23 december 2017

Een arts mag valse hoop geven


Zonder hoop gaat de mens ten onder. Artsen mogen dus niet aarzelen om hun patiënten hoop op genezing te bieden ook al weten ze beter. Dat blijkt uit een studie van Rodrigo Bressan, en Sukhi Shergill hoogleraren psychiatrie en neurowetenschappen aan Kings College. Uit dat onderzoek blijkt dat kinderen met astma of type 1 diabetes beter reageerden op de behandelingen als ze' hoopvol' waren dan degenen die slechts 'optimistisch' waren.

De onderzoekers definieerden optimisme als "het vertrouwen van een individu in een goed resultaat, terwijl hoop een doelgerichte manier van denken is, waarbij een individu tijd en energie investeert in het plannen hoe zijn doelen te bereiken".

De voorbije decennia leerden artsen in opleiding dat ze moeten vermijden de patiënt te zeggen dat hij beter gaat worden, omdat er zelden zulke medische zekerheid bestaat en omdat in het geval van slechte resultaten onvervulde verwachtingen het vertrouwen in de arts aantasten. "Artsen maken zich onnodig zorgen over het bieden van valse hoop en kunnen die hele hoopkwestie uiteindelijk beter volledig negeren. Dit is vooral een uiting van de vrees voor de eigen incompetentie," schrijven de auteurs in de Kersteditie van de BMJ. Zij stelden vast dat hoop een "krachtige voorspeller" was van het aanslaan van een astmabehandeling bij kinderen, waarbij zij die hoopvoller waren bereid waren om hun inhalator altijd bij zich te dragen, terwijl zij die slechts optimistisch geneigd waren die eerder thuis vergaten.

Een vergelijkbaar patroon werd waargenomen bij een groep diabetische kinderen van 10-16 jaar die zes maanden lang werden gevolgd. De bloedglucoseniveaus daalden, terwijl het aantal zelftests steeg. Sukhi Shergill, professor in de psychiatrie en systeemneurowetenschappen bij King's College, Londen, zegt dat de ontdekking belangrijke implicaties kan hebben voor het beleid bij patiënten met aandoeningen zoals kanker, hartziekten en schizofrenie. Hij vergeleek de fysieke effecten van hoop op de hersenen met de waargenomen effecten bij patiënten die verteld wordt dat ze een krachtige pijnstiller krijgen, terwijl ze in werkelijkheid niets meer innemen dan een placebo. Shergill: "Optimisme is een gevoel van vertrouwen, maar vereist niet per se dat je actie onderneemt, terwijl het hebben van hoop betekent dat je van plan bent dat er iets anders zou kunnen gebeuren, en de motivatie hebt om iets aan je toestand te doen. We weten dat verwachtingen de neurale boodschap systemen van de hersenen veranderen. Een placebo laat de hersenen opioïden vrijgeven, wat dezelfde boodschap is als bij sterke pijnstillers zoals codeïne of morfine. Hoe je de boodschap verzendt maakt niet uit, het is het resultaat dat telt".

Hoop is een essentieel en gemeenschappelijk element in de meeste religies. In de Bijbel lezen christenen bij Jeremia 29:11-13 " Ik weet welke plannen Ik voor u heb,' zegt de Heer. ‘Met deze plannen heb Ik uw geluk voor ogen, niet uw ongeluk. Ik wil u weer een toekomst en nieuwe hoop geven." En in de Koran 3:139 staat geschreven: " Voelt jullie niet vernederd en kom niet tot wanhoop! Jullie zullen zegevieren als jullie gelovig zijn."

Noem het een leugen voor bestwil, als u dat wil, het belangrijkste is dat het helpt.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar