25 mei 2017

Wie migraine heeft leeft 7 jaar langer, zegt de osteopaat



In de journalistiek kom je gemiddeld meer oplichters, gekken en politici tegen dan intelligente, eerlijke mensen. Dat heb ik snel geleerd. Maar de journalistiek van vandaag is ook niet meer die van gisteren. Gelukkig maar.


Ik heb de tijden nog meegemaakt dat je omwille van je relationeel gedrag met strenge hand uit de redactie verwijderd werd door een chef redacteur die achteraf niet alleen tekstschrijver van een premier maar ook nog eens vaste klant van een bordeel in de buurt van de Vlaamse schouwburg bleek te zijn. Die tijden zijn gelukkig voorbij. Maar of het nu beter gaat is maar zeer de vraag.


Zo hoorde ik op de Vlaamse omroep een weirdo ongestraft verkondigen dat je als migrainepatiënt maar beter gelukkig kan zijn want dat je minstens zeven jaar langer gaat leven en statistisch minder ongevallen hebt. Het grote licht van dienst was ene osteopaat Thomas D'havé die in "Van Gils & Gasten" mocht bewijzen dat osteopathie een zoektocht is naar oplossingen in een doolhof van fysieke klachten.


"Thomas kent de kortste weg naar buiten!". Migraine treft zowat 1 op de 5 Belgen in meerdere of mindere mate. Ik miste vorige week de lunchafspraak met mijn dochter wegens haar migraineaanval. We rateerden deze winter de helft van onze vakantie wegens een migraine van de geleerde vrouw. Ik heb geleerd hoe devasterend deze ziekte is die veel meer is dan een barstende hoofdpijn.


Maar osteopaat Thomas D'Havé presteerde het om vanuit zijn zogezegde evolutionaire geneeskunde (KPNI-methode) en zonder tegenspraak te verklaren dat de echte artsen totaal fout zijn. Vroeger dacht men dat ziekten vooral genetisch bepaald werden, zegt deze wonderdoktoor die duur geld haalt bij voetballers en andere beeldrecht-ondernemers.


De man hangt een theorie aan die stelt dat het humane genoom nog niet half zoveel genen omvat als een maïsplant… ik citeer Marleen Nijs van de Belgische KPNI vereniging : "De medische wetenschap heeft zich veel te veel gefocust op genen. Ondertussen is gebleken dat genen wel te maken hebben met ziektegevoeligheid, maar in slechts 0,2 à 2% van de gevallen echt oorzaak zijn van ziekte. Epigenetica daarentegen is veel belangrijker dan eerst verondersteld.


Een spectaculair voorbeeld houdt verband met ‘father absence', waaruit blijkt dat vaderloos zijn een enorme impact heeft op de fysische en psychische gezondheid, én op het gedrag van de kinderen. Een groot onderzoek in de VS concludeerde dat de afwezige vader de ‘Hundred Billion dollar Man" is, want zoveel kost het ‘father absence syndrome' jaarlijks aan de gemeenschap. Andere onderzoeken stelden dat fysisch contact tussen vader en kind ervoor zorgt dat het kind fysisch steeds meer op de vader gaat lijken, zélfs als deze niet de biologische vader is."


Maar terug naar ‘dokter' D'Havé: "Mensen met migraine hebben statistisch minder ongevallen omdat ze gevaar ruiken. Spreekwoordelijk dan, ze zijn gewoon alerter en meer gefocust. Nog een voordeel: als het lichaam een bacterie binnenkrijgt, dan doet het er alles aan om te verhinderen dat die de hersenen infecteert door de bloed-hersenbarrière af te sluiten. Mensen met migraine hebben een grotere capaciteit om dat te doen." D'Havé noemt zich een specialist in de klinische psycho-neuro-immunologie.


"Dat is een nieuwe en snelgroeiende wetenschap die stelt dat het symptoom nooit het echte probleem is. Concreet kijken we niet naar de migraine op zich, maar naar de persoon die migraine heeft. Het gaat altijd om verschillende factoren die samen de oorzaak vormen. We maken een spreekwoordelijke film van het leven van de patiënt en keren terug naar het moment waarop de klachten zijn ontstaan. Zo zoeken we de risicofactoren die uit de literatuur bekend zijn en die een rol bij die klachten zouden kunnen spelen."


Alvast is het goed te weten dat "mensen die nooit vis hebben gegeten of van wie de moeder tijdens de zwangerschap nooit vis heeft gegeten, een groter risico hebben op migraine." Voilà, een afwezige vader, een moeder die nooit vis at en een osteopaat uit Sint-Amandsberg wiens sterkte het is "om zwaktes op te sporen die vaak al jarenlang aanwezig zijn, die jou dwingen tot compensatie en zullen leiden tot blessures. " Ik geloof dat een vroege deskundige interventie van kapitaal belang is om ernstige blessures te vermijden, schrijft deze holistische totaalaanpakker die zegt dat "wanneer je de meest krachtige motor hebt, maar geen remmen, je reeds problemen ondervind bij de eerste bocht." Een garagist ook nog.


Ik ben het zelden eens met dokter Louis Ide , algemeen secretaris van N-VA en arts, maar in deze treed ik hem voor 200 % bij: elke keer dat een wetenschappelijke theorie aangevallen wordt en overeind blijft, wordt ze sterker. En ik pleit ook voor de installatie van een wetenschappelijke raad bij de VRT en niet alleen daar. Ik zou stellen dat dit bij alle media moet gebeuren, net zoals redacties een beroep doen op experten voor fiscale, financiële en juridische zaken.


Ik ben het echter niet met Ide eens dat minderheidsstandpunten niet aan bod moeten komen in de media. Ide stelt dat die minderheidsstandpunten in de wetenschap eigenlijk niet bestaan. "Ofwel is iets wetenschap ofwel is het dat niet. Ik wil hiermee niet zeggen dat alle wetenschappers er allemaal dezelfde ideeën op na houden en er geen verschillen zijn, maar dan nog moeten ze wetenschappelijk gefundeerd zijn. En in dit concrete geval is het ook helemaal niet uit te leggen met de bewering dat 'veel controversiële wetenschappers uiteindelijk gelijk bleken te hebben". Ik zou dit wetenschappelijk lichtbaken van de N-VA aanraden om nu hij de gelegenheid heeft eens de serie Genius te volgen op National Geographic. Het gaat over een man die toevallig niet in het Gentse geboren is maar toch iets te vertellen had: de heer Albert Einstein. En ik ben het niet met Ide eens dat Koen Filet een goed lid zou zijn van zo'n raad. Iemand die ideeën pikt als Jongens en Wetenschap is handig maar daarom niet wijs.


Misschien moeten we het daar in café De Jaguar eens over hebben.


http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/wetenschap/1.2979761


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:33 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 mei 2017

Waarom alles wat u over zout leerde, fout is

Wat de medische wetenschap de voorbije tweehonderd jaar over zoutconsumptie doceerde, leek niet meer dan logisch. Ons lichaam kan niet zonder zout, maar gaat dood door teveel zout. Natrium is een vitaal element en kan dus ook schadelijk zijn.


Aanname 1: Als je veel zout eet krijg je dorst en drink je meer water, wat zorgt voor de juiste verdunning van het bloed om de juiste concentratie natrium te bereiken. Het overtollige zout en water wordt in de urine uitgescheiden. Die theorie is intuïtief en simpel. En blijkt volledig fout te zijn, zo blijkt uit nieuw Duits-Russisch onderzoek dat recent gepubliceerd werd in The Journal of Clinical Investigation.


De studies betroffen Russische kosmonauten die tijdens een gesimuleerde ruimtereis in afzondering gehouden werden en die verschillende porties zout in hun dieet kregen. Een eerste algemene conclusie: meer zout maakt niet dorstiger maar wel hongeriger. Bij herhaling van het experiment op muizen bleek dat deze meer calorieën verbrandden toen ze meer zout aten en 25 procent meer moesten eten om op gewicht te blijven.


De research, die gepubliceerd werd in twee uitgebreide papers met begeleidend editoriaal in The Journal of Clinical Investigation, spreekt de gangbare overtuiging van hoe het lichaam met zout omgaat dus tegen. En de specialisten staan perplex.


Hoofdonderzoeker is Dr. Jens Titze, nierspecialist aan de Amerikaanse Vanderbilt University en verbonden aan het Medisch en Centrum en het Interdisciplinary Center for Clinical Research in Erlangen, Duistland. Zijn onderzoek begon in 1991, toen hij als student geneeskunde in Berlijn geïnteresseerd raakte in de menselijke fysiologie onder extreme omstandigheden.


Zijn hoogleraar was betrokken bij het Europese ruimtevaartprogramma en liet hem kennismaken met data van een gesimuleerde ruimtemissie van 28 dagen waarbij de bemanning in een kleine capsule opgesloten werd.


De opzet was een psychologische observatie, maar de onderzoekers maakten van de gelegenheid ook gebruik om de urine en andere fysiologische markers permanent te observeren. Dr. Titze merkte toen al op date r is geks aan de hand was: de urinevolumes gingen gedurende zeven dagen op en neer in een regelmatige cyclische beweging. En dat ging in tegen alle logica die hij aan de faculteit geleerd had: er mocht immers geen dergelijke tijdelijke cyclus voorkomen.


In 1994, besloot het Russische ruimteprogramma een simulatievlucht van een 135-dagen op te zetten. Ook nu slaagde Dr. Titze er in om het urine-afscheidingspatroon en de zoutinname van de kosmonauten te monitoren. Tot zijn verbazing correspondeerde het 28-dagenritme van de natriumwaarden niet met de geproduceerde hoeveelheid urine. En wat vooral verbaasde was dat de natriumwaarden meer geprononceerd waren dan de urinepatronen. Normaal gezien zouden de natriumwaarden gelijk moeten stijgen en dalen met het urinevolume. De studie was niet perfect, maar Titze's nieuwsgierigheid was gewekt. Hij begreep dat hij een "ketterij" zou gaan verkondigen. Vervolgonderzoek in gecontroleerde omstandigheden was dus nodig. Dat kwam er in 2006 toen de Russen twee volgende simulatievluchten opzetten van 105 en 520 dagen. Dr. Titze was weer van de partij.


Tijdens de korte simulatie kregen de kosmonauten een dieet dat gedurende 28 dagen 12 gram zout, vervolgens 9 gr en tenslotte 6 gr per dag bevatte. Tijdens de langere simulatie kregen ze een bijkomende cyclus van 12 gram per dag. Om te beginnen verkozen de kosmonauten het zoutrijke dieet. Oliver Knickel, 33, een Duitse kosmonaut, zei achteraf zelfs dat 12 gram per dag flauw was. Een dieet met 6 gram zou per dag was "smakeloos". Titze was niet verbaasd maar was wel geschokt toen bleek hij de resultaten bekeek van het uitgescheiden natrium, het urinevolume en de natriumwaarden in het bloed. De geheimzinnige cycli bleven zich manifesteren, maar alles leek volgens de handboeken te gaan. Als de bemanning meer zout at, scheidden ze meer zout af, het natriumgehalte in het bloed bleef constant en het urinevolume nam toe.


Maar het volume gedronken vloeistof nam af. Dus hoe meer zout de bemanning at, des te minder water werd er gedronken. De vraag was dus waar het uitgescheiden water vandaan kwam? De enige verklaring was dat het lichaam zichzelf meer water onttrok naarmate de inname van zout toenam. Een tweede vraag was waarom de bemanning klaagde over een hongergevoel bij een dieet met een hoger zoutgehalte. De rantsoenen waren nochtans dezelfde en er waren geen klachten bij een lager zoutgehalte. Uit de urinetesten bleek echter dat de bemanning meer glucocorticoïde hormonen afscheidde, die invloed hebben op het metabolisme en de immuunfunctie.


Dr. Titze zette een simulatie op met proefmuizen. Ook daaruit bleek dat hoe meer zout de dieren toegediend kregen des te minder water ze dronken. Maar hun urineafscheiding bleef op hetzelfde niveau. Het water moest dus ergens vandaan komen. Toen bleek dat de glucocorticoiden het vet en het spierweefsel afbraken en het vrijgekomen water afgescheiden werd. Dat kost uiteraard energie. Vandaar dat de" muizen tot 25% meer aten bij een meer gezouten dieet. De hormonen zijn ook mogelijk de oorzaak van de vreemde schommelingen in urine volume op lange termijn.


Mensen doen dus wat kamelen doen, schrijft Dr. Mark Zeidel, een neforloog van de Harvard Medical School, in een begeleidend editoriaal. Een kameel in de woestijn die geen water te drinken heeft krijgt fabriceert water door het afbreken van het vet in zijn bult.


Aanname 2 die op de helling staat: meer zout betekent geen gewichtstoename maar integendeel gewichtsafname.


Voor de goede orde: Dr. Titze adviseert géén zoutrijk dieet als vermageringskuur. Overigens leiden hoge glucocorticoide waarden tot osteoporose, spierafbraak, diabetes type 2 en andere metabole problemen.


"Dit is gewoon zeer fascinerend," zei Dr. Melanie Hoenig, van de Harvard Medical School. "Het onderzoek werd uiterst nauwkeurig gedaan. Het maakt duidelijk dat we het effect van natriumchloride op het lichaam niet echt begrijpen. Deze effecten kunnen veel complexer zijn dan de relatief eenvoudige natuurwetten op basis van druk en deeltjes." Zij en anderen zijn er nu in elk geval van overtuigd dat zoutrijke diëten de bloeddruk bij gezonde mensen niet kunnen verhogen. Maar ik vermoed ook dat als het gaat om de negatieve gevolgen van een hoog natriuminname, we het juist voorhebben omwille van alle mogelijke verkeerde redenen."


Meer info:
https://www.jci.org/articles/view/88530 en https://www.jci.org/articles/view/88532

Marc van Impe

Bron: MediQuality

12:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 mei 2017

Hospitalisatieverzekeraars leven in andere realiteit



De kleine lettertjes in de hospitalisatiepolissen en langere wachttijden in de ziekenhuizen maken dat er steeds meer patiënten in geschil gaan met hun verzekeringsmaatschappij. Uit het jaarverslag van de ombudsdienst van de Verzekeringssector blijkt dat er vorig jaar 598 klachten ingediend werden tegen hospitalisatieverzekeraars.


Meer dan de helft van die klachten hield verband met de de zogenaamde vooraf bestaande ziektes en dan vooral bij mensen die op latere leeftijd nog van verzekeraar veranderen. Dat is niet zo'n goed idee. De verzekeraar aarzelt vaak niet om jarenlange procedures met expertise en tegenexpertise in te spannen om toch maar te bewijzen dat de ziekte al effectief was vastgesteld bij de onderschrijving van het nieuwe contract, of toch minstens of er al symptomen van aanwezig waren.


Maar er duikt een nieuw probleem op. De meeste polissen voorzien de terugbetaling van de medische kosten tijdens de periode van 30 dagen voor de ziekenhuisopname en 90 dagen erna. In de praktijk betekent dat echter dat door de langere wachttijden in de ziekenhuizen steeds meer voorafgaandelijke onderzoeken maar ook nabehandelingen buiten de gewaarborgde periode vallen. Ombudsvrouw Josette Van Elderen zegt dat het voor de consument moeilijk te begrijpen valt dat hier geen uitzonderingen op toegestaan worden, ook al staan de kosten in verband met de verzekerde ziekenhuisopname. "Als ombudsman pleit ik ervoor dat de algemene voorwaarden meer op de realiteit worden afgestemd."


Meer info: http://www.ombudsman.as/nl/service/commission.asp

Marc van Impe

Bron: MediQuality

12:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)