09 maart 2018

Tinder in de sneeuw


Terwijl de strooidiensten honderden tonnen zout over de natuur uitstrooiden, the beast from the East bij miljarden vlokken uit de lucht viel en ik dus veilig achter het raam van mijn café van een glas Orval genoot, werd ik in mijn overpeinzingen gestoord door een man die ik me vaag herinnerde van een feestje waar hij veel te luid het centrum van de belangstelling was. “Mag ik u even storen,” begon hij, “ik wil uw advies.” Ik heb een hekel aan zo’n situaties. Uiteraard stoorde hij, maar daar zeg je nooit zomaar “ja” op want wie weet volgt er een interessant verhaal. Zoals nu.

Hij bleek een trouwe lezer te zijn en tot het slag van mensen te horen die "in het belang van de kinderen voor een co-ouderschap" gekozen had. Zonder grote conflicten en toch met een groot probleem. U kent ze wel: autochtoon, hoogopgeleid, specialist in een discipline waarbij je maar hoogst zelden met een patiënt de visu ontmoet, met voldoende eigen financiële middelen. Tot nu toe zeeeeer gelukkig geweest, de beste verstandhouding: "we werken nog altijd in dezelfde kliniek." Maar sinds zijn ex, eveneens autochtoon, hoogopgeleid, want eveneens specialist in een andere discipline waarbij je maar hoogst zelden met een patiënt een conversatie voert, met dito voldoende eigen financiële middelen, en ook gescheiden dus, een nieuwe relatie was begonnen begreep hij plots dat hij helemaal alleen was. Hij was niet eenzaam, had vrienden en vriendinnen zat, hij had –als de kinderen die week van pa naar ma waren verhuisd- regelmatig een bedgenote te logeren, dus geen gebrek aan affectie noch aandacht, maar er was een leegte in zijn bestaan die aan hem vrat.

Ik begon me af te vragen wat mijn rol in dit verhaal mocht worden. Werd ik als ervaringsdeskundige erbij gehaald? Zo bleek inderdaad. "Ik heb je ooit horen zeggen dat je het huwelijk ten zeerste kan aanraden," zei hij. Dat klopt,- dat moet ik wel-, na het scheepsrecht te hebben uitgeoefend en nu al meer dan dertig jaar wettelijk lief en leed te delen met de geleerde vrouw. "Welnu," concludeerde hij, "ik heb je gespecialiseerde hulp nodig. Ik wil een huwelijksadvertentie plaatsen."

Je ziet ze nauwelijks meer, die hokjes in de zoekertjesrubriek in de weekendkrant, onderaan rechts: symp.mn, 53, gsch. gn.sch.zkt.lve.dme,-50.hrkl.gn.blng. brieven mt. Fto. onder nummer 1965. Tegenwoordig, in deze tijden van Tinder en Parship met handmatig gecontroleerde profielen, wetenschappelijke persoonlijkheidstest en gegarandeerde anonimiteit en privacy, is een contactadvertentie en stukje literatuur geworden dat ik graag mag savoureren. De stijl doet me denken aan de columns van collega Hugo Camps: staccato, zonder enige logica maar met een duidelijk verband. Een grote nood en nog groter tekort onthullend.

Zoiets van: "Jonge rijpere man. Vooraan vijftig, nog niet midlife. Academisch opgeleid. Hard werken, hard genieten. Ars medica, amor vitae. Niet alleen mij, maar ook jou. Intelligent, houdt van een goed gesprek, humor, kunstweekend, opera maar ook biken in de Ardennen. Beetje wild graag. Warm bij de eigen haard. Onesie voor jou, onesie voor mij. Zeilen, skiën, fietsen maar met zijn twee. Mozart, Dylan, Eels en Mantovani. Coquille met bloedworst. Single malt. Leert saxofoon. Zoekt gelijkgestemde dame, jongere leeftijd geen bezwaar. Liefst eigen zelfstandigheid. Petite maar wel pittig. Eigen karakter geen bezwaar. Maar bereid tot dialoog. Schrijven naar Elite Duette code 163"

De persoonlijkheidstest is afgelopen. Het profiel hebben we handmatig gecontroleerd. Het bierkaartje is vol gepend. Hij vindt het schitterend, alleen leert hij geen saxofoon. Maar wat niet is kan nog komen. Bij het agentschap betaal je voor zo'n dienstverlening al snel een paar duizend euro . "Wat is mijn schuld," vraagt hij. "Doe mij maar eens een totale check up," zeg ik. "Maar zonder complimenten noch supplementen." Buiten houdt het op met sneeuwen. Er staat in het hele land meer dan 440 km file. Ik besluit nog maar een katholiek rondje. Hij tokkelt op zijn iPhone. Heeft net Tinder ontdekt.

"Ik heb een huwelijksadvertentie geschreven," zeg ik als de geleerde vrouw vraagt waarom ik zo laat ben. Ze kijkt op. "Voor een van je collega's." "Een idee voor als je eindelijk met pensioen gaat," zegt ze

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)