07 maart 2018

Darmkankertest brengt poliepen aan het licht


De cijfers zijn eens te meer dramatisch. Terwijl 54.5% van de beoogde doelgroep van Vlamingen vorig jaar deelnam aan de campagne voor de opsporing van darmkanker, nam in Wallonië slechts 14.6% van de doelgroep deel. Eind 2017 was dit percentage met veel goede wil gelukkig gestegen tot 24%. In Brussel was het percentage 0 %. Daar wordt de preventiecampagne pas in juni 2018 op gang getrokken. Ter vergelijking: in Nederland neemt ruim 75% van de doelgroep deel aan het opsporingsonderzoek. In België loopt dus niet alleen een taalgrens maar ook een zorggrens.

Toen we vorig jaar de vraag stelden waar deze verschillen aan te wijten waren, vielen de (Franstalige) verantwoordelijken uit de lucht. Ondertussen ontdekten we dat dezelfde verschillen afgetekend merkbaar zijn voor andere preventiecampagnes zoals voor HPV, baarmoederkanker, borstkanker en andere aandoeningen die mits tijdig ingrijpen niet dodelijk hoeven af te lopen. Het is ondertussen duidelijk waarom Franstalig België achterloopt.

De doelgroepen van de bevolkingsonderzoeken naar kanker worden in Vlaanderen ruim geïnformeerd om vrij te kunnen kiezen tot deelname. In de Franse Gemeenschap was dat tot voor kort niet of nauwelijks het geval. Komt daar bij dat in het Zuiden de patiënt zich voor het minste onderzoek tot zijn huisarts moet wenden. De SSMG heeft tot niet zo lang geleden zich altijd verzet tegen het feit dat de patiënt direct aangesproken werd. Pas vorig jaar heeft men toegegeven en wordt de doelgroep rechtstreeks aangesproken. Vandaar dan ook de spectaculaire stijging van het aantal deelnemers. Komt daarbij dat er een groot mentaliteitsverschil bestaat tussen de Vlaamse en de Franstalige huisarts. In Vlaanderen wordt die huisarts door zijn patiënt als een partner gezien, in het Zuiden van het land is de huisarts nog een autoritaire figuur, of hij nu in een privé praktijk werkt of in een maison de santé. Met andere woorden: de emancipatie van de patiënt is er nog lang niet zo groot als in het Noorden.

Vlaanderen volgt de gezondheidsindicatoren ook op. Op die manier wordt de gezondheidstoestand van de Vlaamse bevolking in kaart gebracht. Die indicatoren geven weer wat de belangrijkste gezondheidsproblemen zijn en vormen zo het uitgangspunt voor het te volgen beleid. Zo bestaat er in de Franse Gemeenschap, in tegenstelling tot in Vlaanderen, geen centraal registratiesysteem met informatie over alle toegediende vaccins.

Een tweede oorzaak is de administratieve cultuur die in het Noorden gericht is, -maar daarom niet altijd even geslaagd is-, op een simpele rechttoe-rechtaancommunicatie. In Wallonië zijn sommige aanvragen voor een medische test even ingewikkeld als een bouwaanvraag.

Een derde reden is dat de Franstalige ziekenfondsen bijna principieel weigeren om met een industriële partner samen te werken. Dan nog liever niets. Bij gebrek aan eigen middelen woirdt dat dus niets.

Ook in Brussel gebeurt er tot nu toe niets. Ondanks vier bevoegde ministers voor volksgezondheid, wetenschappen en welzijn, netjes verdeeld over MR, Défi, cdH en PS, start daar in juni eindelijk een campagne voor de opsporing van darmkanker. Maar dan moet de patiënt wel op eigen initiatief naar de apotheek.

Het kan nochtans poepsimpel. Net zoals in de politiek wijst een simpele test de poliepen aan.

We kijken nu al uit naar de cijfers van volgend jaar.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Vrouwen worden ook in ons land door artsen verminkt


Vrouwenbesnijdenis gebeurt ook in ons land. Dit type van genitale verminking wordt niet enkel stiekem uitgevoerd in een achterkeuken in Matongé, maar is een courante praktijk in tal van artsenkabinetten. Volgens wel ingelichte bronnen die ons de voorbije jaren meermaals contacteerden gaat het om drie pistes.

In het eerste geval wendt de welgestelde moeder zich met haar dochter tot een privékliniek van een esthetisch chirurg die een zogenaamde vaginacorrectie uitvoert: De procedure bestaat uit een schaamlipverkleining waarbij de "overtollige huid" van de labia minora en/of de grote labia majora, verkleind wordt. Eventueel wordt er overgegaan tot labioplastiek waarbij de kleine schaamlippen met V-incisie verkleind worden, waardoor meer inwendige huid verwijderd wordt. Meestal vraagt de moeder ook de verkleining van het clitoriskapje waarbij " de overtollige huid van de clitoris" chirurgisch verwijderd wordt. De kostprijs van zo'n correctie kan oplopen tot 2100€ exclusief 21% BTW.

De cover is perfect, de arts die we in deze consulteerden garandeerde ons dat er geen sprake is van enig blijvend genitaal letsel en dat er achteraf normaal seksueel verkeer en genotsbeleving mogelijk is. Alles gebeurt in de beste hygiënische omstandigheden en onder volledige of lokale verdoving. Hij vergeleek dit met de besnijdenis bij jongens, een banale ingreep.

Fabienne Richard, vroedvrouw in het Brusselse Sint-Pietersziekenhuis en voorzitster van de GAMS vzw, die strijdt tegen genitale verminking, is niet verbaasd als we haar deze praktijk melden, ze weet dat de vraag bestaat. En waar er vraag is, is er aanbod.

Een tweede piste loopt via het buitenland. Moeder en dochter nemen de Eurostar naar Londen waar tientallen privéziekenhuizen en privé gevestigde moslimartsen de ingreep tegen betaling uitvoeren. De kostprijs daar begint om en bij de 275£ voor een eerste consultatie, en kan in een kliniek in Harley Street oplopen tot een totaal van 4.000£. in Brixton, om maar één wijk te noemen, zijn er echter tal van one-day-clinics die voor heel wat minder geld de excisie uitvoeren. Ook deze praktijken zijn mevrouw Richard bekend.

De derde piste is die langs Belgische huisartsen en medische huizen waar allochtone patiënten op zoek naar deze "medische ingreep" terecht kunnen. Het centrum bevindt zich in Brussel, maar ook in Mechelen, Luik en Charleroi kan men terecht voor een medische Sunna-besnijdenis. Daarbij wordt de clitorishoed weggesneden, wat, zoals een ervaren arts ons verzekerde, "geen clitoridectomie is " , dus niet in strijd met de wet.

Volgens diezelfde arts verleent hij een dienst aan mensen in nood. "Het alternatief is de bekende gruwelpraktijk met een scheermesje op een keukentafel. Als het kan sparen we de kleine patiënte en geven we enkel een prik in de top van de clitoris. Van zodra er bloed vloeit, is de ingreep in de ogen van de moeder voltrokken." Volgens die arts gaat het in die gevallen om meisjes uit Arabische, lees: Irakese, kringen. Volgens Volksgezondheid is 1;8% van de betrokken vrouwen afkomstig uit Irak. Dat verklaart de stijging van dit soort ingrepen sinds 2008. Fabienne Richard: "Vaak gebeurt dat de ouders zeggen: je hebt onze zoon besneden, nu kan je ons meisje ‘helpen'."

Moeders uit Zwarte Afrika eisen echter een volledige excisie waarbij de clitoris en soms ook de kleine schaamlippen worden geheel of gedeeltelijk weggesneden. De artsen die we spraken zeggen geen van allen een 'faraonische besnijdenis' of infibulatie te hebben uitgevoerd. "Dat zou niet ethisch zijn, dat is in strijd met de deontologie." Daarbij wordt de hele vulva uitgesneden, de benen van het meisje worden daarna samengebonden totdat de vulva is dichtgegroeid, of de vulva wordt dichtgenaaid, op een heel kleine opening na. 15% van alle besnijdenissen in Afrika behoort tot deze variant. Hierdoor wordt de maagdelijkheid van het meisje gegarandeerd.

In 2009 werden 64 dergelijke gevallen gesignaleerd. In 2013 waren dat er reeds 198. Het gaat hierbij enkel om achteraf gehospitaliseerde vrouwen, niet om ambulante patiënten. De stijging van dat aantal kan volgens minister De Block verklaard worden "door het feit dat de kraamafdelingen van de ziekenhuizen in 2010 gesensibiliseerd werden voor de problematiek van Vrouwelijke Genitale Verminking."

Die sensibilisering gebeurd via een informatiefolder die aan artsen op kraamafdelingen en vroedvrouwen was gericht.

Toen we professor Michel Deneyer, ondervoorzitter van de Orde der Artsen, en sinds 1 maart hoogleraar ethiek aan de VUB, hierover aanspraken erkende hij op de hoogte te zijn van praktijken als "pricking". Zolang er echter geen precieze klachten bij de Orde binnenkomen kan deze niet optredend. Hij onderstreept wel dat artsen die met dergelijke feiten geconfronteerd worden van hun zwijgplicht ontheven zijn.

We spraken hierover meer dan een jaar geleden al met een aantal autochtone en allochtone artsen. Allen eisten volledige discretie. Sommigen verzekerden dat er nomenclatuurnummers gebruikt worden om de "ingreep" terugbetaalbaar te maken. Een paar artsen vertelden ons dat patiënten via zogenaamde culturele organisaties doorverwezen werden.

Fabienne Richard, voorzitster van de GAMS, zegt nogmaals niet verbaasd te zijn maar van geen concrete gevallen weet te hebben. "Als het zo gebeurt in de ons omringende landen, dan moet het hier ook gebeuren." Wij stellen ons de vraag hoe het komt dat deze schandelijke praktijken onder de radar kunnen blijven.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Een impulscontrolestoornis


"Ze zitten altijd op ons kap", is een Vlaamse cafétoog uitdrukking die je wel eens hoort als je de geleerde vrouw mag chauffeuren na een etentje bij een van die onmisbare LOK’s . Het is waar, er zijn van die tijden dat iedereen, van de hoofdverpleger van de Christelijke Ziekenfondsen tot de Waalse voorzitter van de Porchisten ‘op de kap van de dokters zit’. Ik wens het niemand toe. Maar er zijn ook van die weken dat je je afvraagt of ze het niet zelf gezocht hebben.

Neem nu de voorbije week. Om niet beschuldigd te worden van politico-comunautaire vooringenomenheden, beperk ik mij tot het Vlaamse landsdeel. Op de Vlaamse kabel loopt de nieuwe reeks Topdokters, een topprogramma dat tot de taalgrens te bekijken valt. Dit was zonder meer de week van de topdokters.

We beginnen in het prachtige West-Vlaanderen waar duivenmelker en tophuisarts dr. André Gyselbrecht uit Ruiselede terechtstaat voor moord op zijn schoonzoon. De verdediging van die dokter, meester naast God, zorgde voor een ongeziene stunt door op een assisenzitting een promofilmpje over de dokter te tonen dat werd gemaakt door Lien Willaert, televisiemaakster en echtgenote van filmregisseur Jan Verheyen. Ze deed dit uit sympathie voor de dochter van de huisarts, dr. E. die haar vriendin is, ‘een van de mooiste en eerlijkste mensen die ik ken'. De voorzitter liet begaan. Wie huisarts is, is in het Westen des lands nog altijd een notabele die met respect behandeld moet worden en dus een streepje voor heeft op de gewone huis-tuin-en-keukencrimineel die een moord beraamd, laat uitvoeren en dat allemaal uit liefde voor de kleinkinderen en om de schande van een echtscheiding te vermijden. Ik kort het pleidooi van de verdediging in. Dr. Gyselbrecht leed aan artikel 71, een onweerstaanbare drang. Hij moest wel een moord bestellen, zei hij.

Zo'n huis-tuin-en-keukencrimineel is seriemoordenaar Renaud Hardy. Deze simpele ziel staat terecht voor twee moorden, twee verkrachtingen en twee moordpogingen moordde, hij randde aan, brak in, filmde een en ander met semiprofessionele apparatuur en kreeg het gedaan dat op zijn assisenproces het openbaar ministerie zijn inzending voor het BDSM-filmfestival mocht vertonen in volle rechtszaal. In vaktermen heet dit een snuff movie, in Tongeren is dit een bewijsstuk. Geen eulogie dus deze maal. En daar komt weer een topdokter: "De medicatie die Hardy kreeg voor zijn parkinson, heeft van hem een seriedoder gemaakt" zei de Nederlandse topneuroloog dr. Chris van der Linden, die in het Gentse Sint-Lucas praktijk voert, televisie-ervaring opdeed in het hierboven genoemde Topdokters en de quiz De Slimste Mens.

De getuige voor de verdediging verklaarde in de rechtszaal en in alle kranten, en 's avonds in het televisiejournaal dat de moordenaar die ook nog aan Parkinson lijdt, van de ene dag op de andere in een monster veranderde, door zijn medicatie. Met bijwerkingen, die we hier niet gaan opsommen maar daarvoor verwijzen we u naar de bijsluiter. Hardy lijdt aan een impulscontrolestoornis. Een onweerstaanbare drang dus. "Deze impulsstoornis wordt bij Hardy veroorzaakt door zijn persoonlijkheid, zijn ziekte van Parkinson en de medicatie die hij daarvoor neemt", sloot topneuroloog Van der Linden af. De neuroloog bevestigt op vraag van de advocaat van Renaud dat Hardy een zeer uitzonderlijk geval is. De impulscontrolestoornis kan zich op verschillende manieren manifesteren. De ene schildert, de andere gokt, nog en ander speelt met de duiven, Hardy doodt.

Dr. Van der Linden werd de dag daarop door zijn collega neuroloog Patrick Santens, van het Gentse UZ deze maal aan de andere kant van de Fiere Stede, tegengesproken: die parkinson-medicatie maakt volgens hem geen moordenaar van mensen. "Wel zien we bijvoorbeeld dat de seksdrift groter wordt, maar het is meestal de partner die daarover begint tijdens de consultatie."

Ik was mijn stukje over porno aan het schrijven en dacht alles gehad te hebben toen ik attent gemaakt werd op een uitspraak van een andere topdokter van het UZ Gent. Androloog professor Guy T'Sjoen joeg de helft van de volwassen mannelijke bevolking met een lintmeter naar de badkamer met de verklaring dat de gemiddelde penis 14 centimeter meet en eentje van 11 centimeter normaal is. Deze topdokter, is momenteel wel te zien is in het gelijknamige topprogramma, zei in zijn nieuwste boek Onder de Gordel ook nog dat "de penis de kanarie in de koolmijn is."

Ik dacht alles gehad te hebben en bereidde me al voor op een drukke weekendconversatie tot ik tenslotte de Gentse chirurg Koen De Smet las. Die specialist is bottensmid in Jan Palfijn en de privé kliniek Anca MC in het boerendorpje Sint-Martens-Latem, en heeft zijn tienduizendste heupoperatie achter de rug. "Ik heb een mooi huis en ik sleutel aan oldtimers. Ben ik daarom rijk?" zei dr. Koen De Smet in ‘Het Nieuwsblad'. De bescheiden topchirurg houdt van oude auto's en een mooi huis.

Ik ben niet onder de indruk. Maar waarom laten sommige dokters, zeker als ze uit het Gentse komen, zo vaak de gelegenheid om te zwijgen voorbij gaan? Neem nu een loodgieter. Leest u elke week zo'n vijf quotes uit de mond van zo'n bescheiden vakman?

Marc van Impe 

 

Bron: MediQuality

08:20 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)