17 november 2017

Dr. Disney

 
Soms vrees ik dat we aan een Disneyficatie van de geneeskunde lijden. De media hebben daar schuld aan. Dromen worden verdraaid tot werkelijkheid, hoop wordt toekomst. Zoals in een Disney-verhaal. Een kind is ongeneeslijk ziek maar ergens, in het verre Mexico, de Filipijnen of in Israel, soms vlakbij over de Duitse grens is er een dokter, een professor of een heilpraktiker die de ultieme maar helaas bijna onbetaalbare remedie heeft.


Er wordt een crowdfunding opgezet. Er worden pannenkoeken gebakken. Kleine meisjes leuren met zelfgemaakte kunstwerken. Er worden kettingmails gestuurd naar politici, acteurs, journalisten. Er verschijnen verhalen in de krant. Mijn dochter organiseert zich de benen vanonder het lijf. En dan, helaas, niks meer.


Ik las een enkele weken geleden over een patiëntje wiens ouders in 2008 1 miljoen euro ophaalden om haar van MLD te genezen. Toen de reporter van de grootste krant aanbelde om het horen hoe het ging, bleef de deur dicht. Het patiëntje bleek al in december overleden te zijn. Het verhaal eindigt in mineur.


Mij doet het denken aan een sprookje. Niet de Disney-versie maar het echte verhaal. Die echte verhalen heb ik in een boek in de garage liggen. Ooit ga ik er mijn kleinkinderen uit voorlezen. Zoals het verhaal over de kikvors en de prinses. Zo is het echte leven, bedenk ik.
In de oorspronkelijke versie van de Grimm-broers krijgt de kikker helemaal geen kus van de prinses. Integendeel, zij walgt zó van de kikker dat ze hem met van weerzin dichtgeknepen ogen hard tegen de muur van haar slaapkamer smijt. Daardoor raakt de kikker omgetoverd en dan verschijnt de overbekende knappe koningszoon.


Hoe die kus in dat verhaal is terechtgekomen, en hoe die smak tegen de muur geschrapt werd? Dat is Disneyficatie avant la lettre. In de 20ste eeuw verdwenen uit veel sprookjes de gewelddadige details omdat die ongeschikt voor kinderen werden geacht. Op die manier zijn we de voorbije decennia beginnen omgaan met ziekte en geneeskunde. Voor onverklaarbare, onverdraaglijke, zeldzame ziekten werd een toveroplossing bedacht die helaas zelden of nooit uitkomt.


Walt Disney maakte tekenfilms. Hij kon de afloop zelf verzinnen. Zo kreeg Sneeuwwitje geen kus van de prins maar viel er een geile dwerg op haar kist, waardoor ze de giftige appel ophoestte.
Het leven is geen film, bedenk ik, maar het scenario blijft spannend.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)