02 oktober 2017

Het nieuwe moederhuis


Het voordeel van de oudste te zijn en deel uit te maken van wat later een groot gezin zal blijken te worden, is dat je wie na je de familie komt vervolmaken, weet geboren worden. Ze zeggen wel dat je geheugen pas begint te werken als je zo’n jaar of vier vijf bent, maar het mijne begon op mijn tweede jaar te registreren en is sindsdien niet meer opgehouden.


Van de geboortes herinner ik me vooral de doopplechtigheden in de koude duistere basiliek, maar nog meer het heldere moederhuis waar mijn moeder als een koningin-moeder opgetooid in een gigantisch bed lag. Er liep een moeder overste rond die in mijn ogen onder haar habijt een hoepelrok of dergelijke structuur droeg en voortdurend kwam aandraven met limonade zonder prik, thee en koekjes. De pocketnonnetjes die als ijverige werksters door de gangen van het moederhuis liepen sjouwden af en aan met handdoeken, kompressen, schalen met geheimzinnige toestellen en flesjes ether, -de geur die alles overheerste.


En op het menu stond kip met mandarijntjes uit blik. Na mij zijn er in de loop van tien jaar nog zes gekomen en telkens en elke dag aten ze daar gebraden kip met mandarijntjes. In mijn herinnering dan. En de dokter rookte een sigaar. In het ziekenhuis.


Ik denk daar onwillekeurig aan als ik denk aan de maatregel die het aantal materniteitafdelingen in onze algemene ziekenhuizen gaat herleiden tot een absoluut minimum. Toen ik zelf aan de progenituur toe was, was het moederhuis in het stadje D. al lang gesloten. De nonnetjes waren naar het oude-nonnentehuis of uitgetreden. De kip met mandarijntjes was vervangen door een grootkeukenachtige maaltijd, je wou in zo'n kamer zeker niet langer liggen dan absoluut nodig was. De enige verbetering was dat je nu een ijskastje op de kamer had.


Vorige week stuurde een vriend een geboortekaartje. Bleek dat zijn kleine in een soort Ibis-hotel geboren is: in een even karakterloze als saaie kamer met een kunstlederen fauteuil en een harde stoel dat je toch niet te lang zou blijven zitten. Volgens mij keek de kleine nors en ontevreden.


Dat zou ik ook zijn als dit mijn eerste logies in dit ondermaanse zou zijn.


Ik denk dat er zich stilaan een markt vormt voor privé investeerders die moederhuizen willen exploiteren. Dichtbij, comfortabel, met leuk personeel. En een goeie arts die op afroep beschikbaar is. Zou dat de bedoeling zijn?


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)