10 februari 2017

Ziekenfondsen reageren commercieel en beperken reisbijstand


Als CM-lid heb je een streepje voor. Maar dat streepje is korter geworden nu de CM niet langer reisbijstand biedt voor als je een reis naar Zuid-Afrika, de Verenigde Staten of Canada plant.
Tot nu gold een wereldwijde dekking bij de CM. De CM geeft een lijst van de 72 landen en regio's waar de reisbijstand nog wel geldt: https://www.cm.be/binaries/Geografische-dekking-CM-reisbijstand_tcm375-181019.pdf . De CM maakt wel een uitzondering voor kinderen en jongeren die recht hebben op kinderbijslag.


Maar ook wie een van de EU-landen aandoet moet rekening houden met een beperking. Zo worden doorgaans 75 procent van de kosten terugbetaald vanuit de verplichte ziekteverzekering wanneer het totale bedrag van de medische uitgaven 200 euro of minder is. Dezelfde regeling geldt voor Zwitserland, Noorwegen, IJsland, Liechtenstein, Albanië, Bosnië-Herzegovina, Macedonië, Montenegro en Servië. Wanneer kosten hoger oplopen, worden alle dringende kosten door terugbetaald indien vakantiebestemming gedekt is door de CM-reisbijstand. Per dossier en per rechthebbende geldt wel een franchise van 60 euro.


Het merendeel van ziekenfondsen doet voor de praktische organisatie een beroep op de alarmcentrale Mutas, die 24/7 open is. De onafhankelijke fondsen zijn aangesloten bij Mediphone Assist. Ondanks die overkoepelende samenwerking hanteren de ziekenfondsen verschillende voorwaarden en beperkingen voor leden die op reis zijn.


De CM is overigens niet de enige die zijn reisbijstand terugschroeft. Ze volgt daarmee het voorbeeld van de onafhankelijke ziekenfondsen die de geografische beperking al invoerden in 2010. De vijf aangesloten ziekenfondsen (Partena, PartenaMut, Omnimut, Freie en Onafhankelijk Ziekenfonds) bieden enkel reisbijstand aan in Europa en landen in Middellandse Zeegebied, zoals Turkije of Tunesië.


Christian Horemans, expert bij de onafhankelijke ziekenfondsen, zegt het onomwonden: "In de uitgesloten landen is medische bijstand te duur. Bovendien kiest 95 procent van onze leden voor een klassieke vakantie. De verre bestemmingen waren dus een kleine minderheid van de verblijven, maar wel met zeer belangrijke kosten."


De Liberale Mutualiteit biedt evenmin reisbijstand in landen zoals de Verenigde Staten, Canada en Zuid-Afrika. "De reisbijstand geldt enkel in uitgebreid Europa en Middellands Zeegebied ", zegt Geert Messiaen, secretaris-generaal bij de Liberale Mutualiteit. "Het financieren van geneeskundige zorgen voor de andere bestemmingen sluit niet aan bij onze sociale opdracht aangezien de grootste groep van leden die niet op reis kunnen gaan naar dergelijke verre bestemmingen een grote bijdrage zou moeten betalen voor een selecte groep van mensen die financieel dergelijke reizen kunnen veroorloven."


De LM betaalt in de "gedekte landen" alle medische kosten boven 50 euro terug. Een ziekenhuisopname daarentegen wordt op een francise na van 50 euro volledig geregeld door de Liberale Mutualiteit.


Bij de vier Vlaamse socialistische ziekenfondsen: Bond Moyson West-Vlaanderen, Bond Moyson Oost-Vlaanderen, De Voorzorg Limburg en De Voorzorg Antwerpen, leden van de Socialistische Mutualiteit is er geen geografische beperking.


Net zoals bij de Christelijke Mutualiteit regelt de alarmcentrale Mutas de betaling van de medische kosten vanaf 200 euro. Bij de Vlaamse Socialistische Mutualiteit wordt ook een ziekenhuisopname volledig terugbetaald. Het ziekenfonds rekent een franchise aan van 25 euro per persoon per dossier.


De Franstalige Solidaris biedt enkel reisbijstand in de EU en geaccrediteerde landen en de landen rond de Middellandse Zee.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:18 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

In mei wordt het oorlog

Het is woensdag en ik breng mijn kleinkinderen naar hun naschoolse activiteiten. Ze gaan dansen en tekenen, turnen en een ei bakken met opa. Zwijgend zitten ze in hun cozy op de achterbank, de voetjes tikken ritmisch tegen de rugleuning van de stoel voor hen. Zeven en vier jaar vrouwelijk geluk en zoveel vragen.

"Zaterdag is Louise jarig," zegt Charlotte. "En in mei doet Louise haar communie en dan wordt het oorlog. Want dan gaan de jongens vechten." Ik schakel van dertig naar twintig. Wat gebeurt er in mei, vraag ik?


"Oorlog," zegt ze, "papa zegt dat op woensdag in mei oorlog wordt. Want dan gaan de jongens vechten. En dan hebben we geen school." Ik denk aan de verhalen van mijn vader hoe het 10 mei 1940 werd. Hoe hij met appendicitis in bed lag toen de op 10 mei 1940 het Duitse leger Nederland, België en Luxemburg aanviel en hoe hij tegen de vluchtelingenstroom in op een boerenkar naar het ziekenhuis in Mechelen gereden werd waar een legerarts zijn leven redde.


In de luchthaven praatte ik met een rabbijn die me de beginselen van de kabbalah verklaarde. 13,7 miljard jaar bestaat ons heelal. De aarde is 4.6 miljard jaren oud. De eerste vertegenwoordigers van onze soort, Homo sapiens, verschenen zo'n 125.000 jaar geleden. De oudst bekende mensachtigen zijn ruim vier miljoen jaar oud. Met de Homo deus staan we op de rand van het verdwijnen van de homo sapiens.


2020 wordt als geboortejaar van die nieuwe mens: onze opvolger die middels Crispr-CAS9 zo genetisch zal omgebouwd zijn dat we van een nieuwe mensensoort kunnen spreken. De rabbijn vertelde over 1984 van Orwell en hoe precies 33 jaar later, in 2017, de wereld bijna zal vergaan. 33 is een gouden getal. Hij haalt er Nostradamus bij.


Koop geen huis in Manhattan, zegt hij, want New York zal een atoombom op zijn donder krijgen. En de Amerikaanse bevolking zal gedwongen zijn zwavelhoudend water te drinken. Er zal een wereldwijde hongersnood komen en de mens zal gedwongen zijn menseneter te worden, kinderen zullen van de borst gerukt worden en de aarde zal krimpen. Deze derde wereldoorlog zal erger worden dan alle oorlogen in de geschiedenis van de mens bij elkaar.


De stewardess vraagt of we nog wat willen drinken. Ik neem een glas champagne. De oorlog zal uiteindelijk 27 jaar duren, gaat hij verder. Hierna zal er een gouden eeuw aanbreken met universele vrede en verder gebeurt er weinig meer tot het jaar 3797. Dit is het jaar waarin de aarde zal vergaan. Onze vlucht wordt aangekondigd.


Op weg naar mijn stoel bereken ik dat ik minstens 94 jaar moet worden om die vrede nog mee te mogen maken. Zouden ze in oorlogstijd ook aan euthanasie doen? Het kwaad zit hem in de Duitsers, roept hij door de gate. Trump is een Germaan!


Ik rij verder langs de Brusselse vaart. "Hoe kom je erbij dat het in mei oorlog wordt," vraag ik in de achteruitkijkspiegel. Ze glimlacht. "Dat heeft ons papa gezegd: met haar de verjaardag is het altijd oorlog, dan vechten de jongens en de meisjes."


"Dat hoeft toch niet", zeg ik, "jullie kunnen toch ook spelen?" "Jawel," zegt ze, "jongens vechten altijd omdat meisjes sterker zijn."


Tegen zo'n ijzeren logica en inzicht kan ik niet op.


We zijn bij de tekenschool.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

09 februari 2017

Waarom je een elektronisch dossier nooit onthoudt

Op jaarlijkse consultatie bij mijn internist. Terwijl ik met mijn dokter praat, tokkelt zij op het klavier van haar computer. Oogcontact hebben we nauwelijks als zij zo bezig is. Ik denk onwillekeurig aan een blog die ik enkele dagen geleden las, waar de Zweedse auteur Staffan Nöteberg stelt dat wat je met de hand opschrijft, beter onthoudt.

Als het van de cognitieve psychologie afhangt, is een elektronisch patiëntendossier eigenlijk geen al te best idee. De arts is zijn patiënt zo vergeten. Ik zie dat de geleerde vrouw als neuropsychiater nog altijd notities met de hand opneemt en ze later uittikt. En elke journalist die een interview afneemt weet het: met de hand opgeschreven notities blijken we prima te kunnen onthouden. En dan hoef je niet letterlijk te noteren. Aan een paar sleutelwoorden heb je genoeg. Dan wordt dat oneindig grote geheugen van ons extra toegankelijk.


Staffan Nöteberg is de auteur van een boek over de Pomodoro-techniek, een benadering om heel geconcentreerd te kunnen werken. De Pomodoro-techniek werd aan het eind van de jaren tachtig door Francesco Cirillo ontwikkeld. Bij deze techniek wordt een kookwekker gebruikt - Cirillo gebruikte een gadget in de vorm van een tomaat - waarmee steeds periodes van 25 minuten geconcentreerd werken aan een taak worden afgebakend.


Deze 25 minuten worden vervolgens opgevolgd door drie minuten pauze, waarna weer een nieuwe periode van 25 minuten kan worden gestart, na de vierde keer mag een langere pauze genomen worden. Ik werk zo al jaren. Nogal wat artsen zullen bij het lezen van deze boodschap de schouders ophalen. Niets voor mij, denken ze. Ik heb zoveel tijd niet. Toch nog even doorlezen.


Ik citeer hier een artikel van Drake Bear uit Business Insider UK – december 2014 over het schrijven met de hand versus typen. (De vertaling is van Wim Bouman.) "Typen is snel. Handschrift is traag. Vreemd genoeg, is dat precies de reden waarom schrijven met de hand beter geschikt is om te leren. Dat is gebleken uit onderzoek van de psychologen Pam A. Mueller van Princeton University en Daniel M. Oppenheimer van de University of California, Los Angeles.


Eerdere studies betoogden dat laptops ongeschikt zijn voor het maken van aantekeningen, vanwege de afleiding die het internet biedt. De experimenten van Mueller en Oppenheimer leverden een contra-intuïtieve conclusie: handmatig aantekeningen maken is beter omdat het de leerling vertraagt. Door vertraging van het proces van het maken van aantekeningen, versnel je het leren."


Een verslaggever van het Beknopt Verslag in het Parlement is in staat vrijwel elk woord dat op de tribune wordt uitgesproken, te typen. Dit transcriptieproces vereist geen kritisch denken. Dus terwijl hij de woorden op papier zet, hoeven zijn hersenen niets te doen met het materiaal. Drake: "De wetenschap rondom leren heeft ontdekt, dat als de hersenen niet signaleren dat het materiaal belangrijk is, de les uit het geheugen wordt verwijderd omwille van de efficiency.


Als je al schrijvend aantekeningen maakt, zal je niet in staat zijn elk woord dat de spreker zegt op te schrijven. In plaats daarvan, moet je op zoek naar representatieve citaten, concepten samenvatten en vragen stellen over dat wat je niet begrijpt. Dit vergt meer inspanning dan alleen het typen van elk woord en juist deze inspanning maakt het verschil en zorgt ervoor dat het materiaal door je hersenen wordt verwerkt.


Hoe moeilijker iets is, hoe sterker het signaal aan je hersenen, dat iets de moeite waard is om te onthouden. Mueller en Oppenheimer concluderen, dat het woordelijk weergeven van een les, in plaats van het verwerken van informatie en het vertalen van de lesstof in je eigen woorden, zelfs nadelig is voor het leren.


De voordelen van het schrijvend aantekeningen maken – al is het een verdwijnende vaardigheid – zijn gedocumenteerd door veel educatieve psychologen, die hebben ontdekt dat met de hand schrijven onderdelen van de hersenen activeert die het typen verwaarloost. Met name gebieden die verband houden met de vorming van het geheugen. Eén van de redenen, waarom kinderen met meer ideeën komen als ze schrijven dan wanneer ze typen.


Typen is een geautomatiseerd proces, net als bij fietsen hoeven we daar op een bepaald moment niet meer bij na te denken. Je kunt dus een prachtig verslag hebben getypt, je hersenen zijn nog niet met de lesstof aan de gang gegaan. Zonde van je tijd. Maak je handmatig aantekeningen, dan heb je de eerste slag al gemaakt."


Ik had dit al eerder kunnen bedenken. "Wij, de verslaggevers in de Kamer die woordelijk op een klavier in steno noteren wat er in het parlement gezegd wordt, weten 's avonds niets meer van wat we notuleren," zegt mijn gepensioneerde vriend van het Beknopt Verslag. "We zouden wel gek worden, als dat niet zo was." Dus nog eens de suggestie: maak notities met de hand.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality


Meer info:
The Pomodoro Technique, Staffan Nöteberg (Pragmatic Bookshelf) ISBN 9781934356500
https://blog.staffannoteberg.com/category/pomodoro-techni...
en http://uk.businessinsider.com/author/drake-baer

 

 

08:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)