22 november 2017

Mijn grensoverschrijdend gedrag

Ik beken. Voor u het van een ander hoort. Ook ik heb me aan grensoverschrijdend gedrag bezondigd. Het was in de tijden dat het zedelijk er nog heel wat losser aan toe ging, maar toch. Ik had dat weekend kennis gemaakt met de geleerde vrouw. U kunt kent dat wel: een heel weekend praten, knuffelen, koken, eten, drinken, administratie doen (ik zweer het), voor de haard zitten, alles nog eens opnieuw en meer en dan een finale afspraak maken. We zouden een LAT-relatie beginnen.


Het was januari 1986 en ik was een van de eerste gebruikers van een MOB2, een in de auto ingebouwde valies waarmee je dus kon bellen. Het grensoverschrijdend gedrag begint nu: ik reed de parking van persclub uit en belde mijn geliefde. Handsfree bellen bestond toen nog niet, je had echt een schelp aan je oor. Anderhalf uur spraken we elkaar. Onderbroken door tunnels en gaten in het Belgacom-netwerk. Bizarre gesprekken over het afgelopen weekend. Over wat we die dag gedaan hadden. Over wat we zouden doen. En kunnen doen. Zij dacht dat ik onderweg naar huis reed. Ik reed naar het Westen des lands.


Bij Deinze stak ik de eerste grens over. Ik kon het ruiken. Van het land der mensen kwam ik het land der zwijnen. Anderhalf uur later stond ik voor haar deur. Onaangekondigd. Met een hart vol complimenten en heel veel goesting. Duidelijk nog een grens overschreden. Ze heeft me binnen gelaten. Sindsdien hebben we een NAT-relatie.


Ik heb daar de afgelopen weken vaak moeten aan denken. Sinds #metoo uitbrak is de wereld veranderd. Ik ga voor mijn discussies liefst life op de harde versie van de sociale media: aan de toog van mijn geliefde wateringhole waar ik mijn buitenlandse kranten lees. De Letse dienster die mijn vaste plek voor mij bewaart vraagt me wat er aan de hand is.


Hoezo? Kan er geen complimentje meer af? Mag ik nog een compliment geven of is dat ook al niet meer gepermitteerd? Of heeft de nieuwe preutsheid hier ook al toegeslagen? Die opgeschoven tsjevenmoraal, dat gezeur om nieuwe duidelijke regels vast te leggen: waar heeft iedereen het over? Hoe moet dat dan met dat Vlaamse spreekwoord dat de aanhouder wint? Moet je vanaf de eerste "nee" opgeven? Hoe weet je of iemand echt nog interesse heeft of veinst? Mag je blijven flirten als de andere kant al aangaf dat er geen enkele interesse is?


Ik vrees dat we ook hier de digitale weg zullen inslaan. Ik zie een grote toekomst voor Tinder en zijn lookalikes. Het algoritme in de cloud zal bepalen wie met wie een affaire begint, niks meer "mag ik je neuken", maar een korte duidelijke boodschap met een duidelijke omschrijving van seksuele voorkeuren, getolereerde benaderingen en koppelingen en een automatisch dank-emoji achteraf. Ik heb er gekend die daar in hun jonge jaren hun voordeel mee zouden gedaan hebben.


Ik loop in de brasserie mijn notaris tegen het lijf. "Mag ik je zeggen dat ik je vrouw nog altijd een knappe verschijning vind, en dat voor haar leeftijd." Ik zeg hem haar zelf de boodschap over te brengen. Hij schrikt. Dat kan toch niet meer, in mijn positie?


Ik loop een vriendin, nee een kennis tegen het lijf. "Je ziet er belabberd uit," zeg ik. Ook niet goed! Gelukkig heb ik me de voorbije dertig nooit meer bewust aan grensoverschrijdend gedrag bezondigd.


Marc van Impe

 

Bron : MediQuality

09:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar