28 november 2017

Ik voel me schuldig omdat CM hieraan meegewerkt heeft


Aan het woord is Luc Van Gorp, voorzitter van de CM, in gesprek met de collega’s van Knack Magazine. Helemaal in het begin van een interview over de slechte kwaliteit van de zorg: “We investeren vandaag handenvol geld om mensen heel oud te laten worden. Maar als het zover is hebben ze het gevoel dat we hen in de kou laten staan… Zelf voel ik me schuldig omdat CM als verzekeraar aan dat businessmodel meegewerkt heeft. Terwijl ik er eigenlijk van overtuigd ben dat ons gezondheidssysteem veel meer in kwaliteit dan in kwantiteit zou moeten investeren.”


Marc Justaert, de gewezen voorzitter van de CM hoort het nu eens van een ander: zijn beleid dat hij meer dan twintig jaar lang bespeelde als een trekharmonica klinkt vals. Het pleit voor Luc Van Gorp dat hij in dat overigens uitstekende interview de hand in eigen boezem durft te steken. Weinige ziekenfondsvoorzitters, op Geert Messiaen van de Liberale Mutualiteiten na, die om het jaar een lezenswaardig boek afscheidt, hebben het hem voor gedaan. Zelfkritiek is een eigenschap die bij de ziekenfondsen zelden voorkomt. Maar het volstaat niet mea culpa te zeggen om daarna ervan uit te gaan dat na de biecht alles vergeven is. Men moet niet alleen de zonde bekennen maar ook inzicht tonen. En ik vrees dat dit bij Van Gorp nog ontbreekt. "Meer en meer mensen beginnen in te zien dat onze gezondheidszorg verkeerd is gefinancierd en georganiseerd", besluit hij het interview. " Zij keren zich tegen de macht van artsen, van ziekenhuizen en geneesmiddelenindustrie. Ik ben ervan overtuigd dat ze gaandeweg maar van zich zullen laten horen in belangengroepen. Ik moet toegeven dat ik daar erg onrustig van word. Welke rol kunnen en mogen wij daar als ziekenfonds bij spelen?"


U leest het goed: artsen, ziekenhuizen en geneesmiddelenindustrie vreten de bonen. Niet de ziekenfondsen. Merkwaardig dat hij ervan uitgaat dat de patiënt zich geen vragen stelt over de gigantische geldtransfermachine die deze ziekenfondsen geworden zijn. Alleen al hun werkingsbudget overtreft dat van de hele federale huisartsengeneeskunde. Alsof de werking van de spoorvakbond meer zou kosten dan de kostprijs van het personeel achter het loket en in de trein.


De ziekenfondsen zijn aan bezinning toe. Ze vertegenwoordigen de patiënt niet, ze vertegenwoordigen zichzelf, zijnde wat ze zijn: een verzekeringsinstelling die moet beantwoorden aan de economische wetmatigheden. En zoals de grootgrutter in de eerste plaats denkt aan zijn eigen overleven, en niet aan het koopplezier van de klant, denkt het ziekenfonds aan zijn eigen financiële gezondheid. Centjes en procentjes, niet de kleine ventjes.


De patiënt weet beter waar hij aan toe is. De wet op de Patiëntenrechten is wat dat betreft duidelijk: de patiënt kan een vertegenwoordiger aanduiden, een fysiek persoon, desnoods stelt de vrederechter een bewindvoerder aan. Maar nergens is er sprake van het ziekenfonds.


Begin vorige week verscheen het rapport van Deloitte Econopolis over de staat van onze gezondheidszorg. Een eerste conclusie daaruit is dat de Belg nog altijd gelooft dat we in het beste "verzorgde" land ter wereld leven. De werkelijkheid is echter hard bij les: op heel wat gebieden, preventie en ouderzorg om er maar een paar te noemen, hangen we aan de staart van het peloton.


Het is lood om oud ijzer. Men zegt wat en er gebeurt verder niets. En toch moet er bespaart worden. Ik hoorde op een Nederlands congres een origineel voorstel: Geef de huisarts een bonus op elke voorkomen heropname in het ziekenhuis. Het idee komt van Marc Berg van McKinsey. Hij becijferde dat alleen al door de vermijdbare zorg te vermijden kan men 15 tot 20 procent van de zorguitgaven besparen. Het werd uitgeprobeerd in de staat New York. Volksgezondheid kost daar 80 miljard. Eerste jaar 8 miljard bespaard. Van zo'n bericht word ik optimist.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar