07 februari 2018

Facebook detox

 
We hadden zo’n ouderwetse analoge conversatie, de geleerde vrouw en ik, waarbij we genoten van een respectievelijk even analoog glas champagne en een gewone gin-tonic. Rondom ons werden mocktails gedronken, op basis van gecentrifugeerde bieten, quinoazaad, buffelgras en lijnolie, en werd naarstig op schermpjes getokkeld. Het is dry february, door slimme marketeers uit de horeca omgedoopt tot tournée minérale.

Ik herlees De Waanzinnige 14de Eeuw van Barbara Tuchman en leer dat er toen maar liefst 150 vastendagen waren. De slimme prelaten slaagden er toen al in om de algoritmen naar hun hand te zetten. Nu mag je 30 dagen niet zagen noch klagen, dan 28 dagen geen alcohol, en ondertussen begint 40 dagen de vasten. In mijn kindertijd mocht je op vrijdag geen vlees, had je een paar keer per jaar de kerkelijke carenstijd in de Advent en de Vasten, maar toen waren we nog niet van god los.

Ik kan mijn Facebook niet openklikken of ik word geconfronteerd met mensen die allemaal te water gaan en dat absoluut de hele wereld willen toeschreven. Volgende week kieperen ze een emmer ijswater over het hoofd, gaan ze marathons lopen voor het goed doel –waarom moet ik dat zo noodzakelijk sponsoren? Is er iemand die mij wil sponsoren als ik een goed boek wil lezen?- of gaan ze met zijn allen mindfulnessen in een naar mensenzweet ruikend gemeenschapshuis in de Ardennen. Allemaal afgesproken via Facebook.

Ik heb de indruk dat we door de Facebook zijn doelbewust zo geprogrammeerd worden dat we elke vorm van individueel leven vergeten. De verslaving wordt doelbewust in de hand gewerkt. Ook ik heb daar aan toegegeven: op elk onbewaakt moment greep ik mijn smartie om snel te zien wie er gewhatsappt had, welk breaking news ik nu weer dreigde te missen. Zoals ik vroeger bij elk leeg moment in een restaurant de menukaart of de viltjes op tafel uit het hoofd leerde, en me in feite geen enkele denkpauze permitteerde zo obsessief appte ik nu.

Ooit was ik een prater, ik hield eindeloze gesprekken - van die ouderwetse, analoge conversaties waarbij je tegenover elkaar staat en om beurten je mond opent, zoals ik onlangs zo mooi beschreven zag – en probeerde daarbij mijn opponent te imponeren, te charmeren, en soms slaagde ik er zelfs in hem of haar te irriteren wat resulteerde in een pijnlijke stilte. Dat was het moment dat de ober de wijn kwam bijschenken. Nu tuurde ik om de haverklap op mijn schermpje om te zien wie er aan de andere kant op zijn schermpje getuurd had. Ik heb besloten niet langer mee te doen aan Tournée Minérale. Daarentegen neem ik wel het besluit mijn smartie enkel ter hand te nemen als ik bijvoorbeeld een excuus moet verzinnen om ergens te laat te komen.

Het leven blijkt ineens uit een aaneenschakeling van onbewaakte momenten te bestaan, die ik ad libidum kan gebruiken om heel wat andere interessante dingen te doen. Ik laat mijn brein niet langer controleren door die gasten in Menlo Park, ik heb zelfs opnieuw de tijd gevonden om al die boeken te lezen die ik zo nodig moet. En daarbij neem ik mijn e-reader mee, wat een stuk handiger is dan die 250 gram ingebonden papier die in mijn bibliotheek staat.

Dus als u mij een volgende maal in een of andere publieke gelegenheid op een scherm ziet turen: ik consulteer NIET mijn facebook. Ik lees The Fire and The Fury, en dat doe ik voor mijn werk. En eenmaal thuis breng ik quasi de hele week achter mijn computer door, maar Facebooken en Messenger lezen doe ik enkel op zondagmiddag. Dan sta ik aan de digitale koffieautomaat.

Blijkbaar lukt het. Afgezien van mijn andere dochter die nog altijd de behoefte voelt om haar hele leven op het kleine scherm te tokkelen, blijken er slechts weinigen mij te missen bij Zuckerbergs draagbare koffieautomaat. Tenzij die oude schoolvrienden die ineens uit hun hol komen gekropen nu de zoveelste decenniumviering nadert. Op Facebook gaat het leven gewoon verder als je er niet meer bent. Het is alsof ik onzichtbaar ben geworden.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

17:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar