06 januari 2018

Medisch Centrum Leeuwarden eerste volledig rookvrije ziekenhuis


Per 1 januari 2018 is het MCL het eerste volledig rookvrije ziekenhuis van Nederland. Roken is uitgebannen binnen het gebouw én op het ziekenhuisterrein. De laatste rookvoorzieningen op het ziekenhuisterrein worden in de laatste weken van december en in de eerste week van januari verwijderd. Een rookvrij MCL geldt voor medewerkers, patiënten, bezoekers en alle anderen. Hiltje de Graaf, internist-oncoloog: 'Ik ben er trots op dat ons ziekenhuis in dit opzicht het goede voorbeeld geeft. We willen het roken de zorg uit hebben en dat begint in Leeuwarden.'

Hiltje de Graaf is samen met enkele collega-artsen de initiatiefnemer voor het rookvrij ziekenhuis. Het initiatief is door de MCL-directie overgenomen. Het rookvrije beleid is gedurende de afgelopen twee jaar gefaseerd ingevoerd: al eerder stopten MCL-medewerkers met roken op het MCL-terrein en werd de rookruimte binnen het ziekenhuis gesloten. De Graaf: 'Als artsen zien we elke dag de ernstige gevolgen die veel rokers ondervinden van tabaksgebruik. Het is niet meer dan logisch dat we het roken de zorg uit willen. En liefst uit de samenleving.'

De Graaf: 'Veel ziekenhuizen hebben initiatieven om rookvrij te worden. Dat is een uitstekende ontwikkeling. Voor zo ver wij weten gaat het MCL hierin het verst: straks zijn er werkelijk geen rookvoorzieningen meer. Dus ook geen rookhokjes op het terrein. Niets. Daarmee lopen we landelijk voorop.'

Rokende patiënten die in het MCL worden opgenomen kunnen hulp krijgen. De Graaf: 'Denk aan nicotinepleisters, nicotinekauwgom en dergelijke. Uit onderzoek blijkt overigens dat patiënten die geruime tijd vóór een geplande ingreep stoppen met roken minder kans hebben op complicaties. Ook dat beleid is bij enkele vakgroepen in het MCL al gemeengoed.'

Veel Nederlandse ziekenhuizen werken aan initiatieven om rookvrij te worden, maar vaak mag er buiten nog gerookt worden.

In eigen land willen noch kunnen ziekenhuizen niet zo ver gaan. Iedereen is het erover eens dat het geen gezicht is: patiënten met een peuk aan de baxter, in het gips, meestal in kamerjas. Sommige ziekenhuizen voorzien een rookpaviljoen, maar voor minder mobiele patiënten is het gewoonweg niet haalbaar om die afstand af te leggen. Sommige ziekenhuizen willen er gewoon niet aan beginnen. Controle is niet mogelijk. Stoppen met roken is te moeilijk. Het risico op stiekem roken op de kamer is te groot. De mensen hebben te vaak stress. En vooral patiënten van de afdelingen psychiatrie en palliatieve zorgen hebben nood aan een sigaret. En dan is er het eigen personeel dat een verbod niet zou respecteren of ontwijken.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Maggie De Block doet wat ze zegt


Het nieuws verbaasde vriend en vijand. De patiënt wordt eindelijk de echte eigenaar van zijn medisch dossier. De nieuwe maatregel van minister Maggie De Block die in het voorjaar in voege treedt, beantwoordt daarmee aan de richtlijn van de Europese Commissie die op 8 mei van dit jaar van kracht wordt. Ik wil hier niet ingaan op de consequenties van die maatregel. We hebben op deze plaats hiervoor meer dan eens een pleidooi gehouden.

Wat me in deze aan het schrijven zet is de bedenking dat het Ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zaken in deze legislatuur veranderd is van een instelling die vanuit cenakels en ivoren torens regels en wetten uitvaardigde, naar een aanstuurmechanisme die maakt dat het goed loopt in de volksgezondheid. Ik weet dat ik vele lezers tegen de haren in strijk, maar het moet gezegd: deze minister doet wat ze aangekondigd heeft.

Het is geleden van de bewindsperiode van Frank Vandenbroucke, dat een minister werk maakt van dit departement. De vorige legislaturen werden vooral gekenmerkt door het met veel fanfare aankondigen van grootse plannen waar enkele weken later niets meer over gehoord werd. Ware er niet de aangeboren zelfredzaamheid van de artsen, ziekenhuizen en andere zorgverstrekkers dan zou de hele gezondheidszorg in ons land al lang verkommerd zijn tot het niveau van een voormalig Oostblokland. En alsof dat niet volstond, zorgden de politieke partijen en de zogenaamde sociale partners er wel voor dat dat deel van de ambtenarij dat zich overeind houdt met regels, boetes en strafmaatregelen voor wie niet wil luisteren, overeind bleef. De focus van een beleid moet niet gericht zijn op het uitvaardigen van wetten maar op gemeenschappelijke doelen die men wil bereiken. Een beleid moet gericht zijn op de praktijk, niet op de theorie of een ideologie. De ideale wereld bestaat niet en ik heb een hekel aan idealisten. Ik heb het voor realisten.

Uiteraard is er (veel) kritiek op het beleid van de minister. Dat hoort zo en daar willen we hier de nodige ruimte aan geven. Maar het pleit voor haar dat ze zich niet laat verleiden tot verbaal getwist, en in stilte gestaag verder werkt aan de werven die ze opgezet heeft. Alleen al het feit dat er vanuit haar kabinet geen of nauwelijks lekken komen, bewijst dat ze rond haar een team heeft weten te verzamelen die werkt. De minister mag zich familiaal Maggie laten noemen, ze is veel afstandelijker dan men denkt.

In de politiek zijn het de resultaten die tellen, maar daar wordt men niet altijd op afgerekend. De politicus moet zich over die laatste frustratie heen zetten. Hij of zij mag zich niet vastklampen aan het mandaat. De angst voor het zwart gat kent deze minister niet.

Vorig jaar, eind mei, kondigde Maggie De Block aan dat ze kandidaat-burgemeester is in Merchtem voor Open VLD. Een federaal minister die kiest voor een lokaal mandaat in een landelijk dorp, en die meteen een verruimingslijst wil opzetten, het is zelden gezien. " Ik weet dat ik als minister van vandaag op morgen kan stoppen. Ik ga er niet vanuit, maar hou er wel rekening mee", aldus De Block toen.

Ik weet niet of ze dit Chinese spreekwoord kent: "Uw rijstpot is niet van ijzer"?

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)