26 augustus 2016

Nederlanders willen af van geldverspillende private zorgverzekeraars

In Nederland is sinds mei een beweging op gang gekomen die ageert tegen de geprivatiseerde zorgverzekeraars. De beweging ijvert voor een Nationaal ZorgFonds zonder eigen risico. Cobie Groenendijk, psychiater te Amsterdam, Bart Bruijn, huisarts te Streefkerk en Bob van Ravensberg, fysiotherapeut te Amersfoort hebben samen met nu al 100.000 zorgverleners en patiënten een heldere eis: hou op met de geldverspillende zorgverzekeraars en hun labyrint aan ondoorgrondelijke polissen. Zij leiden niet alleen tot veel onzekerheid bij verzekerden over wat wel en niet vergoed wordt, maar ook nog eens tot oneindige bureaucratie in de praktijken.

Nederland schafte in 2006 bij wet de ziekenfondsen af. Maar nu blijkt dat de patiënten sinds de afschaffing in 2006 veel meer kwijt zijn aan zorgkosten. Het huidige stelsel had een hoop beloften, maar maakt ze niet waar. Het Nationaal ZorgFonds zegt dat het verzekeringsstelsel niet transparanter maar ondoorzichtiger geworden. Groenendijk: "Het is niet effectiever maar juist enorm bureaucratisch geworden. Het is niet goedkoper maar heel veel duurder geworden; de groei van de ziekenhuiszorg nam toe met 50 procent (OESO).

Maar het is ook ontoegankelijker geworden en dat is ons een doorn in het oog. Het eigen risico werpt levensgevaarlijke drempels op voor mensen om zorg te krijgen. Meer dan 800.000 mensen vroegen in 2014 een betalingsregeling aan en het mijden van zorg om financiële redenen neemt ernstig toe. Door het stelsel eenvoudiger te maken, besparen we dat wat mensen nu moeten inleggen als ze ziek zijn of ziek worden."

In Nederland wordt goede zorg geleverd, zo blijkt uit onderzoek van de OESO, maar dat komt vooral door de uitstekende kwaliteit van de zorgverleners. Volgens dat zelfde gerenommeerd onderzoek van de OESO zijn stelsels met private verzekeraars, waarvan er maar drie in de wereld zijn: Zwitserland, VS en Nederland, duurder dan de publieke stelsels. Dat komt onder andere door transactiekosten. Nederland kent 9 zorgverzekeringsondernemingen, 25 zorgverzekeringmerken en 61 polissen.

Dat labyrint aan verzekeraars en polissen ontwikkelen, onderhouden en aan de man brengen kost een berg geld, zo blijkt. Groenendijk: "Maak er één van, en we besparen. Van vele hoofdkantoren naar één. Zodat dat geld naar de zorg kan in plaats van naar verzekeraars en hun bureaucratie. We weten dat de uitvoering door de zorgverzekeraars 1,5 procent hoger liggen dan ten tijde van het ziekenfonds. Even voor de goede orde: 1,5 procent is bijna 700 miljoen euro. Per jaar."

De initiatiefnemers met een einde aan het private zorgverzekeringsstelsel ook een einde maken aan de enorme overhead die daar in zit. "We willen af van de vrachtwagens aan formulieren en regels van wantrouwen waaraan huisartsen, psychiaters, fysiotherapeuten, logopedisten, verloskundigen en al die andere zorgverleners elke dag hun waardevolle tijd verspillen.

Een zorgverzekeraar die beslist hoeveel je mag behandelen en welke behandeling, is een miskenning van onze professionaliteit. Maar bovenal is het een miskenning van de patiënt. Die komt niet voor een nieuw paar schoenen of een winterjas, maar voor lijf en geest. Die moet erop kunnen vertrouwen dat zijn of haar zorgverlener in zijn of haar belang handelt en niet in het belang van de zorgverzekeraar. Maar die moet ook kunnen vertrouwen op een duurzame behandelrelatie en niet moeten wisselen door inkoopgrillen van de zorgverzekeraar. Heel veel zorgverleners, patiënten, onderzoekers en andere Nederlanders constateren dagelijks dat ons huidige stelsel van dure en elkaar bestrijdende zorgverzekeraars hopeloos faalt."


Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

21:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Wat is levensgeluk als je sterft?

Deze zomer is het me opgevallen hoeveel wijsheid ik tot nu toe gemist heb. Tussen de berichten over een aanslag door las ik het ene na het andere verhaal over mensen die in hun allerlaatste levensfase verkeren en die op de drempel naar het verblindende witte licht nog even een boodschap wilden doorgeven. Hoe zou deze mogen klinken ?

Ik vraag me af wat mijn collega's bij de kranten en weekendbijlagen bezielt? Kanker, chronisch hartfalen, ALS, het blijkt de mens een soort van diepe intrinsieke levenswijsheid te verschaffen die absoluut met de ochtendlijke krantenlezer moet gedeeld worden.

Deze ochtend las ik in de populairste krant van Vlaanderen en omstreken dat een meneer die al vijf jaar zeker weet dat hij op weg is naar het einde, als ultieme wens en streven heeft om met zijn kleindochter naar Disney World te gaan. Niet even de Thalys op maar the real thing in Orlando dan nog wel. Het is dramatisch maar hij gaat het naar alle waarschijnlijkheid niet halen. Vanwaar die denkfout dat ik dit weten wil?

Waarom zou de brave man zijn prioriteit überhaupt een prioriteit moeten zijn? Moeten we nu allemaal een ultieme bucketlist opstellen? Dat ik voor ik sterf op cruise wil naar Antartica. Haal ik niet. De Taj Mahal wil zien? Ik hou niet van de smerigheid in India. Een Chateau Petrus wil drinken? Is al haalbaar. Nog een keer blinis met zure room en kaviaar met een glaasje wodka wil degusteren? Bel de traiteur! Of dat ik in een Riva -ik bedoel het bootje en niet de pizzeria- van bij mijn voordeur naar Brussel wil varen om daar bij de Vlaamse Poort nog een portie mosselen met friet te verslaan..

Of moet ik nu al beginnen nadenken over welke levenswijsheid ik de nablijvers wil meegeven? Waarom zou een stervende of doodzieke medemens overigens ineens de ultieme waarheid in pacht hebben? Ik geloof dat je er eerst moet achter komen wat je echt gelukkig maakt en dat je dan moet gaan genieten voor je spijt krijgt.

Toen mijn goede vader zover was, heb ik van al die wijsheid niets gemerkt. Hij wou alleen nog dat zijn bijna nieuwe auto aan een goede prijs verkocht werd. De koper werd ondergetekende en zijn ultieme wens was dat hij cash betaald werd. Het was de laatste discussie die ik met hem gehad heb. Niet over levensvragen, over het grote waarom maar of het baar geld zou worden of een gegarandeerde bankcheque. Het werd het eerste, want zoals altijd won hij het pleit. Ik vraag me af wat ik zou doen?

Terug peinzen aan mijn carrière, ik denk het niet. Ik zou wat meer tijd met mijn kinderen en kleinkinderen willen doorbrengen, dingen waar ik in mijn drukke leven te weinig tijd voor heb vrijgemaakt. Ik zou de hand van mijn geliefde willen vasthouden, zo een hele middag, tot ik de kramp krijg. En dan om een kommetje Joodse kippensoep vragen. Mijn wereld zou kleiner worden, zoals hij nu al aan het worden is, en ik zou het liefst van kleine dingen willen genieten. Bespaar me alstublieft van grote openbaringen, van diepe inzichten, van een laatste levensdoel. Ik heb de voorbije jaren tientallen vrienden en collega's weten gaan en geen enkele van hen wou nog naar Disney World.

Ik denk dat mensen die in hun laatste levensfase een man verkleed in een Mickey Mouse-pak willen zien dezelfde mensen zijn die Zomerhit op de dijk voor het Casino van Blankenberge een cultureel evenement van formaat vinden. Voor mij niet gelaten. Maar niet genoeg. Misschien zou ik nog eenmaal in de opera in slaap willen vallen.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit op het kanaal en lees dat het nu echt warm wordt. Altijd als de vakantie bijna gedaan is, krijgen we een hittegolf. Ik denk plots aan mijn vriend de CEO die na een val met zijn fiets –ook zo'n mooie sport voor ouderen- nu frontaal ongeremd door het leven gaat. "Mijn vrouw," zegt hij, " wou het eens over serieuze zaken hebben. Zo kwamen we bij de vraag wat de ene zou doen als de ander gestorven zou zijn".

Zijn vrouw dacht even na en zei toen dat ze liefst zou samenwonen met een paar jongere vriendinnen die net zoals zij vrijgezel of weduwe zouden zijn. "Ons huis dat te groot is voor een vrouw alleen, zou ze als een soort van house-sharing delen wat haar zou toelaten zo lang mogelijk zelfstandig te wonen en actief te blijven."

"En wat jij," vroeg ze toen. Mijn vriend dacht lang na, en antwoordde dan: "Waarschijnlijk hetzelfde." Het is een oude Joodse witz die bevestigt wat ik al zei: we moeten in de laatste fase van ons leven geen grote dingen najagen. Een beetje vriendschap om ons heen volstaat.

Marc van Impe

Bron : MediQuality

08:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 augustus 2016

Zwarte lijst patiënten heeft geen zin

De Nationale Raad van de Orde der artsen wil gewelddadige patiënten identificeren om hen de toegang te kunnen ontzeggen tot de dokterspraktijken. Het voorstel kwam er nadat een arts donderdag werd neergestoken in Vorst. “Het gaat er niet over om mensen hun rechtmatige zorgen te ontnemen, maar wel om dat te doen met versterkte beveiliging als we zien dat de patiënt gekend is voor geweld”, aldus de Franstalige voorzitter van de Orde der Artsen, Benoît Dejemeppe. Ik heb daar enkele bedenkingen bij.

Uit een recent onderzoek bij 218 artsen blijkt dat 63 procent al te maken heeft gehad met geweld. In een vijfde van de gevallen gaat het om fysiek geweld. De artsen maken zich terecht zorgen over hun veiligheid. Maar het is zeer de vraag of het opstellen van een lijst « gevaarlijke patiënten » zinvol is. En of dit wel wettelijk kan?

Ik stel me de vraag wie die lijst gaat opstellen ? Het ministerie van Justitie? Ik hou mijn hart vast. Met accuratesse en snelheid waarmee dit departement werkt, benen we zelfs de kruimeldieven uit de twintigste eeuw niet bij. Laat staan dat dit ministerie over de nodige kennis en informatica beschikt om zo'n lijst degelijk en up to date op te stellen. De lokale politie dan? Welke criteria gaat die gebruiken? Vanaf welk criminaliteitsniveau kom je op zo'n lijst terecht? Of doet men een beroep op de directie van het gevangeniswezen. Word je ontslagen uit de gevangenis en heb je na bewezen schuld de daarbij horende straf uitgezeten, maar kom je alsnog op een lijst gevaarlijke patiënten terecht. Ik denk dat daar een mooi juridisch verhaal aan kan gebreid worden.

Misschien is dit een mooie bijkomende opdracht voor Sociale Zaken. Dan moet je eerst een aantal voorafgaande onderzoeken doorlopen voor je als echt gevaarlijk gelabeld kan worden. Een systeem met punten dus. Daar zijn ze goed in. Even kijken: klappen uitgedeeld, met een mes gedreigd, verbaal geweld gebruikt en gestalkt bij nacht? 62 Punten. Goed voor een criminelenkaart.

Er valt wel wat voor te zeggen dat artsen elkaar waarschuwen als ze slechte ervaringen gehad hebben met een patiënt. Artsen wisselen sowieso al informatie over lokale patiënten uit.

Nee, ik vind zo'n lijst maar niets. Het is praktisch niet uitvoerbaar, het leidt tot willekeur, druist in tegen de fundamentele rechten van de mens en zet de deur open voor chantage en misbruik.

Een artsenpraktijk is nu eenmaal een risicoberoep geworden. Dat is een feit. Vooral wie solo werkt staat zwak. Maar ook de arts die in een ziekenhuisomgeving een patiënt ziet stelt zich kwetsbaar op. Bij een consultatie zit er geen administratief personeel, maar zit als je als arts face-to-face tegenover een patiënt waarvan je niet altijd kan inschatten welke bijbedoelingen die heeft.

Ik bezocht een paar jaar geleden een huisartsenconsultatie in de VS. Bij de deur in de wachtzaal stond een gewapende geüniformeerde bewaker. In de wachtzaal hingen twee camera's. Aan de muur een affiche die de wachtende waarschuwde dat wapendracht, drugs, alcohol noch muziek getolereerd werd. Ook was het dragen van hoodies, baklava's en andere gezichtbedekkende kleding verboden. En toch ligt de criminaliteit in de artsenpraktijk daar een stuk hoger dan bij ons.

Crimineel gedrag doet zich op elk ogenblik van de dag voor. Men kan de risico's proberen te beperken. Men kan bij nacht politieassistentie vragen. Men kan patiënten doorsturen naar een wachtdienst in een ziekenhuis. Of de huisartsenwachtpost koppelen aan een politiepost. Maar het risico uitschakelen zal men nooit kunnen.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)