30 oktober 2017

Tegenstanders euthanasie voeren het debat via VS

 

Dr. Lieve Thienpont, psychiater, therapeut en LEIFarts, werd gedesavoueerd door LEIF. Dr. Thienpont, een voormalige huisarts, is voorzitter van vzw de Vonkel/LEIFpunt Gent in Scheldewindeke, waar mensen terecht kunnen met levenseindevragen. Zij werkte mee aan wetenschappelijke publicaties omtrent euthanasie en psychisch lijden.


Maar nu maakt dr. Wim Distelmans, het hoofd van de Belgische euthanasiecommissie, zich zorgen over het feit dat de bekende psychiater, uit het kamp van dr. De Maeseneer, te veel van haar psychiatrische patiënten laat euthanaseren. De affaire lekte uit via The Washington Post en dat is niet ongewoon. Reeds eerder werd duidelijk dat tegenstanders van euthanasie in ons land gebruik maken van de Amerikaanse pers om hun anti-standpunt kracht bij te zetten. Niet gehinderd door enige kennis van zaken nemen Brusselse correspondenten die door die militanten, die telkens refereren naar Leuvense "specialisten", deze informatie graag over.


Dat gebeurde eerder in The New Yorker, The New York Times en The Boston Globe. Nu waren The Washington Post en het agentschap AP aan de beurt. De donkeys van dienst deze maal zijn dr. Stephan Claes, psychiater aan de KULeuven die zegt "dat één enkele psychiater in België zo' n grote invloed heeft gehad op de praktijk van euthanasie bij psychiatrische patiënten zeer alarmerend is ", en zijn Leuvense collega dr Joris Vandenberghe, die "ervan overtuigd is dat er in België mensen zijn gestorven waar er nog behandelmogelijkheden waren en waar er nog jarenlang en zelfs tientallen jaren kans was op (kwaliteit)leven." ‘Clash over euthanasie bij psychisch zieken', kopt The Washington Post op basis een bericht van persagentschap AP.


De Amerikaanse pers lekte dus een brief van professor Wim Distelmans (VUB) , waarin hij de werkwijze van collega Lieve Thienpont bij enkele euthanasieverzoeken bekritiseert. "ln naam van het voltallig Ulteam (Uitklaring Levenseindevragenteam, nvdr.) en na raadpleging van leden van de adviesraad, laten wij u weten in de toekomst geen euthanasiecasussen meer van u te zullen behandelen binnen onze werking. De aanleiding is een verschil in visie op de wijze waarop een euthanasieverzoek dient te worden uitgeklaard. We hebben dit reeds diverse keren mondeling meegedeeld, echter zonder resultaat," schrijven Distelmans e.a. in een brief van 13 februari 2017. De professor geeft hiermee dan ook te kennen "dat onder deze omstandigheden Vonkel de benaming LElFpunt niet meer mag gebruiken." Dr. Thienpont benadrukt dat er niets onwettig is gebeurd en blijft de LEIF-referentie naast haar eigen logo zetten.


Maar het LEIF-team is formeel: "Wij hebben dit reeds diverse keren mondeling meegedeeld, echter zonder resultaat. Daarom hopen we dat het duidelijker wordt via een formeel schrijven" en: "Het geven van een onafhankelijk advies wordt onmogelijk wanneer patiënten met onrealistische verwachtingen naar ons worden doorverwezen ... Meermaals werd door ons vastgesteld dat reeds vooraf in onze naam door u beloftes werden gedaan aan de patiënt die door ons niet konden worden waargemaakt. Deze manier van verwijzen laat geen correcte arts-patiënt-relatie toe."


Distelmans nuanceert: "We zijn zeker nog on speaking terms. Het verhaal in de Amerikaanse pers is redelijk opgeklopt. De brief is geen oordeel over haar professionele activiteit." De hele kwestie draait om enkele psychiatrische patiënten die Thienpont doorverwees en die in een instelling moesten geholpen worden. " Het kon niet thuis. Nu, ik weet niet of de patiënt het zo heeft begrepen of zij het zo heeft gezegd, maar zij gingen ervan uit dat wij ervoor zouden zorgen dat ze euthanasie in het ziekenhuis konden krijgen." En dat was de ware kern van het probleem. De patiënten waren in Brussel niet gekend. Wie in aanmerking komt voor euthanasie, moet een vertrouwensrelatie met de LEIFarts opbouwen. Op een emotioneel moment alleen kan er geen arts-patiënt-relatie groeien. De weigering lokte dan ook reacties uit. Distelmans in De Morgen: "Bijgevolg waren die mensen bijzonder overstuur en soms zelfs agressief. Want ze dachten dat ze pro forma bij ons op consultatie kwamen."


Dr. Thienpont ontkent dat ze tegen haar patiënten heeft gezegd dat ze bij het team van Distelmans sowieso euthanasie zouden krijgen. "Het enige wat ik hen wel meegeef is dat ik hen naar collega's stuur die openstaan voor euthanasieverzoeken. Maar sommige patiënten horen wat ze graag willen horen. Het gaat gewoon om een misverstand." Daar had de psychiater toch beter mogen weten.


"Wim Distelmans en ik werken al jaren goed samen. Dat is nooit een probleem geweest", zegt ze in de krant. "We hebben samen gepubliceerd en hij heeft mijn boek ingeleid. Het enige waarin we verschillen van mening is in de aanpak van de media. Hij wil ten allen tijde de wet beschermen en vreest dat als we meewerken met journalisten aan documentaires, dat dit zich tegen de wet zal keren. Terwijl ik net vind dat we moeten getuigen."


In 2015 was Thienpont de hoofdauteur van een artikel in The BMJ Open waarin de casus van 100 van haar patiënten die tussen 2007 en 2011 euthanasie vroegen, werd besproken. Hiervan kregen er 48 euthanasie. Sommige artsen waren verbaasd over het grote aantal verzoeken dat Thienpont ingediend had en hoeveel werden goedgekeurd. In andere grote psychiatrische centra in België krijgen artsen slechts een handvol van dergelijke verzoeken per jaar, waarvan misschien ongeveer 10 tot 30 procent wordt aanvaard, aldus de twee Leuvense psychiaters die hierover geconsulteerd werden.


Het is bekend dat onder andere KULeuven probeert richtlijnen op te stellen die het voor psychiatrische patiënten moeilijker zullen maken om toegang te krijgen tot euthanasie. Vooral na de spraakmakend beslissing van de Broeders van Liefde om euthanasie ook binnen hun instellingen mogelijk te maken, is het voor de tegenstanders alle hens aan dek geblazen. Desnoods moet het maar via de Amerikaanse pers gespeeld worden. Wat dan weer als referentie gebruikt wordt in ons land.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:18 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar