29 januari 2018

Of een intieme piercing kan op de afdeling?


Mijn vriend de radioloog staat in het centrum van de belangstelling. Het hoofdzakelijk mannelijk gezelschap komt niet bij van het lachen. “Je weet niet wat je tegenwoordig ziet,” vertelt hij en dan volgt een opsomming van alle mogelijke plekken op het menselijk lichaam waarin een piercing kan geplaatst worden.

En dit gaat heus verder dan de klassieke oorbellen, of een diamantje in de neus. Zo'n piercings zijn uiteraard salonfähig, geen arts die daar nog van opkijkt. Een kent er een verpleegster met een piercing in de wenkbrauw. Op een dag sloeg ze een tulen sjaaltje om en dat haakte zich vast en bleef hangen. Het was geen gezicht. De hele afdeling kwam er aan te pas. Volgt een verhaal over lispelen en tongpiercings. Een van de maten vertelt hoe een vriend van hem –het zijn altijd vrienden of kennissen- een tand brak bij het zoenen van de draagster van zo'n kleinood.

Dan gaat het richting evenaar. Tepelpiercings worden met kennis van zaken beschreven, ringetjes, staafjes, knopjes. De gynaecoloog valt bij. Het volume stijgt. Het niveau van de conversatie daalt. Twee glazen witte wijn verder zitten we aan de navelpiercings. En wat blijkt? De sociale acceptatie stijgt weer. Ik verneem dat je heel veel geld kwijt kan aan zo'n sierraadje, dat je tenslotte maar een paar dagen per jaar aan het publiek toont, op het strand of aan het zwembad, en waarvan de onthulling verder bewaard wordt voor de geliefde of toevallige bedgenoot. Een cadeautje voor Valentijn?

De bodem van het verhaal is bijna bereikt. "Je moet wel goed van god los zijn," zegt er een, "om je daar te laten piercen. Afgezien van het risico op een infectie in je intieme gebieden, vind ik het geen gezicht. Ik zou het niet accepteren." Het gezelschap weet duidelijk welk toepassingen van de edelsmeedkunst in die regio mag verwacht worden. Het regent pro's en contra's.

Het is duidelijk dat een piercing in dit geleerde gezelschap al bij al statusverlagend werkt. "Wat is er in godsnaam geestelijk mis met die vrouwen, dat ze zichzelf zo willen verminken," zegt er een. De psychiater begint een verhaal over totem en taboe... De commentaren buitelen over elkaar heen. Piercings worden hier geassocieerd met het milieu van betonvlechters en showgirls uit de discotheek. Ik hoor van alles maar geen rationele argumenten. En dus vraag ik me af wat er geestelijk mis met je is als je op zulke irrationele gronden mensen persoonlijk moet aanvallen en je je gedwongen voelt om je hekel aan piercings zo ongevraagd te etaleren. Uit niet wetenschappelijk opgezet onderzoek blijkt dat zo'n 15 procent van de jongere vrouwelijke bevolking al dan niet tijdelijk een piercing draagt. En dat valt niet altijd goed.

Uit een enquête van CareerBuilder.com blijkt dat bepaalde uiterlijkheden een negatief effect kunnen hebben op de snelheid waarmee je de hiërarchische ladder opklimt. 37% van de werkgevers vindt dat piercings ongeoorloofd zijn, en 31% vindt zichtbare tattoos niet stroken met het ‘professionele imago' dat een werknemer moet uitstralen. Piercings en tatoeages waren trouwens maar twee van de elementen die werkgevers noemden als mogelijke hinderpalen voor een promotie. Het luistert nauw als je er in de ogen van de werkgever competent wil uitzien. Zelfs te zongebruind wordt niet geapprecieerd. Wie zijn chef gaat opzoeken om hem om promotie te vragen doet er dus in veel gevallen goed aan om zijn piercing uit te nemen. "Als je carrière wil maken, moet je er ook zelf voor zorgen dat de kaarten goed liggen", zo besluit Rosemary Haefner die het onderzoek leidde.

Wat dat betreft zit het in het ziekenhuis waar ik wel eens door de gangen loop goed. Zichtbare juwelen zijn uit den boze. Wie daar gepiercet is draagt zijn ringetje, staafje of knopje discreet.

Ik vergelijk piercings met het dragen van een dure horloge of het rijden met patsersauto, het is uiterlijk tonen dat je méér bent. En ergens bewonder ik die gepiercete medemens: uiteraard weet die dat de ander daar misschien op neerkijkt. Daar moet je toch maar tegen kunnen. Statusverlaging bewust ondergaan getuigt van een stevig zelfbewustzijn. Ik zou het niet kunnen.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar