19 oktober 2017

De val van de alfaman


Wat bezielt mannen als Dominique Strauss Kahn (DSK), Donald Trump (DT) en Harvey Weinstein? De drie alfamannetjes hebben een onmatig grote seksuele drift gemeen die ze op slachtoffers waar ze autoriteit over hebben, botvieren.


DSK hield het met callgirls, prostituees, kamermeisjes en journalistes. DT greep wie hij kon naar eigen zeggen "in het kruis" en naar blijkt uit recente getuigenissen aarzelde hij niet om doelwitten als prinses Diana en filmster Brooke Shields te stalken. Harvey Weinstein paste de aloude Hollywood sofatechniek toe. Er zijn een aantal opvallende overeenkomsten: het gaat om machtige, vermogende en fysiek niet bijzonder aantrekkelijke mannen.


Wat me opvalt is dat het ongeloof dat velen uitten toen in 2011 de zaak DSK uitbarstte, nu plaats gemaakt heeft voor een soort aha-erlebnis. Strauss-Kahn's goede vriend sinds 20 jaar, de Franse filosoof Bernard-Henry Lévy verdedigde hem door dik en dun: "De Strauss-Kahn die ik ken, die sinds 20 jaar mijn vriend is geweest en die mijn vriend zal blijven, lijkt niet op dit monster, deze holbewoner, dit onverzadigbare en kwaadwillende beest zoals nu in de kranten wordt beschreven. Charmant, verleidelijk, ja zeker, een liefhebber van vrouwen en in de eerste plaats van zijn eigen vrouw, natuurlijk, maar dit wrede en gewelddadige individu, dit wilde dier, deze primaat, natuurlijk niet." Deze invloedrijke man, mijn beste vriend, een eerbaar bankier, een monster? Nee dat kan gewoon niet. Dit is een schoolvoorbeeld van het sociaal-psychologische fenomeen van stereotypering. Verkrachters zien er heel anders uit, dat zijn ‘losers' die geen vrouw kunnen krijgen. Je hoort nu een totaal ander verhaal.


Ik hoor op de radio hoe een "forensisich specialist" met de sociaal-psychologische verklaringen komt aandraven voor het seksueel grensoverschrijdende gedrag van zo'n man. Mannen in hoge posities, zouden een ‘natuurlijke' neiging hebben om het slachtoffer te worden van hun overmatige testosteronproductie. En precies omdat ze op de top van de apenrots zitten, is er niemand die hen corrigeert. Ze worden dus vanzelf seksverslaafd.


Ik geloof dat niet. Bill Clinton, Arnold Schwarzenegger, JFK en andere mannen gaan de geschiedenis in als seksuele veelvraten. Maar dat is nog wat anders dan kamermeisjes en debuterende actrices aanranden. Hun partner in hun seksuele escapades was een toestemmende partij. Een stagemeester die een stagiaire de linnenkast in lult maakt daarentegen misbruik van zijn positie. De mate van dwang en psychologisch geweld maakt het verschil.


Er zijn naar aanleiding van de zaak Weinstein opvallend veel verhalen over het seksueel intimiderende en dwingende gedrag van de dader naar buiten gekomen. Net als DSK zei Weinstein iets in de aard van ‘Ik weet niet wat me bezielde, ik ging volledig door het lint'. De dader poseert als slachtoffer. Forensisch deskundigen moeten dit herkennen: de dader die heel goed weet dat hij zichzelf niet onder controle kan houden in aanwezigheid van vrouwen, die seksueel opgewonden raakt van het dwingen van een vrouw tot seksueel contact, die wil dat de vrouw zich verzet. Herkenbaar is ook het recidiverende patroon. Ik heb in mijn carrière nogal wat van dit soort mannen gekend: in de politieke cenakels, aan de academie, in de advocatuur, in de media, in het theater. Geen van hen zag er als een loser uit. Ieder van hen was keurig getrouwd. Ze hadden kinderen, een schitterende carrière, een bloeiende praktijk. Ze werden bewonderd, gevreesd, ze beslisten over de toekomst van anderen.


In de Amerikaanse media vreesde men na de zaak DSK dat de slachtoffers van verkrachting nog meer zouden gaan aarzelen om aangifte te doen. Dat is nu niet meer zo. Het is goed dat de pers de slachtoffers nu de ruimte geeft. Overal zijn er kleine en grote Weinsteins, DSK's en Trumps. Hun slachtoffers mogen nu uit de kast komen. Ze zijn niet langer alleen.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)