22 september 2017

De Boekenapotheek


Als het me tegenzit wil ik wel eens een plaat van Dylan opzetten. Die krassende kraai heeft een helende werking op mijn verweerde ziel. Meestal neem ik er een drupje Schots gedistilleerd bij, en ziet, de zon breekt door. Nu heb ik een nieuwe remedie tegen de blues ontdekt: The Novel Cure. Het wordt herfst, de avonden worden langer, het wordt weer leestijd. Laat me u voor eenmaal een heilzaam medicijn aanraden.


De Boekenapotheek, oorspronkelijke titel: The Novel Cure, is een medische handboek, with a difference zoals dat heet. Of je je grote teen lelijk gestoten hebt of lijdt aan een ernstig geval van de blues, binnen deze pagina's vindt u een remedie in de vorm van een roman die u helpt uw pijn te helen. U vindt hier ook advies over hoe je ordinaire leeskwalen aanpakt, zoals wanneer je overweldigd wordt door het aantal boeken waarmee je een boekhandel uitstapt, of als je de neiging hebt een half uitgelezen boek op de nachttafel te laten sterven tot het naar de kringloopwinkel verhuist. Het geeft je ook advies wat te lezen op het juiste moment en hoe een roman je leven kan veranderen. Boeken zijn machtiger dan je denkt en The Novel Cure brengt je tot dat inzicht.


The Novel Cure discrimineert niet tussen emotionele pijn of fysieke pijn; je hebt net zoveel kans om binnen deze pagina's een remedie te vinden voor een gebroken hart als voor een gebroken been. Het boek bevat ook adviezen voor wie verhuist, op zoek is naar de ware of in een midlife crisis verkeert. Het boek gaat ook grotere uitdagingen aan en geeft advies wat te lezen als je een geliefde verliest of een alleenstaande ouder dreigt te worden. wat doe je als je aan een onweerstaanbare hik lijdt of een kater hebt, wat als je een engagement wil ontlopen of een gebrek aan humor hebt. Voor elk kwaaltje is er een lees-remedie. Met dat voordeel dat je voor je medicatie niet naar de apotheker hoeft te lopen maar naar de boekhandel, de bibliotheek of de digitale download site. De auteurs Ella Berthoud een journaliste, en Susan Elderkin, een therapeute, zijn bibliotherapeuten aan The School of Life van Alain de Botton, en hun medische apparaten zijn boeken uit een bibliotheek die meer dan tweeduizend jaar oud is. Balsem volgens recept van Balzac, verband aangelegd zoals Tolstoi dat beschreef, zalfjes uit de winkel van Saramago en purgeermiddelen van Perec en Proust. Er zitten oude Romeinse recepten in van Apuleius, die in de tweede eeuw het geestige boek De Gouden Ezel schreef, en moderne tonicums van Ali Smith en Jonathan Franzen. De praktijk van de bibliotherapie is eeuwen oud. Salman Rushdie kwam er zijn onderduiktijd mee door, Primo Levi las boeken "in zijn hoofd", José Saramago verzon een blinde stad met een gigantisch bibliotheek. Dit is geen zelfhulpboek van dertien in een dozijn, geschreven door een vroeg-gepensioneerde televisieomroepster, maar een encyclopedisch en wetenschappelijk opgezet compendium dat de lezer vele jaren dierbaar zal zijnals je volgende keer een opkikker nodig hebt, loop dan niet naar de psychiater maar lees het gepaste boek. Voor iedere kwaal wordt hier het gepaste boek aangeraden.

"Een schrijver lezen betekent voor mij niet alleen een idee krijgen van wat hij zegt, maar met hem op weg te gaan en in zijn gezelschap te reizen," zei André Gide. Niemand komt onveranderd van zo'n reis thuis.


"Onze recepten zijn eenvoudig," schrijven de auteurs, " een roman (of twee), dient gelezen te worden met regelmatige tussenpozen. Sommige boeken zullen leiden tot een volledige genezing. Anderen zullen gewoon troost bieden, ze tonen u dat u niet alleen bent. Alle boeken bieden een tijdelijke verlichting van uw symptomen als gevolg van de kracht van literatuur. De remedie wordt soms best genomen als een audio-boek, of door hardop te lezen met een vriend. Zoals met alle geneesmiddelen, moet voor de beste resultaten de volledige behandeling gevolgd worden. Samen met de therapie bieden wij advies over bijzondere leeskwesties, zoals wat te lezen als je het te druk hebt en wat te lezen wanneer u kan niet slapen; de tien beste boeken die in elk decennium van het leven; lezen kunnen worden en de beste literaire begeleidingen voor belangrijke overgangsrites, bijvoorbeeld tijdens een sabbatjaar of op uw sterfbed."


Doe jezelf een plezier en lees dit boek. Geef het aan iemand cadeau. En beter nog, schrijf het voor.


Marc van Impe


'De boekenapotheek' werd in het Nederlands uitgegeven bij Podium. Het oorspronkelijk Engelse boek 'The Novel Cure' werd aangevuld met remedies van Nederlandse en Vlaamse bodem. In het Frans werd Rémèdes Litéraires uitgegeven bij JC Latès. Beide versies zijn als e-boek beschikbaar.


Bron: MediQuality

08:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 september 2017

Na het feest

 
Ik heb twee trouwpartijen op één weekend achter de rug. Toevallig was het telkens de zoon van een psychiater die de grote sprong waagde. Tweemaal twee dolverliefde jonge mensen die voor zichzelf en de buitenwereld het ja-woord uitspraken. En telkens was één van de ouders afwezig.


Bij de ene betrof het de vader van de bruidegom, die ondanks al zijn psychiatrisch hoogleraarschap niet inzag dat je aanwezigheid als vader op zo'n dag geen detail is. Bij de andere was het de moeder van de bruidegom, die nu haar eigen leven leidt en zoveel geluk niet aankon.


Waarom overkomt dit de kinderen van een psychiater? Je zou denken dat juist zij, beschermd door ouders die bekend zijn met de onbewuste wanen en angsten die ons allemaal bij tijd en stond teisteren, een ongestoord gelukkige en evenwichtige jeugd mogen beleven. Niets is minder waar.


Op een recent symposium, waarvan de resumé (nog) niet op het internet verschenen is, hoorde ik dat dokters geen gewone mensen zijn. Integendeel. Hier zijn de belangrijkste punten: het is bekend dat wie medicijnen studeert de persoonlijkheidskenmerken perfectionisme, zelfkritiek en afhankelijkheid vertoont.


Artsen lijden vaker aan een psychische stoornis dan de doorsnee bevolking. Ze hebben vaker problemen met alcohol, drugs en zijn vaker depressief. Tot 7% van de artsen misbruikt medicijnen. Ze rapporteren zelf vaker een probleem in hun leven. En vooral anesthesisten, huisartsen, vrouwelijke artsen en psychiaters plegen vaker zelfmoord.


Geneeskunde op zich is een stressvol beroep. De belangrijkste oorzaken zijn: werkdruk, ontoereikende middelen en slechte ondersteuning. Daarnaast lijden de artsen onder de aard van hun job die veeleisend is maar weinig controlemogelijkheden geeft en dat in combinatie met het inherente trauma van omgaan met lijden.


Artsen hebben doorgaans slechte verhoudingen met hun collega's en teamwerken is aan hen niet besteed. Bovendien werken ze onder de constante druk van evaluaties, onderzoeken, klachten tot en met rechtszaken. En zelf zweren ze bij de karikatuur dat goede artsen geen fouten maken en dat ziekte, vooral als ze psychisch is, wordt beschouwd als een zwakte.


En wie vervroegd met pensioen gaat heeft in 40% van de gevallen psychiatrische problemen. Zelfs wie met ernstige psychische problemen kampt krijgt zelden de juiste hulp en ondersteuning op het werk. Wie vrij neemt laat zijn collega's én zijn patiënten in de steek.


De doorsnee dokter neemt drie dagen ziekteverlof per jaar. De doorsnee patiënt is 15 dagen per jaar afwezig wegens ziekte.


Kortom, één op de tien artsen heeft op een gegeven moment, een ernstig probleem met zijn geestelijke gezondheid. Komt daarbij dat een psychiater geen collega-specialisten te hulp kan roepen om een diagnose te stellen of een aandoening uit te sluiten. Beelden van de radioloog krijgen een peer review bij een derde radioloog. Een patholoog kan in geval van twijfel een biopt laten analyseren door een collega. Maar zet twee psychiaters rond een probleem aan tafel en je krijgt drie meningen.


Wie wil dan nog wel het kind van een psychiater zijn? Een niet onbelangrijk detail: geen van beide kinderen studeerde geneeskunde. Net zo min als onze zoon.


Ik lig in het donker en hoor de rustige ademhaling van de geleerde vrouw. Verliefd worden is net als iets op je hand schrijven, bedenk ik. Er blijven lang sporen na. En, liefde is saffraan, ruzie maken is augurk. Liefde mag in het donker, ruzie moet met het licht aan. Droeve mensen zien de wereld door de ogen van een hond: in de tinten grijs, groen en bruin. Verliefde mensen zien de wereld door een caleidoscoop. Beide waarnemingen zijn onwerkelijk, maar ik weet wat ik in het donker zie.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

17:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 september 2017

Na kanker komt vaak ook de juridische pijn


Kom op tegen Kanker vraagt meer aandacht voor leven na kanker: "Want genezing betekent niet dat klachten verdwijnen" De groep mensen die kanker overleeft wordt steeds groter, voor de afgelopen tien jaar gaat het om 339.202 mensen in België. Voor velen van hen wacht opnieuw een jarenlange strijd.


Kom op Tegen Kanker (KOTK) roept de overheid op meer werk te maken van een betere nazorg voor kankeroverlevers. Want een genezing betekent niet dat de klachten verdwijnen, zegt Mark Michils die een nieuw onderzoeksrapport aan federaal minister voor Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) en Vlaams minister Jo Vandeurzen (CD&V) overmaakte.


In 2016 deed Kom op Tegen Kanker een oproep aan kankeroverlevers om hun positieve en negatieve ervaringen te delen. Liefst 782 mensen gaven hieraan gehoor, en hun getuigenissen werden gebundeld in het onderzoeksrapport 'Zorgen na kanker'. De patiënten hebben na hun behandeling te kampen met onder meer pijn, extreme vermoeidheid en concentratie- en geheugenproblemen. Dat maakt het voor hen moeilijk om hun leven weer op te pikken. Maar er is meer.


Merkwaardig genoeg maakt het rapport geen melding van een belangrijke klacht die tal van ex-kankerpatiënten hebben, met name de moeilijke zo niet onmogelijke omgang met hun private verzekeraar.


Nogal wat gewezen patiënten hebben naast de verplichte ziekteverzekering een bijkomende inkomsten-, schuldsaldo- of levensverzekering afgesloten. Zij gaan ervan uit dat hun verzekeraar de beloofde waarborgen zonder meer zou uitbetalen, uiteraard na het indienen van een gerechtvaardigde claim en de nodige medische verslagen die moeten bewijzen dat de patiënt geheel of gedeeltelijk werk onbekwaam is gebleven.


Dat is niet alle gevallen zo, maar wel in heel wat gevallen. En dan begint de miserie. Meerdere huisartsen hebben ons de voorbije jaren de moeilijke omgang met de verzekeringsexperts en –artsen gemeld. Een medische expertise is in ons land vaak een tweede lijdensweg voor de patiënt. En het ziet er niet naar uit dat men dat proces efficiënter kan maken. Komt daarbij dat de patiënt altijd in een zwakkere positie staat. KOTK zou dus naast alle morele steun die ze de patiënt aanbieden best ook juridisch de handen uit de mouwen mogen steken.


Er dreigt bovendien een ander gevaar achter de horizont: de verzekeringsmaatschappijen lobbyen al jaren voor de invoering van een "forfaitaire schadevergoeding": één vast bedrag van 50.000 euro per casus, ongeacht de leeftijd, het beroep, de pijn, de letsels. Dit proces zou "stapsgewijs" moeten gebeuren. Het lijkt een "vernieuwend" idee: het verschil tussen tijdelijke of langdurige gezondheidsschade wordt weggewerkt, iedereen krijgt hetzelfde bedrag dat binnen het jaar wordt uitbetaald. Kom op tegen Kanker moet weten dat ook dit meer aandacht vraagt en dat een essentieel onderdeel is van de levenskwaliteit.


"Er moet meer correcte medische info gegeven worden over de gevolgen van de behandeling", zo stelde KOTK-voorzitter professor Jean-Jacques Cassiman, maar de verzekeraars moeten die correcte info zonder discussie willen aanvaarden. Minister De Block gaat volgend jaar start met pilootprojecten rond geïntegreerde zorg.


Juridische zorg mag daar gerust deel van uitmaken. De organisatie zal het komende jaar een aantal concrete aanbevelingen uitwerken om de re-integratie en de levenskwaliteit van kankerpatiënten na hun behandeling te verbeteren. Laten ze dit aspect niet vergeten.


Te weinig aandacht


KOTK wijst erop dat er bij artsen soms nog te weinig aandacht bestaat voor de levenskwaliteit. "Er moet meer correcte medische info gegeven worden over de gevolgen van de behandeling", zo stelt KOTK-voorzitter Jean-Jacques Cassiman, die onder meer verwijst naar de gevolgen voor het geheugen en het seksleven. Ook de overgang van het ziekenhuis naar de thuiszorg moet veel vlotter, klinkt het.


"Er is een overleving van gemiddeld meer dan zestig procent na kankerbehandelingen, voor die groep mensen moeten we bekijken wat de nodige omkadering moet zijn", reageert De Block. Wel benadrukte ze dat de federale overheid nu al jaarlijks een kleine 47 miljoen euro investeert in multidisciplinaire zorgprogramma's, en volgend jaar start met pilootprojecten rond geïntegreerde zorg.


Vandeurzen zei op zijn beurt dat Vlaanderen verschillende preventieprogramma's kent, en dat de darmkankerscreening gerust "een megasucces" mag genoemd worden. Het rapport bevestigt volgens hem dat de barrières tussen zorg en welzijn moeten worden opgeheven.


De organisatie zal het komende jaar een aantal concrete aanbevelingen uitwerken om de re-integratie en de levenskwaliteit van kankerpatiënten na hun behandeling te verbeteren.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

07:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)