01 juli 2017

Op reis met zolpidem en zolpiclone



Het is de tijd van de grote congressen. Ben jij even gelukkig dat je mee op reis mag. Dat moet ik gelijk even relativeren. Als het om trans-Atlantische vluchten gaat, heb ik de voorbije decennia geleerd, gaat het om twee soorten passagiers – ik hou even geen rekening met de onervaren reiziger voor wie een vlucht een avontuur is waarvan hij geen enkel moment mag missen- maar praat nu over de verwaande habitué die voor de zoveelste keer Go West gaat, en er in economy plus het beste hoopt van te maken.


Het gaat dus over twee groepen reizigers: zij die zolpidem nemen en zij die overgeschakeld zijn naar zolpiclone. U weet over welke producten ik het heb, ik hoef het niet uit leggen. De eerste groep gaat na zijn Hollands maatje met dille –ijskoud en geen smaak op 6 miles high-, gevolgd door een chaud froid de poulet de Bresse à la façon du chef –wat betekent dat dit gerecht gemanipuleerd werd door op zijn minst zestien medeburgers van vreemde origine- en voor de crème brulée au speculoos, overschakelen naar het droog doorzwelgen van een pilletje zolpidem.


Drie uur later worden ze wakker- iedereen ligt te maffen onder een lichtblauwe fleece- je buurman kijkt naar The house of Crowns, je hebt dorst, voelt je knieën niet en bent klaar wakker. Nog vier uur vliegen, lees je op je klok en je besluit nog een zolpidem te nemen. De tweede groep neemt nog voor de poulet een zolplicone en valt in slaap nog voor de koffie en de mignardises. Die wordt gewekt door een stentorstem die zegt dat zo dadelijk het ontbijt zal worden opgediend, i.e. een ontdooide diepgevroren croissant, een kop poederkoffie, een sneetje beurre d' Isisgny en een potje vliegtuigconfituur zoals er al zoveel in de deur van je ijskast staan.


Je buurman aan de zolpidem schiet wakker uit een coma en zoek zijn uppers want anders haalt hij de immigration services niet. Je bij het raampje buurman verontschuldigt zich en kruipt over je heen en laat een discrete wind. De stewardess komt ondertussen alle rommel die een mens tijdens een vlucht produceert ophalen. Ongelooflijk wat je zoal aan afval meegeeft: plastic folies allerhande, een spuugzakje waarin kauwgom en een verfrissingsdoekje, een lege beker en een leeg miniatuurtje gin (heb ik tussendoor iets gedronken?), een papieren zakdoek, de blister van twee pilletjes, een ongebruikt maar verbrijzeld koekje voor het geval dat… en je bent een schoen kwijt.


Vliegen is een avontuur dat ik tegenwoordig zoveel mogelijk wil vermijden. Je kleren zijn onvermijdelijk verkreukeld, je hemd stinkt, je wil je tanden poetsen voor je aankomt maar de driehonderzevenenzestig reizigers voor jou hadden exact hetzelfde idee en je moet kotsen als je het toilet binnenkomt. En in de luchthaven aangekomen weet je nooit of je bagage dezelfde route gevolgd heeft.


En dan zie iemand staan met een bordje met je naam op, hij gaapt en het bord leest "welcome". Het enige wat je dan wil is de eeuwige rust en vooraf een glas whisky.  Maar het is ochtend en je zit in een andere tijdzone, iedereen is opgewekt en je wil dus geen chagrijn zijn. Op naar het congres!

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Vorige 1 2 3 4 5 6