12 maart 2018

Van leven ga je dood

 
Ik lees in de zaterdagkrant dat mijn studievriend en ex-collega in Brugge is overleden. Maandag ging een andere collega heen. Woensdag viel de SMS binnen van de dochter van mijn oud-hoofdredacteur: Pa is vannacht gegaan. Dat zijn er drie op mijn pitjesbak een rij.

Toevallig mailde ik vorige dinsdag een column waarvan ik dacht dat die enig maatschappelijk belang zou hebben, rond een adressenbestand van collega's, vrienden en bekenden. De boodschap was amper vertrokken of de postmeester bracht de eerste onbestelbaarheden terug. Deze ochtend komen er nog retourtjes. Zoveel mensen die niet meer op het vertrouwde elektronische adres wonen: verhuisd, vermist, verouderd, overleden.

Ik denk aan een stukje dat ik deze week in een buitenlandse krant las. Het ging over generaties. Hoe je aan de hand van je naam ontdekt tot welke generatie je hoort. De mijne is de generatie van de Marken, de Lukken, de Jannen en de Hermannen. De babyboomsters heten Hilde, Annemie, Bea en Lutgard. De generatie die mijn generatie voortbracht draagt namen als vergeten groenten zoals schorseneren of bitterpeeën, dat zijn de Camiels, de Gastons, de Marcellen en de Euphrasies, Hortenses en Alices. Die namen hebben nu zoals sommige erfelijke ziekten de generatiesprong gemaakt en zijn sinds het begin van deze eeuw terug in zwang.

De spoeling wordt dun in mijn generatie. Op die manier zal de vergrijzing nog wel meevallen, bedenk ik. Ik lees in dezelfde krant dat er een tweede griepgolf op komst is die alleen al in het rijke en van goede gezondheidszorg voorziene Westen wel eens 33 miljoen doden zou kunnen maken. Ik google naar de bron en lees dat het aantal gevallen van griep de voorbije dagen en weken enorm is toegenomen in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Dat is zorgwekkend, waarschuwen tal van griepexperts, en het begin van een pandemie die zijn gelijke niet zal kennen.

"Het zal bijzonder moeilijk worden om de verspreiding van de griep te stoppen zodra die begonnen is", zegt Robert Dingwall, professor aan de universiteit van Nottingham in The Sun. "Want pas vier dagen na de besmetting zal het eerste symptoom zichtbaar zijn." Tijdens die vier dagen kan de drager dus nietsvermoedend anderen aansteken, en zo kan het erg snel gaan. Tel daar de fatale hart- en herseninfarcten, en de terminale kankers bij en je gaat enigszins anders tegen de toekomst aankijken.

Dan denk ik aan mijn Luikse dokter die dertig jaar geleden de Moiren tegen elkaar uitspeelde. Klotho, de spinster, gaf hij toen nieuwe wol, waarop Lachesis het juiste lotje trok. Sindsdien wacht Atropos. "Zo lang je schrijft, is er niets aan de hand," zegt hij bij de laatste controle. De attributen van die laatste twee vormen van Moira zijn een stift en een schriftrol. "Hoe meer er om je heen sterven, des te gunstiger het perspectief, " zegt de geleerde vrouw. "Statistisch gezien ga je nog lang mee," zegt de professor.

Ik lees dat mijn overleden vriend na de journalistiek een wijnhandel begonnen was. Er valt dus altijd nog wat te ondernemen. We moeten dringend een lijstje maken voor een feest dat we deze zomer willen geven. Alsof wie uitgenodigd is minstens tot die fatidieke datum op dit ondermaanse moet blijven. Op die manier bezweren wij de toekomst.

Buiten huilt de wind rond het zesde. Van leven ga je dood. Het wordt weldra lente.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar