgang behoorlijk vertraagde, schreef zijn besluiten en wachtte tenslotte het vonnis af. Dat kwam nog voor het zomer werd en er was geen beroep mogelijk.


Toen veranderde hij in een hedonist. De asceet werd een bachant. Hij organiseerde feesten, ging voor het eerst opnieuw op café, dacht nog aan een wereldcruise. Hij ontdekte hoe mooi de wereld is. Toen kwam Maria Hemelvaart en hij werd filosoof. We hebben zo menige middag, pratend, soms voor ons uit starend doorgebracht. Zijn broer, de huisarts, noemde het zijn rouwperiode. De zomer liep op zijn einde en hij had nog altijd geen sluitende verklaring gevonden. Dat dit het lot was kon er bij hem niet in. Deze man was zo angstig dat er voor hem geen toeval kon bestaan. Er moest voor alles een reden gevonden worden.


Op het eind vertelde hij mij een grap. Komt een advocaat aan de hemelpoort. Dit is niet rechtvaardig, zegt hij tegen Sintepieter, ik ben amper 50 en statistisch gezien heb ik recht op nog minstens 25 levensjaren. De poortheilige haalt er de grote database bij. Het antwoord komt onmiddellijk: volgens onze gegevens en de door u aan klanten gedeclareerde uren bent u 104 jaren oud. Hij grimlachte. I rest my case, zei hij bij het afscheid.


Een paar dagen na de rouwdienst komt er een nota van zijn maatschap. Uit nazicht van de rekeningen blijkt dat ik hem nog een paar honderd euro schuldig ben voor een advies dat hij voor mij had opgesteld. Een vriendendienst, had hij gezegd. Zoals hij mijn geleerde vrouw altijd om raad vroeg. Ik was het vergeten: in de advocatenwereld gaat voor niets de zon op.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)