23 januari 2018

Foute arts kan hier op veel clementie rekenen


Een arts die een ernstige professionele fout maakt en (levenslang) geschorst wordt, mag nooit in een ander land doorwerken. Dat is al twee jaar Europese regelgeving. Maar dat systeem werkt niet goed. Sterker zelfs, in België kan hij makkelijk aan de slag.

De invoering van een Europees waarschuwingssysteem voor disfunctionerende zorgverleners moet ervoor zorgen dat ‘foute artsen' niet meer over de grens kunnen vluchten en daar hun praktijken verder zetten. Het was de toenmalige Nederlandse minister Edith Schippers die het initiatief nam voor een ‘Europees Waarschuwingsmechanisme'.

Volgens dit systeem zijn lidstaten van de EU sinds januari 2016 verplicht melding te maken van alle artsen, tandartsen, psychologen, verpleegkundigen of fysiotherapeuten die zich hebben misdragen. De landen moeten deze informatie binnen drie dagen met elkaar uitwisselen. Uit onderzoek van de Nederlandse krant NRC blijkt nu dat tien van de 28 Europese landen het systeem niet eens gebruiken. Het gaat om Bulgarije, Cyprus, Estland, Griekenland, Letland, Luxemburg, Malta, Slovenië, Slowakije en Tsjechië.

Duitsland is het eerste vluchtland voor Belgische artsen die in de fout zijn gegaan. Dan volgt Nederland en Frankrijk, maar over het algemeen valt het in ons land zelf moeilijk te controleren of zorgverleners uit derde landen betrouwbaar zijn. Zo werken er in ons land ongestoord verschillende artsen die in Nederland voor altijd geschorst werden.

Het Europese waarschuwingssysteem trad in januari 2016 in werking. Het probleem is niet gering. Sinds de inwerkingtreding van het Europees waarschuwingsmechanisme voor disfunctionerende zorgverleners werden in Nederland het eerste jaar ongeveer 3.750 meldingen ontvangen van 12 van de 27 andere EU-lidstaten. In totaal werden er tot nu toe 22.570 meldingen gedaan. Alleen al het Verenigd Koninkrijk maakte 15.011 keer melding. Nederland deed de afgelopen jaar 67 meldingen. Ons land deed 12 meldingen. Frankrijk deed 2 meldingen. Duitsland maakte 135 meldingen.

Er zijn dus duidelijk grote problemen. Het ene land is strenger dan het andere, er bestaat onduidelijkheid over wat landen precies moeten melden. Gaat het alleen om een verbod om het beroep nog uit te oefenen of bijvoorbeeld ook om een waarschuwing of boete? In een enquête in het voorjaar van 2017 noemen de gebruikers het systeem daarom „vaak verwarrend". Een bijkomende complicatie is dat de veroordelingen gewogen worden, dat wil zeggen dat wie in het vluchtland niet of minder zou veroordeeld worden voor dezelfde feiten, gewoon aan de slag kan. Bovendien hoeven landen geen melding te maken van zaken van vóór januari 2016.

Dat brengt ons bij de zaak van de Belgische psychiater Arnoud Tanghe (76) die in Nederland levenslang geschorst werd en naar Brugge uitweek. De NRC vertelt het zo: Tanghe had vijf jaar lang een seksuele relatie met een van zijn patiënten in Zeeland, staat in een tuchtuitspraak die tot nu toe geen publiciteit heeft gekregen. In 2015 werd zijn naam ‘doorgehaald' in het BIG-register, waarin alle Nederlandse zorgverleners staan ingeschreven. In Nederland mag hij daardoor niet meer werken als arts. De relatie was niet de enige reden dat hij zijn beroep niet meer mag uitoefenen, blijkt uit de uitspraak. Tanghe stelde onjuiste diagnoses en schreef op onverantwoorde wijze medicatie uit. Zonder haar ooit gezien te hebben, schreef hij de 16-jarige dochter van zijn patiënt een antipsychoticum voor. De Viagra die hij tijdens de vrijpartijen met zijn patiënte gebruikte, schreef de psychiater uit op naam van haar echtgenoot. Hij werft nu vanuit zijn groepspraktijk in Brugge Nederlandse patiënten. Zijn praktijk staat volgens zijn website bekend om „creatieve behandeling met medicijnen". Vanwege de populariteit bij Nederlandse patiënten opende hij in 1990 vlak over de grens in het Zeeuwse Sluis een tweede praktijk.

Arnoud Tanghe is een van de zorgverleners die vóór de invoering van het Europees Waarschuwingsmechanisme in 2016 uit het artsenregister werd geschrapt. Dat brengt een andere zwakte van het systeem aan het licht. Op de vraag of autoriteiten in België op de hoogte zijn van de Nederlandse strafmaatregel, antwoordt Tanghe in de Nederlandse krant: „Ja natuurlijk! Hier vinden ze het belachelijk." De Belgische Orde der Artsen kan er niets over zeggen omdat dit seksuele misdrijf volgens de controlerende instantie onder het ‘raadsgeheim' valt.

Het doet denken aan de zaak van professor Walter Vandereycken die twintig jaar afdelingshoofd was van de psychiatrische kliniek was de De Broeders Alexianen in Tienen. De psychiater en auteur van het spraakmakende boek Psychiaters te koop, werd ook wegens seksueel misbruik van patiënten veroordeeld.

De Orde reageerde ook toen aanvankelijk niet. Dr. Geert Dom, de toenmalige voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychiaters, pleitte daarop voor de invoering van een wettelijke meldingsplicht voor hulpverleners die weet hebben van misbruik door collega's, zoals in Nederland. Ook de procedure bij de Orde van Artsen moest transparanter. De Orde moest de mogelijkheid krijgen patiënten te informeren over het verloop van de procedure en de sancties. De zaak Vandereycken dateert van 2012. Vandereycken zette aanvankelijk zijn activiteiten verder in de groepspraktijk Crescendo in Kessel-Lo. De Orde besliste pas in 2015 dat Vandereycken nooit nog als arts mag werken. Dr. Walter Vandereycken staat nog steeds erkend als neuropsychiater met privé praktijk in Kessel-Lo. Internationaal staat hij dus niet geseind.

Bij het Belgische Riziv valt onze vraag naar informatie op een blauwe steen. En bij Sanco, de Europese Commissie benadrukt de woordvoerster dat lidstaten migrerende zorgverleners zelf moeten controleren. „Lidstaten zijn zelf verantwoordelijk voor de veiligheid van hun patiënten." De Europese Commissie laat weten het waarschuwingssysteem te blijven faciliteren, promoten en monitoren.

Wordt zeker vervolgd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

11:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar