29 maart 2017

Vluchtelingenwerk: welfare bricolage of fraude?


Dokters van de Wereld gebruikt een volstrekt illegale omweg om medicatie op voorschrift toch tegen terugbetalingstarief bij vluchtelingen te krijgen.


Een paar jaar geleden zette de NGO in Oostende een consultatie op waar artsen en verpleegkundigen een keer per week pro deo patiënten zien en waar deze gratis medicijnen krijgen. De artsen schrijven de medicatie voor op naam van een vrijwilliger of buur die ze dan tegen terugbetalingstarief kan gaan kopen. "Door al onze creativiteit uit de kast te halen om die mensen te helpen, houden we het systeem net in stand", citeert Knack een medewerker.


In de Oostendse hulppost worden mensen zonder papieren behandeld die niet zelden aan besmettelijke ziektes als tuberculose en mazelen lijden en die wegens geen sociaal statuut niet aan de nodige medicamenten geraken. Komt daar bij dat velen van hen niet gevaccineerd zijn, en dat ze in onhygiënische omstandigheden moeten leven, ongezond eten en amper naar de dokter gaan.


Volgens huisarts Dirk Lafaut, die aan de VUB een doctoraatsonderzoek doet naar de zorg voor mensen zonder papieren, moet je ook geluk hebben want in de ene stad krijg je in één keer toestemming voor alle medische verzorging die je nodig hebt, in de andere moet je voor elke behandeling of ieder onderzoek terug naar het OCMW. "In Antwerpen controleert het OCMW bijvoorbeeld of de behandeling die een arts voorschrijft wel echt nodig is," zegt hij in Knack. In sommige steden krijgen illegalen zelfs amper toegang tot medische zorg als ze niet willen meewerken aan een terugkeertraject. Maar ook huisartsen willen liever geen daklozen in de wachtzaal, zegt Tine Wyns.


"Ze zijn ongewassen, brengen hun hond mee, hebben soms gedronken, zijn onrustig of hebben wanen", zegt Wyns. "Ik kan me zo een paar mensen voor de geest halen die ik liever niet zou tegenkomen als ik in de wachtkamer van mijn eigen huisdokter zit. Ik kan wel begrijpen dat veel artsen bang zijn dat die kwetsbare mensen hun gewone patiënten zullen wegjagen." Daarbij komt nog dat een dokter niet altijd goed weet hoe hij met hen moet omgaan. "Het cultuurverschil kan enorm groot zijn. Niet alleen bij mensen van vreemde origine maar ook bij armen", zegt Wyns.


"Sommige artsen sturen kwetsbare mensen systematisch door naar een wijkgezondheidscentrum, waar ze geen remgeld hoeven te betalen," zegt huisarts Dirk Lafaut. De laatste uitkomst is de ngo: "Welfare bricolage noemen de Britten dat fenomeen."


In ons land moet nochtans iedereen toegang hebben tot noodzakelijke gezondheidszorg. Maar volgens Stéphan Heymans, operationeel directeur van Dokters van de Wereld zijn het niet alleen de mensen zonder papieren die in nood komen, "Door de groeiende armoede in de steden bestaat die doelgroep al uit zo'n 200.000 mensen." De ‘klassieke' daklozen zoals vluchtelingen, Roma, krakers zijn lang niet de enige.


Ook voor ‘gewone' mensen met een leefloon is een doktersbezoek een onbetaalbare luxe. Uit onderzoek van de Christelijke Mutualiteit blijkt dat in totaal 900.000 Belgen zijn die doktersbezoeken om financiële redenen op de lange baan schuiven, ondanks het feit dat ze een beroep kunnen doen op de zogenaamde derdebetalersregeling. Maar volgens het ziekenfonds zijn ze daar niet van op de hoogte en ‘nogal wat dokters hebben weinig zin in het papierwerk dat erbij komt kijken'.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:37 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 maart 2017

Giga fraude sociale zekerheid, ziekenfondsen zijn ziende blind


De grootste fraude met uitkeringen –tot nu toe- heeft de Belgische schatkist minimaal 2,8 miljoen euro en misschien zelfs 18 miljoen euro per jaar gekost. En wie een beetje bij zijn verstand is weet dat dergelijke fraude onmogelijk zo lang en zo massaal kon doorgaan zonder op zijn minst passieve medewerking van de twee grootste ziekenfondsen.


En dan stelt men nog niet de vraag of de controlediensten het Riziv die de profielen van artsen onder de loep houden in deze blind of naïef zijn geweest. Of tot welke aberraties een lokale politieke cultuur kan leiden. Hele migrantenfamilies leefden van de sociale zekerheid.


Arbeidsauditeur Herwig L'Homme en Kris Vandepaer van de Federale Gerechtelijke Politie schatten het aantal dossiers op minstens 350, maar het kunnen er net zo goed tweeduizend zijn. Het gerecht denkt dat er nog meer gevallen van uitkeringsfraude zijn dan de 350 die zaterdag in Limburg al bekend geraakt zijn. Het onderzoek naar de grootschalige uitkeringsfraude begon drie jaar geleden en leidde woensdag tot veertien huiszoekingen. Speurders vielen onder meer binnen in de privéwoningen van de artsen en in hun kabinetten. Het gerecht onderzoekt daar een zaak van valse arbeids- en medische attesten voor ziekte- of invaliditeitsuitkeringen, vooral aan mensen van Turkse afkomst. "Wanneer men al die dossiers grondig gaat bekijken, kan het nog veel groter zijn dan wij hebben vastgesteld. Wij spreken alleen in dit dossier. En in dit dossier zullen al duizenden medische dossiers bekeken moeten worden."


Limburg heeft 32.300 langdurig zieken, verhoudingsgewijs de meeste van Vlaanderen. "Die cijfers kunnen gelinkt zijn aan deze zaak", zegt arbeidsauditeur L'Homme. De meeste langdurig zieken wonen in de Borinage, waar ook een onderzoek loopt en men zijn hart vasthoudt. 40 jaar na de sluiting van de laatste mijnen is het klassieke argument dat de zware arbeidsomstandigheden van toen verantwoordelijk zijn de dramatische cijfers van nu, stilaan waardeloos.


Twee artsen, waarvan een 61-jarige bekende neurochirurg die in Knokke staat ingeschreven maar actief is in het Hasseltse worden verdacht. De specialist ontving op jaarbasis vierduizend tot vijfduizend patiënten van wie er elk jaar naar schatting een honderdtal onterecht een uitkering kreeg. De tweede arts is een 84-jarige psychiater die lange tijd in Genk een praktijk had maar de laatste jaren in Sint-Truiden zijn patiënten ontving.


Een van de Turkse spilfiguren in het hele fraudesysteem is Bayram B. (43) uit Heusden-Zolder. De Turkse man krijgt al 22 jaar een ziekte-uitkering. Hij vroeg de profiteurs die vaak rechtstreeks uit Turkije kwamen tussen 3.500 en 10.000 euro, voor een fictieve inschrijving in België, een fictieve job, begeleiding bij de psychiater, de neuroloog, de neurochirurg en het ziekenfonds. Drie undercoveragenten die net als zijn andere klanten een ziekte veinsden kregen een attest met recht op een uitkering. De tweede hoofdverdachte is de Turkse Genkenaar Ismail A. (49) eveneens met uitkering en onder het regime van collectieve schuldbemiddeling.

Maar de hoofdverdachte van de grootschalige uitkeringsfraude is dé Limburgse autoriteit op het vlak van neurochirurgie en werkt sinds 1987 voltijds actief in het Hasseltse Jessa Ziekenhuis. De arts woont Hasselt maar is om fiscale redenen ingeschreven in Knokke-Heist. Bij het Jessa Ziekenhuis is Dirk Ramaekers, voormalig socialistisch kabinetsmedewerker en gewezen directeur-generaal van het KCE, karig met commentaar. De vraag is of de betrokken arts zichzelf royaal verrijkte met de fraudepraktijken, en zo ja, wat dan precies zijn drijfveer was. "Een neurochirurg heeft dat geld toch niet nodig? Met zo'n salaris kom je echt wel toe", zegt de bekende Antwerpse neurochirurg Guido Dua in een reactie. Het loon van een modale neurochirurg is bruto 356.307 €.


Het fraudesysteem was heel eenvoudig: wie 101 dagen heeft gewerkt, verwerft een recht op een ziekte-uitkering. De zogenaamde werkgevers gebruikten dienstencheques zodat ze ook geen sociale zekerheid moesten betalen, waardoor ze sociale zekerheid nog eens oplichtten. En maakten gebruik van allerlei kortingen die je als invalide werknemer kan krijgen. In piepkleine flats werd zogezegd 20 uur per week gepoetst. De bewoners, van dezelfde politieke zuil, profiteerden mee en streken een belastingvoordeel van 2,7 euro op. Zelfs het poetsen hoefde niet te gebeuren. De sociale bijdragen voor die cheques werden betaald door de overheid. Eens de 101 dagen voorbij, kregen de klanten plots een job in een kebabzaak die 3.000€ bruto betaald werd. Tussen haakjes, het maandloon van een professionele kelner bedraagt zo'n 2.134€ bruto. Daarna werden de "werknemers" ziek.

Om de ziekte aan te kaarten gingen ze met ofwel rugklachten ofwel met psychische klachten naar een specialist. Eens ze voorbij de specialist en de controleartsen waren gepasseerd en ze voor 66 procent invalide waren verklaard, vertrokken de klanten vaak terug naar Turkije, mét hun ziekte-uitkering. De rugziekte kozen ze niet zomaar. "We zien al enkele jaren dat de arbeidsongeschiktheid wegens mentale aandoeningen of rugpijn sterk stijgt", zegt woordvoerder Els Cleemput. "Dit zijn aandoeningen die moeilijker objectief te controleren zijn. Daarom zijn we sinds 1 oktober overgegaan tot de gerichte herbeoordeling: per jaar worden 7.500 personen die minstens zes maanden arbeidsongeschikt zijn niet alleen door de adviserende geneesheer van het ziekenfonds maar ook door een arts in dienst van het Riziv geëvalueerd. Mentale aandoeningen en rugaandoeningen zullen makkelijker voor zo'n herbeoordeling in aanmerking komen." Maar dat was in Limburg en noch in de Borinage een probleem.De "zieken" kregen tot 1 januari hoge uitkeringen, variërend van 800 euro tot 2.000 euro per maand, want die werden tot dan berekend op basis van het laatste loon. Vanaf begin van dit jaar geldt het gemiddelde loon van de laatste twaalf maanden.


Het is niet zeker of er domiciliefraude gepleegd werd want als je naar het buitenland wil verhuizen, heb je de toelating van de adviserend geneesheer nodig. "De geneesheer van het ziekenfonds moet immers kunnen controleren of je meer dan 66 procent arbeidsongeschikt bent," aldus Cleemput. Maar een huisarts uit de regio die bekend is met de zaak zegt ons dat de "patiënten" stuk voor stuk "op papier in orde waren".


Het ging hier niet om occasioneel gebruik: Patiënten werden geronseld en kwamen via de spilfiguren bij de dokters terecht. Die ‘patiënten' zouden bedragen tussen 3.000 en 5.000 euro hebben betaald om van een blijvende ziekte-uitkering te kunnen genieten.


De psychiater die woensdag werd opgepakt en ondertussen met een enkelband thuis zit, haalde in 2012 ook al het nieuws in een gelijkaardig onderzoek maar werd uiteindelijk niet vervolgd. Het onderzoek liep toen tegen zeventien artsen die valselijk medische attesten uitschreven aan vreemdelingen. Die konden dat gebruiken om zo een regularisatie – en dus verblijfspapieren – aan te vragen wegens medische redenen. De dokters – toen afkomstig uit alle hoeken van het land – namen het, soms tegen een forse betaling, niet zo nauw met de wetgeving. Zo zouden sommige mensen volgens hun attest een niertransplantatie hebben ondergaan terwijl ze geen enkel litteken vertoonden en ook geen medicatie hiervoor namen. Ook bleek dat de voorgeschreven medicatie niet overeenkwam met het geschetste ziektebeeld. Anderen kregen medicatie voorgeschreven voor een hartaandoening, terwijl ze zich met een neusverkoudheid bij de arts hadden aangediend.


"Uitkeringsfraude aanpakken is één van de prioriteiten", zegt de woordvoerder van staatssecretaris voor Fraudebestrijding Philippe De Backer (Open Vld). "Daarom gaan we de inspecteurs van het Riziv versterken om die bijdragefraude aan te pakken. Nu werken er dertig controleurs. Daar komen dit jaar nog eens veertien bij. Zes van hen zijn vandaag al aan de slag. Wie onrechtmatig een uitkering heeft gekregen, riskeert die te moeten terugbetalen. Vorig jaar hebben we zo'n 2,5 miljoen euro teruggevorderd." Vanaf 1 mei veranderen de regels ook voor wie recht heeft op ziekteverzekering. "Vanaf dan moet je twaalf maanden in plaats van zes maanden gewerkt hebben om recht te hebben op een ziekte-uitkering."


Bij het kabinet van minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) reageert men verbaasd. "We kennen het dossier niet, maar er zijn wel degelijk allerlei controlesystemen", zegt Els Cleemput, woordvoerder van De Bock. "Als je één dag ziek bent, heb je een attest nodig van je huisarts. Na één maand krijg je geen loon meer en val je op de ziekteverzekering. Daarvoor heb je ook een attest nodig van je ziekenfonds en moet je minstens om de zes maanden op controle. Intussen kan je ook opgeroepen worden door een Riziv-arts voor een herkeuring." "We hebben ook wel gemerkt dat er regionale verschillen zijn tussen de manier waarop er geoordeeld wordt over bepaalde ziektes. Daarom zijn we nu criteria aan het uitwerken om te zorgen dat alle artsen op dezelfde lijn zitten. Als je langer dan één jaar ziek bent, moet je ook nog eens bij de arts van het Riziv komen, die je invaliditeit al dan niet erkent."


Blijft dus de vraag of zowel ziekenfondsen als Riziv ziende blind waren en in bepaalde regio's nog zijn. De vlucht vooruit. Zo zou je het initiatief kunnen noemen van hen die nu om een bijzonder onderzoek vragen.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

07:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 maart 2017

Prof. Elke Van Hoof (VUB) over hoogsensitiviteit: ‘Ik weet wat het is om je anders te voelen’


Hoogsensitiviteit, sommige artsen hebben het er moeilijk mee. Ik las in een verslag van een verzekeringsarts, die de vloer aanveegde met zowat alle argumenten die de behandelende geneesheer aandroeg: “En natuurlijk lijdt patiënte ook aan de nieuwste modeziekte, de zogenaamde hoogsensitiviteit.”


Hoogsensitiviteit bestaat wel degelijk, zegt klinisch psychologe Elke van Hoof in het boek ‘Hoogsensitief'. Van Hoof (40) is professor klinische psychologie aan de VUB gespecialiseerd in psychodiagnostiek, trauma, stress en burn-out. En is zelf ook hoogsensitief. En hoogsensiviteit is geen ziekte, haast ze zich toe te voegen.


Ze stelde haar boek voor in de Faculty club van de KUL, want wetenschappers van die universiteit hebben een behoorlijk aandeel gehad in de research. Het begon drie jaar geleden. Van Hoof die zich voordien al gebogen had over de CVS-problematiek en burn-out bij journalisten, voor dit een huis-, tuin- en keukenterm geworden was, zei toen nog: ‘Quatsch!' ‘Het leek wel een modeverschijnsel', zegt Elke Van Hoof, ‘met veel esoterie en bijna gekaapt door de zogenaamde experts van de damesbladen, en dan krijg je al snel iets met Bach bloesems, aura's en chakra's. Nonsens dus.'


Dit geleuter zet de nekharen van sommige wetenschappers rechtop. Je krijgt dus believers en non-believers. Iets wat Van Hoof ook al zag in haar onderzoek naar het chronisch vermoeidheidssyndroom. ‘En burn-out tien werd tien jaar geleden ook fel gecontesteerd. Er zijn nog altijd dokters die ontkennen dat die ziekte bestaat, al is er inmiddels een ruime wetenschappelijke consensus over.'


Van Hoof steekt met dit boek dus haar nek ver uit want een consensus over hoogsensitiviteit is er nog lang niet. Nochtans is zij niet de eerste die het fenomeen beschrijft. In de jaren dertig al schreef de Zwitser Fritz Schweingruber over ‘sensible Menschen'. Maar het was de Amerikaanse psychologe Elaine Aron die in de jaren negentig de term HSP bedacht. Samen met haar man Arthur Aron schreef ze er in 1997 een artikel over in het gerespecteerde Journal of Personality and Social Psychology. Het onderzoek kreeg weinig bijval in wetenschappelijke kringen, maar het bracht wel de verkoop op gang van Elaine Arons zelfhulpboeken. De teller staat intussen op ruim 1 miljoen.


Van Hoof ontdekte de ernst van hoogsensitiviteit door de literatuur. Ze overwon de eigenwaan die zoveel psy's eigen is, ging verder dan het inpalmen van een zogezegd onbezet therapieterrein, ook waar die zachte sector specialist in is, maar stapte over naar een wetenschappelijke analyse. Dan vielen de puzzelstukken in elkaar.


‘Toen ik kind was, zwom ik in clubverband. Na wedstrijden kon ik totaal uitgeput zijn van het lawaai en de opwinding. Soms moest ik er een week van bekomen. Ook veel dingen die misliepen op mijn werk, kon ik eraan koppelen. Het gebeurde zo vaak dat ik voelde: ‘Dit klopt niet.' Dan onderbrak ik iemand tijdens een presentatie om kritische vragen te stellen. Collega's apprecieerden dat niet altijd. Vooral omdat ik niet altijd met feiten kon staven wat ik voelde.' Voelen wat er is, beter voelen dan wat anderen met hun papillen niet tasten, kortom: een eigenschap die heel wat niet vreemd is.


‘Het is geen ziekte, maar een aangeboren eigenschap die evenveel bij mannen als vrouwen voorkomt', zegt Van Hoof. Die schat dat 15 tot 20 procent van de bevolking hoogsensitief is. 1 miljoen Vlamingen dus. Plus 600.000 Walen. Je zou het niet zeggen. Maar ze zijn er wel. Geen kleine groep mensen die prikkels diepgaander verwerkt in de hersenen. En die daar niets aan kunnen doen. ‘HSP is niet iets wat je kan krijgen, je bent het'. Hersenwetenschapster Jadzia Jagiellowicz ontdekte in 2011 een neurale basis voor hoogsensitiviteit. Haar proefpersonen kregen onder een MRI-scan plaatjes te zien. Bij HSP's gingen merkbaar meer gebieden in de hersenen oplichten dan bij niet-HSP's. ‘Zij verwerken zintuiglijke informatie dieper', zegt Van Hoof.


‘Daardoor merken ze meer dingen op: een schilderijtje dat op een andere plek hangt of een vriend die stiller is dan gewoonlijk. Maar ook smaken, geluiden, kleuren, vormen, de veranderende sfeer in een groep: het komt allemaal veel sterker binnen. Dat is geen zogenaamd zesde zintuig, integendeel. Met hun vijf zintuigen hebben zij hun handen al meer dan vol.' HSP is een voor- én nadeel: hoogsensitieven hebben een lagere responstijd en maken minder fouten. Maar ze hebben ook meer stressgerelateerde krachten.

Twee jaar geleden ontdekten onderzoekers dat de hersengebieden die verband houden met empathie bij HSP's extra actief zijn. Hoogsensitieven zouden meer spiegelneuronen hebben. Hoogsensitieven zijn niet altijd de gemakkelijkste collega's, net omdat ze zoveel opmerken. Ze geraken ook snel overprikkeld. Door de diepe verwerking hebben hun hersenen meer hersteltijd nodig. Nemen ze onvoldoende rust, dan zijn ze erg vatbaar voor stressgerelateerde klachten, zoals burn-out. Hoogsensitieven scoren opmerkelijk goed in contextonafhankelijk denken.


Ze zijn goed in out of the box denken, iets wat de medische wetenschap meer dan ooit goed kan gebruiken. Hoogsensitieven zijn extra kwetsbaar voor stressgerelateerde problemen, maar alleen in een negatieve context. Ze zijn de eersten die lijden onder een verstoorde werksfeer. Omgekeerd bloeien ze in een goede omgeving meer open dan wie ook. Ze worden creatief en nemen extra taken op zonder er iets voor terug te verwachten. In tijden waarin veel werkgevers op zoek zijn naar werknemers die de ‘extra mile' willen afleggen, is dat een interessant gegeven.


Van Hoof organiseerde vorig jaar een eerste internationaal congres over hoogsensitiviteit aan de Vrije Universiteit Brussel en ontwikkelde een verbeterde test om hoogsensitiviteit te detecteren. Ze is op zoek naar collega's, artsen die mee willen gaan in dit onderzoek. Maar ze heeft een hekel aan bevlogen alterneuten. ‘Ik ben een wetenschapper, zij het een hoogsensitieve. Ik ben alleen geïnteresseerd in feiten, niet in interpretaties.'


Ik hoorde deze week dat de betrokken verzekeringsarts de gracht in reed. God is rechtvaardig en straft de ruwen van geest.


Marc van ImpeMeer info:
Hoogsensitief, wat je moet weten door Elke Van Hoof , Lannoo Campus, € 24,99

 

Bron: MediQuality

08:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)