10 januari 2018

Waarom je makkelijker aan een joint dan aan metformine geraakt

 
Ik moest naar mijn huisapotheker voor mijn maandelijkse dosis weesmedicijn. Bleek dat ik me niet gerealiseerd had de apotheek op die dag gesloten is. Dat komt door het feit dat de winkels, omwille van de koopnood waar de bevolking de voorbije feestdagen collectief aan leed, het hele weekend open waren.

Gelukkig kon de apotheker van wacht me uit de nood helpen, sterker nog de man wist me heel precies te vertellen dat ik over Bf-attest beschik zodat mijn weesmedicijn me zonder meerkost overhandigd mocht worden. Maar met een voorschrift voor diabetesmedicatie had hij in principe meer moeite: de data van diabetespatiënten, net zoals die van nierpatiënten, die niet zonder hun medicatie kunnen, staan niet in het farmaceutisch dossier. Begrijpe wie kan, ik in elk geval niet. Dat brengt me eens te meer bij de blockchain.

U weet wel, die nieuwe disruptieve technologie, die onder andere gebruikt wordt om cryptomunten aan te maken. Afhankelijk van je standpunt zou dit fenomeen voor sommige mensen wel eens de grootste vermogenscreatie of –vernietiging van hun leven kunnen zijn. Dat houdt me echter niet bezig. Wat me wel wakker houdt is dat dit wel eens een van de grootste transformerende technologische revoluties van dit decennium zou kunnen zijn.

De echte innovatie is de onderliggende blockchain. Ik stel me de vraag waarom de overheid, nu al blijkt dat bij de praktische implementatie van het elektronisch voorschijven zoveel problemen opduiken, niet radicaal opteert voor dit systeem. De blockchain werkt als een openbaar logboek waarin alle transacties van alle gebruikers bijgehouden worden. Uniek aan de blockchain is dat het systeem niet beheerd wordt door één centrale instelling, zoals een centrale bank, maar door een gedecentraliseerd netwerk van computers waar alle geïnteresseerden kunnen deelnemen. In het geval van de bitcoin zijn dat de "miners", de ontginners die de transacties verifiëren en collectief alle transacties bijhouden. Het blockchain is een gedecentraliseerd platform dat berust op eerlijkheid en vertrouwen.

Dus ideaal om bijvoorbeeld een medisch dossier up to date te houden. Simpel, betrouwbaar, altijd juist. Is het misschien daarom dat onze overheid daar niet aan wil? Vertrouwen in de burger heeft de overheid immers zelden gehad. In elk geval is dit een platform dat onze manier van handelen compleet gaat veranderen.

Wie macht heeft over een ander, of het nu de overheid is of een organisatie als een ziekenfonds, vertrouwt die ander nooit voor een volle honderd procent. In 1982 kocht ik mijn eerste computer, de reactie van uitgevers én de beroepsvereniging van journalisten was negatief: schrijven op een computer was geen journalistieke praktijk. Ik schreef, redigeerde en verzond mijn artikels zonder tussenkomst van de PTT of een telexist. Beide laatsten bestaan overigens niet meer. In 1995 nam ik een account op het internet. Mijn collega's bleven ondertussen vrolijk teksten schrijven, uitprinten en faxen.

Via het internet haalde ik informatie binnen, ik leerde hoe ik streaming kon gebruiken, en hoe de media die tot dan in één richting werkten: one-to-many; verschoven naar de formule van one-to-one tot many-to-many. De blog die u nu leest is daar een voorbeeld van. Een disruptie die ons leven interessanter en eenvoudiger maakt.

Maar toch kan ik pas sinds een jaar officieel een aangetekend schrijven met email verzenden. Grote disrupties worden door de overheden altijd gemist. In 2013 werd de bitcoin gelanceerd, en dus ook de blockchain. Dit zal een gigantische impact op de wereld hebben.

Ergens blijf ik een jongen uit '68 en misschien is het daarom dat de blockchain me zo aanspreekt: de blokchain ondermijnt het gezag van de machtige gecentraliseerde instellingen. De controleurs van ons bestaan, zij die ons monitoren en al onze handelingen en transacties verifiëren, zullen het eerste aan den lijve ervaren wat deze disruptie betekent. Het lijstje is eindeloos: banken, verzekeraars, ziekenfondsen, betaalkaarten, federale en regionale controlediensten, juridische diensten, ondernemingsregisters, makelaars en advocaten. Uiteraard zit er nog feilen en falen aan te komen. Elke nieuwe technologie heeft zijn vele tekortkomingen.

Op dit moment investeren de early believers in deze technologie, die zoals alle innovaties aangedreven wordt door idealisten, ondernemers en durfkapitalisten. Zij geloven in langetermijnwaarde. De politici en de overheid daarentegen hebben een veel meer dichtbije horizont. De toekomst is voor wie het goed met ons voorheeft niet wijds maar iets smals.

Ondertussen rommelt men maar wat aan. En zo is het mogelijk dat als ik met vakantie in de Ardennen mijn insuline vergeten ben, onmogelijk terecht kan bij de lokale apotheek tenzij ik met een gecertifieerde papieren kopij kan aantonen dat ik bij de diabetesconventie hoor. Ik raak nog makkelijker aan een joint dan aan een doosje metformine.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

17:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar