27 december 2017

Sadisme manifesteert zich vanaf zes jaar


Zesjarigen genieten er niet alleen van als ze anderen zien gestraft worden, ze zijn ook nog eens bereid om ervoor te betalen. Uit onderzoek van Nikolaus Steinbeis, die verbonden is aan het Max Planck Institute for Human Cognitive and Brain Sciences in Leipzig, de Universiteit Leiden en University College London, blijkt dat peuters van zes net als chimpansees graag getuige zijn van een bestraffing van derden en zelfs bereid zijn om een en ander daarvoor op te offeren. De wetenschappers beweren dat ze het kritische moment gevonden hebben waarop kinderen dit sadisme manifesteren. Sterker nog, het maakt deel uit van het proces om volwassenen te worden.

Voor het onderzoek, gepubliceerd in het tijdschrift Nature Humane Behaviour, werden 65 kinderen geobserveerd terwijl ze naar een vertoning in een poppenkast keken waarbij sommige poppen vervelend dan wel aardig waren. De leuke marionet bood een stuk speelgoed aan en liet de kinderen het in ontvangst nemen dragen. De nare marionet bood het aan maar hield het zelf. Daarna werden de poppen in elkaar geslagen. Halverwege de poppenkastvertoning kwam een gordijn naar beneden. Om verder te kunnen kijken moesten de kinderen de psychologen een penning geven die anders kon worden ingewisseld voor een leuke sticker. Pas op zesjarige leeftijd waren ze bereid te kiezen om te zien hoe de marionet gestraft werd. Nikolaus Steinbeis gelooft dat dergelijk gedrag fundamenteel is om menselijk te zijn. "We moeten niet denken dat die houding verschrikkelijk is," zegt hij. "Het is een nuttig mechanisme." Dit gedrag verklaart waarom mensen vroeger naar een terechtstelling kwamen kijken, waarom ze te keer gaan op sociale media zoals Twitter en waarom ze bij een vechtpartij toekijken en niet tussenbeide komen. Dr. Steinbeis stelt dat dit gedrag zinvol is. "Straf is een zeer effectieve manier om ervoor te zorgen dat anderen om je heen zich eerlijk gedragen. bij het zien van een ‘ verdiende' straf treedt een gevoel van beloning op."

Hij observeerde tijdens zijn onderzoek hoe diep deze emoties in ons verankerd zijn. Uit de gezichten van de kinderen bleek dat hun gevoelens gecompliceerd zijn. Zo vertoonden ze een heel grappige mix van emoties. Enerzijds roept straf iets wat typisch empathie is. Er verscheen dus een frons op hun gelaat. Maar die werd ook afgewisseld met plezier en lachen. Sommige kinderen hadden meer plezier dan andere.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar