13 februari 2018

Uw honorarium? Een kwestie van verhoudingen


Ik lees in de krant dat een bekende Brusselse strafpleiter 250 € per uur een heel matig en dus normaal honorarium vindt. Een elektricien die ik vorig weekend ter hulp riep omdat plots een deel van het huis in het donker viel, kwam een kwartiertje langs, haalde een metertje uit zijn zak, stak hier en daar een stekker in een contactdoos en vroeg 40€, plus reiskosten en weekendvergoeding. Ik was voor zo’n kleine 80€ geholpen.

We kregen in die zin een bijdrage van dokter Arne Van Renterghem, huisarts in Mariakerke, die zich terecht verwondert waarom de prestatie van een huisarts in het weekend niet hoger ingeschat wordt.

"Geld is in sé niet zo belangrijk. Het is ook maar een vodje papier ten slotte. Geld stelt echter waarde voor. Hoeveel iemand wilt betalen voor een dienst of een product toont aan wat hij/zij ervan vindt.

Stel: je levert een dienst. Hoge kwaliteit of uniek of … in alle opzichten. Niemand die hetzelfde kan leveren. Lof alom. Je denkt - logischerwijs - dat je een hogere prijs kan vragen. Of dit lukt of niet hangt grotendeels af van het feit of de koper jouw extra kwaliteit écht wel zo belangrijk vindt. De kans is echter reëel dat een wat mindere kwaliteit voor de klant ook voldoende is. En dan doet hij/zij 2 mogelijke dingen: hij koopt de mindere dienstverlening of hij probeert te bekomen dat jij jouw betere dienstverlening verkoopt voor minder geld. Hij wilt wel wat jij hebt maar wilt er niet voor betalen.

Ik verneem dat bepaalde wachtposten een uurloon aan de arts van wacht betalen. Het bedrag dat ik hoor is 500 euro per 12 uur of 42 euro per uur.

Ik laat dat even inzinken.

42 euro per uur om 12 uur in het weekend, in de dag, in de nacht, uw tijd, kennis en expertise te leveren voor een vitale functie van de gezondheidszorg. Naast uw weekwerk.

Een tijdje geleden schreef ik dat een bedrag van 125 euro / uur maatschappelijk een correcte verloning is voor een huisarts, die ten slotte de centrale steunpilaar is van de gezondheidszorg.

Wat in het verhaal nog meer frappeerde is dat het management van die wachtpost voor hun managementvergaderingen zichzelf méér dan 42 euro / uur uitbetaalden (die situatie is nu veranderd).

Ik kwam niet bij van het lachten toen ik dat hoorde. En nog steeds, ook als ik dit nu aan het opschrijven ben, komt er een glimlach op mijn lippen. O ironie!

En het meest grappige is … het zijn de huisartsen die zichzelf 42 euro / uur uitbetalen. In het weekend. Wat gaan die doen als de tijd komt dat de huisarts in dienstverband komt? 20 euro / uur tijdens de week?

Wat iemand wilt betalen voor uw dienstverlening bepaalt wat hij of zij erover denkt.

Voor hoeveel je jezelf verkoopt bepaalt wat jij van jezelf denkt. Aan 42 euro / uur …."

De verontwaardiging spat er af. En terecht.

Ik rij naar huis en hoor op de radio een flard van een gesprek met een jonge geneesheer voor het volk die zegt blij te zijn met zijn nettoloon van 1.600€ per maand. En ik denk aan mijn oude vriend, dokter Kris Merckx, die samen met Ludo Martens in 1970 aan de wieg stond van AMADA, een organisatie die in 1979 vervelde tot de huidige PVDA. Hij startte samen met Michel Leyers op 4 januari 1971 de eerste praktijk van Geneeskunde voor het Volk (GvhV).

Dr. Merckx zetelde van 1976 tot aan de fusie in 1982 met Antwerpen in de gemeenteraad van Hoboken. Hij was 13 jaar lang hoofdredacteur van het partijblad Solidair en was ook woordvoerder voor de partij. Door zijn vele politiek werk moest hij zijn praktijk als arts laten vallen. Pas vanaf 2001 kon hij opnieuw halftime werken als arts in de groepspraktijk in Hoboken.

Dr. Kris Merckx ging met pensioen in de zomer van 2009. Bij de gemeente, districts- en provincieraadsverkiezingen van 2012 werd hij tweemaal verkozen als provincieraadslid en als districtsraadslid. Al die bijkomende activiteiten leverden hem niets op want dr. Merckx koos om tevreden te zijn met een gemiddeld werknemersloon, al het overige stortte hij in de partijkas. Nu leeft hij van een minimumpensioen. Zoals hij zijn er honderden artsen, indien niet meer: zij hebben heel hun leven hard gewerkt, en staan nu in overlevingsmodus. Het is een kwestie van verhoudingen.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar