28 december 2017

Zwarte gedachten rond Nieuwjaar


We hadden afgesproken om elkaar voor Nieuwjaar terug te zien. Buiten lopen boeren, burgers en buitenlui op de kerstmarkt die Winterpret moet voorstellen. Hij heeft het koud. Na Nieuwjaar vertrekt hij naar huis. Thuis is Zwart Afrika. Hij heeft het gehad hier. We praten over de reacties op het artikel dat ik eerder schreef. En hoe niets veranderde. Sinds de rellen is het voor een zwarte medemens alleen maar lastiger geworden zegt hij. Zo komen we bij een recent artikel van Paul Collier in International Politics and Society.

Collier is hoogleraar economie in Oxford. Zijn specialisme is Afrika. In Exodus, een van zijn boeken, stelt hij voor om ontwikkelingshulp te laten wat ze is en om werk naar Afrika te brengen in plaats van hulp. ‘The importance of belonging' begint met de zin „De meeste mensen voelen duidelijk dat ze op een bepaalde plek thuishoren." Het artikel gaat niet over Afrika maar over de ondergang van links en hoe de socialisten dat te danken hebben aan hun eigen succes, wat leidde tot onvermoede ambities, en tot de instroom van intellectuelen uit de middenklasse, de utilitarians, die „the greatest happiness for the greatest number" wilden bereiken. We hebben hier nogal wat afgestudeerden die onder die noemer vallen. Voor hen zijn niet de belangen van de mensen maar abstracte principes belangrijk. Ook al komen die uit het brein van een gewezen Chinese dorpsonderwijzer of een Georgische ex-seminarist.

Deze nieuwe partijelite, schrijft Collier, ziet zichzelf als de politicus van Plato: hij heeft het licht gezien en weet beter wat goed is voor de burger dan de burger zelf. Zo ontstond het uitgeholde socialistische leiderschap. "Je doet wat Collier schrijft", zeg ik, "je gaat terug naar de basis". Hij droomt van een Afrikaans top instituut om lokaal artsen op te leiden. Hij wil geen Artsen zonder Grenzen maar artsen van ter plekke. Hij houdt een pleidooi voor een universiteit in de tropen, in een enclave, een Europees-Afrikaans project achter een groot hek, onder internationaal toezicht, gemanaged volgens de modernste principes door niet-corrupte ambtenaren. "We hebben jullie koloniale erfenis nu wel tot op de fundamenten afgebroken," zegt hij, "we sleuren geen verleden mee. Afbraakkosten zijn er dus niet. Het zou tewerkstelling en spin-offs met zich meebrengen. En we zullen vermijden dat Afrikanen zoals ik in Brussel blijven hangen."

We proosten op zijn idee. Maar wie zijn wij, zegt hij dan met zijn Afrikaans flegma. Wie ben ik, vraag ik me af. Een stukjesschrijver. Ik heb wel een idee hoe het moet maar niet hoe het kan. Ik heb invloed maar draag geen verantwoordelijkheid. Ik heb behalve wat woorden en een idee helemaal niets te bieden. Het is een gedachte om stil bij te worden en daarmee ga ik het nieuwe jaar in. Ik hoop dat u me volgend jaar nog even graag leest. Ik hoop dat u nog meer reageert. Ik citeer in deze mijn collega Caroline de Gruyter: "Je hebt doeners en kletsers. Mensen die verantwoordelijkheid dragen en mensen zoals ik. En ook al heb ik graag dat u mij leest, uiteindelijk hoop ik dat wij kletsers nooit te veel invloed krijgen. En bovenal, dat de doeners ons iets minder serieus nemen."

Maar dat idee van mijn zwarte vriend, dat is de moeite waard.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

17:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar