25 oktober 2016

Crisis: problemen oplossen als ze zich stellen

De crisis die de gezondheidszorg op dit ogenblik meemaakt is het resultaat van een attitude die sinds 1963, het jaar van le grand chef blanc Edmond Leburton, de politiek van het kabinet Volksgezondheid bepaalde: je moet de problemen pas oplossen als ze zich stellen. Leburton was sinds 1954 minister van Volksgezondheid en van het Gezin, en van 1961 minister van Sociale Voorzorg. Hij lag aan de basis van de Grote Artsenstaking die geleid heeft tot een overlegmodel, beter gekend als de medicomut. Het is dit model dat nu zijn eindfase bereikt heeft.

Bewust of onbewust, maar minister Maggie De Block houdt zich niet aan dat mantra dat Jean-Luc Dehaene in de politieke geschiedenisboeken geschreven heeft, en dat moest onvermijdelijk leiden tot dat voorbije week gebeurd is. Het gezondheidsbeleid was tot voor een paar jaren gebaseerd op een allesomvattend perverteren van de realiteit waarbij men ervan uit ging dat belangen belangrijker waren dan waarden, waarbij men over het hoofd zag dat binnen die overtuiging belangen geen plaats voor waarden hebben. Het medicomut systeem is uitgeleefd. En het zijn niet de drie artsensyndicaten of de apothekersbond die het mene, mene, tekel ufarsin (*) op de wand geschreven hebben, maar de auteur van de NIC visienota 2030 (bijlage), Jean Hermesse, de algemeen secretaris van de Landsbond der Christelijke Mutualiteiten.

Niet toevallig lekte deze nota die zogezegd vertrouwelijk was een tiental dagen geleden uit in nr 18, jaargang 33, van de nieuwsbrief Gezondheidszorg (bijlage) van de uitgeverij J Wolters Kluwer. Daarin maken de ziekenfondsen hun toekomstvisie bekend op het gezondheidsbeleid in 2030. Die visie is viel bij de artsensyndicaten op een koude steen. Want het betekent niet meer noch minder dan de terugkeer naar het beginsel van Leburton: een staatsgeneeskunde, uitbesteed aan de ziekenfondsen die het Riziv in regie nemen.

De mutualiteiten willen volgend jaar, uiteraard samen met alle betrokken partijen een zogenaamd interfederaal platform voor de ontwikkeling van een lange termijnvisie en strategie voor de gezondheidszorg opzetten. Dat moet er komen na een "Health impact assessment' of "stresstest voor de gezondheid" waaraan elke nieuwe beleidsmaatregel die invloed kan hebben op de politiek van de gezondheidszorg getoetst wordt.

De ziekenfondsen willen zogenaamde gezondheidsindicatoren hanteren rond thema's als antibioticagebruik, gebruik van antidepressiva, polymedicatie bij ouderen, stralingsbelasting, EBM-screening, vaccinatie, burn-out, en multidisciplinaire opvolging van chronische patiënten. Dit zijn eerzame streefdoelen waar niemand tegen kan zijn ware het niet dat de ziekenfondsen dat willen koppelen aan profielen voor artsen en de koppeling van deze profielen aan het verkrijgen van een accreditatie. Artsen zouden ook onderworpen worden aan minimale en maximale activiteitsdrempels. Tegelijkertijd moet het systeem worden herzien op basis van de huidige discussies tussen Medicomut en de Nationale Raad voor Kwaliteitspromotie (NRKP).

Het gedeeld elektronisch dossier en het gedeeld farmaceutisch dossier en het medicatieschema voor elke patiënt zou beheerd worden door de ziekenfondsen. Voor specifieke doelgroepen zouden zorgtrajecten opgezet worden. Andere voorstellen zijn de verbreding van de maximumfactuur voor chronisch zieken en de start van een debat in 2017 over de transparantie van de vergoedingen van zorgverstrekkers en de kwestie van wat de ziekenfondsen als een correcte vergoeding beschouwen.

Dit alles kan niet zonder draconische controlemaatregelen op de naleving van de tarieven door de geconventioneerde artsen; het van de voordelen en terugbetalingen tussen geconventioneerde en niet-geconventioneerde artsen; en een plafond voor honorariumsupplementen in het ziekenhuis. Voor een opname of interventie in een ziekenhuis moet de patiënt een voor arts en ziekenhuis bindende kostenraming ontvangen. De financiële transparantie moet verhoogd worden via een correcte prijszetting in alle medische en paramedische sectoren, aan de herijking van de nomenclatuur van medische honoraria.

Andere denkpistes zijn de creatie van een nieuw en globaal financieringsmodel voor de ziekenhuizen, met pilootziekenhuizen, de vervanging van de klassieke ziekenhuisopname door een dagopname en de uitvoering van een "medicationreview" door de apotheker. Ook de pharmasector wordt in de visienota niet gespaard: er komt een sluismodel van openbare aanbesteding of een referentieterugbetaling voor specifieke geneesmiddelen, het prijsbeleid voor weesgeneesmiddelen wordt bepaald door een nieuwe beoordeling van de rentabiliteit door economische zaken, zodra er een uitbreiding van de indicatie of de patiënten is, waarbij op dat ogenblik een nieuwe maximumprijs bepaald moet worden. Bovendien moet de berekening van de incrementele kost (ICER) verplicht gemaakt worden voor weesgeneesmiddelendossiers die aan de CTG worden voorgelegd.

De klap op de vuurpijl is echter dat de ziekenfondsen willen beschikken over alle diagnostische gegevens. Met andere woorden het ziekenfonds is de baas. Het zijn dus de ziekenfondsen die het vuur aan de lont gestoken hebben. De ziekenfondsen hebben als verzekeraar maar ook als aandeelhouder en bestuurder van de ziekenhuizen gedurende decennia Volksgezondheid én de artsen in hun eigen voordeel gemanipuleerd en gebruikt. Telkens er aan de alarmbel getrokken werd hebben ze gedaan of ze niets hoorden. Marc Justaert, die altijd op de eerste rij zat, had de gewoonte nadat hij gesproken had om zich om te draaien om te zien of de andere leden van de fanfare hem volgden. Hij dirigeerde, de anderen moesten in de maat spelen. Jean Hermesse schreef de partituur. Ze ligt nu op tafel. Een nieuw ritme, een oude melodie naar een Engelse wijs 1948 van Aneurin Bevan. Maggie De Block weet wat ze moet doen.

(*) Aramees; vrij vertaald: geteld, geteld, gewogen en gebroken.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 oktober 2016

De dokter en het jeugdhuis

Dokter Louis Ide is niet alleen de nationaal secretaris van N-VA, maar staat lokaal ook bekend als de ergernis van Dikkele, een vlek in de Vlaamse Ardennen. In Dikkele gebeurt er niets, de Zwalm stroomt, de schapen grazen, de mensen kijken er naar de lucht en ze maken er ruzie. Kortom een dorp zoals overal in Vlaanderen, ware het niet dat dokter Louis een genadeloze burenvete uitvecht die nu al jaren diepe wonden slaat. Hoofdrolspelers: jeugdverblijf Oud Klooster en buurman Louis Ide. “Zij maken te veel lawaai”, vindt hij. “Hij maakt ons het leven onmogelijk”, zeggen zij. Het haalde Het Nieuwsblad.

Erwin Eeraerts (46) wordt het zo moe. "We strijden al jaren tegen topadvocaten en juridische spitsvondigheden. Soms is het beangstigend om te denken dat de man die ons dat aandoet iemand is die aan de knoppen zit om ons land te besturen. Gaat het er op dat niveau echt zo aan toe?" probleem is dat de Raad voor Vergunningsbetwistingen de bouwvergunning van zijn jeugdverblijf Oud Klooster vernietigd.

Daarmee lijkt Eeraerts' buur na jaren procederen zijn slag thuis te halen. Die buur is Louis Ide, nationaal secretaris van N-VA en dus een topper binnen de partij. Samen met nog een andere buur voert hij een strijd die al jaren de gemoederen verhit in een slaperig dorpje dat alles samen 160 zielen, twee cafés en één kerk telt.

In het Oud Klooster kunnen 55 kinderen op openluchtklassen komen. In juni 2009 kregen Eeraerts en zijn vrouw Sabine De Groote (42) een bouwvergunning om het oude parochieschooltje om te bouwen tot jeugdverblijf. Ide kwam er in de loop van 2009 wonen, zijn achtertuin grenst aan die van het jeugdverblijf.

"Dat project is gewoon te groot voor een klein dorpje als Dikkele", aldus Ide. "Oorspronkelijk was het de bedoeling dat hier dertig kinderen zouden verblijven. Maar er verblijven er zestig, er speelt vaak luide muziek, er zijn parkeerproblemen, ook in de weekends is het er druk. Dan moet je zeggen: dit kan niet." En dus begonnen de procedures: tegen de bouwvergunning. Tegen de speeltuigen - een voetbalgoal, een trampoline – die verankerd staan in de grond. Mag niet, vindt Ide, want ze liggen in een tuin die als landbouwgebied ingekleurd staat. De speeltuigen werden uiteindelijk tóch goedgekeurd door de gemeente.

Want ook de dorpspolitiek speelt een rol. Ide zit in Zwalm in de gemeenteraad, maar wel in de oppositie. Elke keer als het heikele dossier ter sprake komt in de raad, moet hij de zaal verlaten. De burgemeester, Karen De Colfmacker (Open VLD), probeerde al eens te bemiddelen, tevergeefs. Ide ging zelfs praten met Natuurpunt om de zone te laten uitroepen tot "stiltegebied". "Ons ideaal is een acht jaar lange lijdensweg geworden", zegt Eeraerts. "Al die tijd moeten wij leven met de schrik dat we al onze energie en geld misschien nutteloos investeerden. "

"Dit project is niet dat wat er vooraf gezegd was dat het ging worden, en dat kan niet", zegt Ide. "We kunnen niet anders dan hiermee doorgaan." De provincie moet nu uitmaken of ze de bouwvergunning opnieuw aflevert of niet. Maar ook daar is dan weer beroep tegen mogelijk.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

11:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 oktober 2016

Ziet jouw dag er ook zo uit?

Je moet je e-mail checken tijdens het ontbijt, je rijdt telefonerend naar de praktijk, baggert je dag door, discussie met de verpleging, collega’s die je bellen om informatie of advies, het gevoel dat je altijd achter de feiten rent, onophoudelijk onderbroken worden, patiënten die hun afspraak niet nakomen, de koffiemachine die leeg is, al telefonerend thuiskomen, als je je kinderen al ziet, ze geïrriteerd het bed in werken, mail checken, te weinig rust om recreatief te lezen, laat staan dat je je vakliteratuur kan bijhouden, te weinig tijd om een vriend te zien, te weinig zin om te sporten, nog een half uurtje op Facebook, een glas wijn, geen tijd voor de krant, nog een glas wijn, in slaap vallen voor je televisiescherm, een rusteloze nacht en de volgende dag begint het opnieuw: de eerste blik gaat naar de telefoon op het nachtkastje.

Reken dan maar dat u echt tekort schiet ten opzichte van je partner, je kinderen, je collega's, vrienden, familie, de echte carrièredoelen, de eigen gezondheid, de eigen idealen. Je loopt jezelf voorbij.

Nog even terug naar het verloop van jouw dag: als zich dan een stil moment aandient, ontstaat diep in jou een gevoel van leegte, dat dus met nog meer drukte wordt gevuld, even een WhatsApp, even op LinkedIn. Maar die oppervlakkige social media-contacten kunnen echte verbintenissen niet vervangen. En niemand die je begrijpt, niemand die inziet dat jij toch zo'n groot gelijk hebt. Dat je eigenlijk een visionair bent.

Maar de emotionele verarming die hierdoor ontstaat, vreet aan je geluksgevoel, die leidt tot een depressie. Het verlies van vrienden, van intieme vertrouwelingen, is een leegte die geen geld kan opvullen. Je hebt een oldtimer die in de garage staat. Je hebt een collectie muziek en films waar je geen tijd voor hebt. Boeken liggen ongelezen op je nachttafel. Naast jou ligt je partner in een diepe slaap, jij staart naar het plafond en overloopt je agenda voor de komende dagen. Je eten in dat hippe restaurant smaakt niet meer, alle wijn proeft hetzelfde. Je hebt nauwelijks gemerkt hoe mooi de zomer was, je mist de pracht van de herfst.

Je bent druk-druk-druk terwijl je ooit toch zo goed begonnen was: er in het begin van je loopbaan moest je er flink tegenaan te gaan om je te onderscheiden, maar in een ziekenhuis werkt iederéén hard, dan red je het niet met nóg meer uren, nóg meer prestaties.

Bedrijfspsycholoog Tony Crabbe: zegt dat alleen sukkels het druk-druk-druk hebben. "Hun werkethos dateert nog uit het industriële tijdperk toen alles om productie draaide. Maar we moeten een stap verder zetten in de evolutie. Je kunt je agenda echt niet meer programmeren op basis van wat er allemaal voorbij komt. As long as we are playing the more game, we are playing the wrong game." In Busy: how to thrive in a world of too much (uitgeverij Piatkus), dat werd vertaald in het Frans, Koreaans en Russisch, schetst de Britse psycholoog het machteloze gevoel gebukt te gaan onder een groeiend aantal taken en afleidingen.

Breek desnoods een been en neem een paar weken rust. Doe jezelf een plezier en lees het boek Burn-out in de zorg, van Gorik Kaesemans, Elke Van Hoof, Lode Goderis en Erik Franck, uitgegeven bij Lannoo Campus ISBN 978 94 014 2899 6.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

 

13:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)