20 oktober 2017

Seksuele intimidatie en discriminatie aan de faculteit


Ze werkt als vertrouwensarts in de hoofdstad. We kennen elkaar sinds een jaar of twintig. Een sterke vrouw, intelligent, als ze voorbij wandelt gebeurt dat niet onopgemerkt. Ze is wat de Britten noemen soft spoken but to the point. Ze wil me spreken omdat de jongste berichten in de kranten dingen terugbrengen die ze al lang vergeten dacht.


"Ik was geen briljante studente, ik studeerde geneeskunde omdat ik toch wat te doen moest hebben. Ik ben toevallig in de psychiatrie beland. Toen ontdekte ik mijn roeping. Ik kan goed luisteren. Mensen praten graag met mij. Ik sta niet gelijk met een oordeel klaar. Hij was mijn opleider. Getrouwd. Kinderen. Een doorsnee relatie, zei hij. Saai. Ik was boeiend. Een verfrissing. Het klikte meteen. Hij overtuigde mij dat ik een natuurlijke aanleg had voor dit vak. We hadden soms gesprekken die een hele dag duurden. Ik had een mislukte relatie achter de rug. Een uit de hand gelopen flirt. Een ongewilde afgebroken zwangerschap. Ik genoot van de aandacht. Toen er dat congres was in Kopenhagen vroeg hij me mee. De universiteit betaalde de kosten. Ik zweefde achter hem aan. Hij noemde me Miou-Miou. Die eerste avond was er een diner, ik mocht mee. We kochten een design jurk in de stad. Hij trok zijn credit card. Ik werd voorgesteld aan een internationaal gezelschap van professoren. Hij werd gecomplimenteerd met zijn charmant gezelschap. Met mij dus.


Ik had toen al beter moeten weten. Ik zag de knipoogjes niet: wink, wink, wink. Jullie katholieken, jullie zonden worden vergeven, zei een Engelse professor. Hij straalde. Ik was me van geen kwaad bewust. Toen we in terug het hotel kwamen, moest hij me nog een paar dingen laten lezen, iets met zijn presentatie voor de volgende dag. Het vervolg is een banale scène uit een naturalistisch theaterstuk. Ik was verward. Toen we terug vlogen was hij afstandelijker. Een paar weken later wou hij met mij naar de cinema. Ze draaiden Les Valseuses. Hij vond dat ik op de Marie-Ange uit de film leek. En hij was Patrick Dewaere. Het was een zomeravond. Hij wou dat ik mijn jurk losknoopte en zo met hem naar het terras op het plein liep. Na afloop wou hij me voorstellen aan zijn vriend Depardieu. We zouden met vakantie gaan. Wij drieën. Ik ben naar de hoofdstad getrokken en heb mijn opleiding daar afgemaakt. Hij is een gerespecteerde autoriteit geworden. Nooit verlegen voor een bon mot. Vriend van de journalisten. En van hun vriendinnen. A lady's man, noemde hij zichzelf. A dirty old man, zeg ik. Hij gaf me behalve aandacht ook herpes. Ik weet dat er na mij nog tientallen andere Miou-Miou's gekomen zijn. ik zie ze op congressen, in een televisieprogramma. Hij is nu al lang met emeritaat. Hoe zou hij nu slapen?"


Niet alleen actrices en modellen zijn het slachtoffer van seksueel overschrijdend gedrag. Seksuele intimidatie komt veel vaker voor in de academische geneeskunde dan men denkt. Iedereen kent wel een geval. Minder bekend is hoeveel vrouwen dit wangedrag direct hebben ervaren. De meeste studies richtten zich op stagiairs en kandidaat-specialisten. In een transversale enquête uit 1995 meldde maar liefst 52% van de Amerikaanse vrouwelijke academische medici dat zij tijdens hun loopbaan werden lastiggevallen, tegenover slechts 5% van de mannen. Deze vrouwen zijn hun carrière begonnen toen vrouwen nog een minderheid vormden in de medische faculteit; minder bekend is de prevalentie van dergelijke ervaringen bij recentere facultaire cohorten. In 2014 deed een onderzoeksteam van de universiteit van Michigan een postonderzoek onder afgestudeerden die een doctoraalbeurs ontvingen. De deelnemers kregen een uitgebreide vragenlijst over loopbaan- en persoonlijke ervaringen inzake genderbias, gendervoordeel en seksuele intimidatie. Daarnaast werd aan degenen die in hun professionele loopbaan seksuele intimidatie hadden ervaren, gevraagd om de ernst van de ervaring te specificeren aan de hand van 5 niveaus: 1, veralgemeende seksistische opmerkingen en gedrag; 2, ongepaste seksuele vooroordelen; 3, subtiele omkoperij om seksuele omgang te krijgen; 4, bedreigingen om seksueel gedrag te aanvaarden; en 5, dwangmaatregelen. Het percentage respondenten dat ernstiger vormen van intimidatie ondervond (niveaus 2-5) werd gekwantificeerd en de waargenomen effecten en ernst ervan werden beschreven. De gemiddelde respondentleeftijd was 43 jaar; 46% van de respondenten was vrouw; 71% was blank. 40% van de vrouwen was het slachtoffer van ernstige intimidatie, bij 59% had dit een negatief effect op het zelfvertrouwen als professional veroorzaakt voor en 47% had dit een negatief effect op het persoonlijk zelfvertrouwen.


Bij de clinici-onderzoekers, die dus aan een verdere academische carrière begonnen waren, meldde 30% van de vrouwen dat ze seksuele intimidatie ervaren hadden, tegenover 4% van de mannen.


De dames lieten ook weten dat het melden van seksuele intimidatie in medisch academische kringen ontmoedigd wordt omdat het de perceptie is dat dergelijke ervaringen zeldzaam zijn, de stigmatisering groot is en het gevolg van dit openlijk ongepast gedrag geminimaliseerd wordt.
"Over een paar weken krijgt een van die roofdieren nog eens een prijs uitgereikt," zegt ze, "de prijs voor de manipulatie zullen we maar zeggen. Terecht. Zo'n mannen zoals hij zijn niet zelden hun carrière als poppenspeler begonnen." Ze pleit voor actie via de hashtag #Metoo. Onder die vlag doen wereldwijd tienduizenden vrouwen wereldwijd hun verhaal. Het wordt tijd, zoals we hier al eerder schreven, dat ook de hypocriete academische stilte doorbroken wordt.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

14:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar