16 oktober 2016

Bob Dylan wint Nobelprijs voor de Literatuur

Nu klopt hij zelfs aan de deur van de literaire hemel: de Zweedse Academie heeft donderdag de Nobelprijs voor de Literatuur toegekend aan Robert Allen Zimmerman, meer bekend als Bob Dylan. Voor het eerst in de geschiedenis wordt een liedjesschrijver opgenomen in het pantheon van de letteren.

De Dylan factor

Marc van Impe : "Ik ben altijd op zoek naar interessante artikels in de vakpers. Wetenschap is leuk. Geneeskunde en biologie zijn nog leuker. Daarnaast ik ben ook muziek- en poëzieliefhebber. Daarom ligt het werk van Bob Dylan in de bovenste schuif. Zij die me al een langer volgen weten dit. Zeker nu hij de Nobelprijs literatuur gewonnen heeft. Meer dan duizend bootlegs vullen mijn muziekkast. Hoog sprong dan ook mijn hart toen ik las dat vijf researchers van het zeer gereputeerde Karolinska Institute in Zweden al zeventien jaar lang een wedstrijd houden om wie de meeste Dylan citaten in een wetenschappelijk artikel kan verwerken. Degene die voor zijn pensioen de meeste artikels mét Dylan citaat in een vakblad gepubliceerd krijgt wint.

Het verhaal begint 17 jaar terug. Jon Lundberg en Eddie Weitzberg, vandaag professoren aan het Departement Fysiologie en Farmacologie aan het KI, publiceerden een artikel in Nature Medicine met als titel: ‘Nitric Oxide and Inflammation: The answer is blowing in the wind'. Een paar jaren later publiceerden Jonas Frisén, Professor aan het Departement Cel- en Moleculaire Biology, met hun collega Konstantinos Meletis, van het Departement Neurowetenschappen, een artikel over de metamorfose van bloedcellen in zenuwcellen, met als titel ‘Blood on the tracks: a simple twist of fate'. Kenners herkennen de titel van een plaat en een song. In het artikel stonden nog meer Dylan citaten. Toen Jon Lundberg en Eddie Weitzberg een volgend artikel schreven met de titel ‘The times they are a-changin' werd de wedstrijd opgestart. "Degene die voor zijn pensioen de meeste artikelen met Dylan citaten geschreven heeft, wint een lunch in restaurant Jöns Jacob in Solna," mailt Jon Lundberg. We willen u het vervolg niet onthouden. Jonas Frisén e.a. reageerden datzelfde jaar nog met het artikel ‘Eph receptors tangled up in two' in Cell Cycle. Jon Lundberg en Eddie Weitzberg counterden met ‘Dietary nitrate – a slow train coming' in The Journal of Physiology. Het artikel besloot met een paraphrase van Dylan: ‘We know something is happening, but we don't know what it is – Do we, Dr Jones?'. Dr. Jones in deze was een Britse collega met wie ze correspondeerden.

Ze bleken echter niet de enige wetenschappers die Dylan citeerden. Kenneth Chien, Professor Cardiovasculaire Research aan het Department Cel- en Moleculaire Biologie en het Departement Geneeskunde in Huddinge, had eerder al een artikel geschreven met als titel ‘Tangled up in blue: Molecular cardiology in the postmolecular era' dat gepubliceerd werd in Circulation in 1997. De vijf wetenschappers hebben nu besloten de wedstrijd toegankelijk te maken voor alle collega's waar ook ter wereld. Het wordt dus een internationale competitie. Inzendingen zijn welkom bij Jon Lundberg via Jon.Lundberg@ki.se of via het Institutionen för fysiologi och farmakologi (FYFA), C3, Karolinska Institutet, Nanna Svärtsvag 2 in Stockholm. De enige regel: het is belangrijk dat het citaat gekoppeld is aan de wetenschappelijke inhoud, deze versterkt en de kwaliteit van het artikel als zodanig verhoogt en niet het omgekeerde. Wie voelt zich geroepen?"

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 oktober 2016

Met Freud aan ’t water

We zitten aan de bocht van de rivier en wachten tot de klok van vieren slaat. Want dan kunnen we met goed fatsoen een glas bestellen. De geleerde vrouw heeft beslist dat het maar eens uit moet zijn met dat geslemp. Dus zitten we nu te genieten van het niet genieten. Het ongenot van op een terrasje te zitten zonder dat je een glas in het bereik van je rechterhand hebt. Het is als autorijden in de mobiel van mijn zoon, zonder je stuur vast te houden. De natuur wil dat je letterlijk houvast hebt. De techniek ontneemt je dat genot. De zon staat laag. Het fris buiten. Lekker. Fleece weer, zegt de geleerde vrouw, maar ze is shoppen bij de Indiër op het plein, speuren naar vintage merkkledij. We hebben het dan maar over de politiek. Onze vriend de psychoanalyticus houdt een betoog dat ergens begint in de Grote Crisis, en via de ondergang van het Westen, de losse seksuele moraal en het glutonisme zoals hij dat zo geleerd mag noemen, eindigt bij Donald Trump. Of bij Hillary Clinton. Ik ben de draad kwijt. Zoals altijd zijn we geneigd om hem gelijk te geven. De man met het baardje en zijn dure sigaren ratelt en orakelt zodanig dat we niet horen dat de klok in de toren slaat.

Hij is bij zijn geliefdeoermens aangekomen. De mens die nog kon genieten, zoals hij dat zegt en dat klinkt alsof wij allemaal onze dagen doorbrengen in tegenzin. Ik weet het zo niet. Die oermensen waar hij zo hoog op mee loopt hadden het ook niet zo makkelijk. Zouden die dan zo gelukkig geweest zijn? Vaak wisten ze niet eens of er morgen wel eten zou zijn. Ze kenden geen weersvoorspellingen zodat ze soms zonder paraplu uitgingen en in een nat dierenvel thuiskwamen. Gezellig leekt me anders. De oermens wist ook niet van te voren of er iemand op het laatste moment aan tafel –al dan niet genodigd- bij zou schuiven. Laat staan dat hij notie van gelijke rechten van de vrouw, simpele hygiëne en het feit dat je beter gekookte quinoa kan eten dan zwart korenbrood. Die oermens lag ook niet wakker van een meerwaardetaks. Die nam van zijn mede-oermens gewoon wat er te nemen viel. En die zou nu zeker nu het herfst wordt niet gelukkig geweest zijn. Want nu komen de dagen met mist, regen, kou en killigheid en fijn stof. Nee , de oermens hield van de zomer. Van lange dagen waarna je 's avonds bij het vuur verhalen kon vertellen, van bil ging, of gewoon in de vlammen staarde terwijl in verte een wolf huilde. Volgens onze psychoanalyst heeft dat gelukzalige bestaan geduurd tot het eind van de negentiende eeuw. Toen moest iedereen ineens gelijke rechten krijgen, kwamen de vrouwen op voor stemrecht en ging het wereldoorlog Een worden.

We bestellen alvast een rondje voor hij de rest van de vooravond naar de knoppen helpt. En dan stel ik hem de vraag: "Is het ooit in hem opgekomen dat gelijk met de komst van het elektrisch licht de psychoanalyse ontwikkeld werd? En kan hij me uitleggen of daar een oorzakelijk verband tussen bestaat of is dit louter serendipiteit?" Hij kijkt me verbijsterd aan. Zwijgt tenminste.

Dee geleerde vrouw komt terug, een Missoni gevonden voor nog geen drie euro. "Alweer aan de drank," zegt ze. "Ethanol heeft biochemisch gezien hetzelfde effect als snelwerkende antidepressiva zoals ketamine," zeg ik Kimberly Raab-Graham, van de Wake Forest School of Medicine, citerend. "Proberen je zorgen te verzuipen is dus zo irrationeel nog niet, zoals een publicatie in Nature Communications suggereert. " Kimberley blijft deze vorm van zelfmedicatie overigens nadrukkelijk afraden, vanwege de te verwachten problemen met de dosering. "Dat zal hij dan weer uitgevonden hebben," raad ze terwijl je naar onze Freudiaan knikt. Het is hard gelijk te krijgen van iemand die zo'n hoog IQ torst.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 oktober 2016

Het plan reactivering chronische zieken werkt niet, aldus topman VDAB

Het plan om langdurig zieken opnieuw aan het werk te zetten, slaat niet aan zegt Fons Leroy, de gedelegeerd bestuurder van de VDAB. We spreken de topman van het Vlaamse Tewerkstellingsagentschap na de voorstelling van een boek van burn-out specialiste professor Elke Van Hoof. Het idee van minister van Volksgezondheid Maggie De Block is zeker niet slecht, zegt hij, maar de wijze waarop het in de praktijk wordt gebracht deugt niet.

"De artsen van het Riziv die samen met hun collega's van de ziekenfondsen de chronisch zieke patiënt op weg naar re-integratie moeten helpen, gaan veel te formalistisch te werk en hebben absoluut geen zicht op wat de arbeidsmarkt echt wil. Er is werk, maar er is geen werk voor deze mensen binnen het kader van de huidige regelgeving. Chronisch zieke patiënten zet je niet zomaar in op een halftijdse baan of een driekwart job. Daar moet je soepel en voorzichtig mee omspringen. Je moet niet in zwart-wit denken, maar in grijstinten. Sommige mensen kunnen en willen een baan van twee uur per dag, een middag per week misschien. Anderen kunnen meer aan. Je hebt ervaren medewerkers nodig die de kandidaten op al hun valeurs kunnen screenen. Het is dus meer dan een hokje aankruisen op een formulier. Bovendien moet je het verdienmodel aanpassen. Patiënten hun uitkering zomaar afpakken en ze aan het werk dwingen geeft een omgekeerd resultaat."

Wie nu door ziekte niet kan gaan werken, wordt arbeidsongeschikt verklaard en krijgt een uitkering. Dat kost de sociale zekerheid veel geld en de regering wil voor de langdurig zieken de redenering gewoon omdraaien. In plaats van deze mensen 100 procent arbeidsongeschikt te verklaren, wil ze bekijken of ze toch nog iets kunnen betekenen binnen hun bedrijf of werkplek. Vanaf drie maanden ziekte moet er gekeken worden hoe en wat de patiënt terug op de werkvloer kan betekenen. Volgens Leroy kunnen de arbeidsgeneesheer en de arts van het ziekenfonds onmogelijk nagaan in hoeverre mensen wél nog bekwaam zijn bepaalde taken uit te voeren.

"Ik weet uit ervaring dat wie zélf contact neemt met de VDAB en dus gemotiveerd opnieuw wil ingeschakeld worden in het arbeidsproces, viermaal meer kans heeft op succes dan wie met harde hand gedwongen wordt. Het bestaande plan moet dus worden bijgeschaafd."

Leroy sloot in februari 2011 al een overeenkomst met het Riziv waarbij binnen het kader van een proefproject VDAB en RIZIV samen met de ziekenfondsen arbeidsongeschikten ging herscholen. De resultaten van dit actief "terug-naar-het-werk-beleid" waarbij honderd arbeidsongeschikte erkende gerechtigden, zowel werknemers als zelfstandigen, actief begeleid werden, raakten nooit bekend. Het ging toen om vrijwilligers die niet meer hun oorspronkelijke job konden uitoefenen en die opgeleid zouden worden naar een nieuw referentieberoep. Voor de betrokken verzekeringsartsen betekende dit niet minder dan een complete paradigma shift, zei toen professor Peter Donceel van het GRI, die de derde betrokken partij was. Als de cijfers die Leroy nu hanteert kloppen, dan zouden zo'n veertig vrijwilligers terug aan het werk moeten zijn.

Maar een huisarts uit de Brusselse rand die zich toen enthousiast in dit project engageerde, zegt ons nu ronduit teleurgesteld te zijn. Hij relativeert: "Het enige wat we bereikt hebben was frustratie bij de huisartsen, bij de patiënten en bij de mensen van de VDAB. De enige die content waren, waren de collega's van het ziekenfonds en het Riziv die hun quota behaald hadden."

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)