05 augustus 2017

Peter Adriaenssens gecompromitteerd !


Kinderpsychiater Peter Adriaenssens schreef een open brief naar aanleiding van de moord op een veertienjarig meisje, dochter van een Leuvense academica. De kinderpsychiater is van oordeel dat er teveel loze verhalen de ronde doen en meent dat advocaten moeten waken over integriteit van verdwenen of vermoorde minderjarigen moeten beschermen.


Afgelopen week doken verschillende details op over de fysieke en mentale gezondheidstoestand van zowel de neurochirurg, die aangehouden is op verdenking van moord, als haar dochter. Zoals gewoonlijk zijn de meeste van die verhalen grote onzin en soms regelrechte leugens. Dat is niet uniek. De gerechtsjournalistiek in ons land is niet de meest intelligente discipline binnen het mooie vak van de journalistiek. Ik verwijs in deze graag naar de hangende rechtszaak die bekend staat als de Kasteelmoord. Ook daar circuleren de meest onwaarschijnlijke onzinverhalen. En meestal halen ze nog de krant ook. Komt daarbij dat gerechtsjournalisten in ons land de gewoonte hebben om duidelijk partij te kiezen, op welke gronden dan ook.

Meestal wordt de argumentatie daartoe overgoten met een psychologische saus van de koude grond. Advocaten, ook de grote namen, speurders, onderzoeksrechters en deskundigen, zelfs griffiers, spelen graag in dat spel mee. Het is als in het theater: een gesloten wereld waar roddels, halve waarheden en voorkeuren welig tieren.

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens kan het niet meer aanzien. In zijn verdediging van het slachtoffer en de dader geeft hij details vrij uit het persoonlijk medisch dossier die vallen onder het beroepsgeheim. Ik vraag me af wat daarvan de bedoeling kan zijn. Slachtoffer noch dader worden daar beter van. Het enige wat bereikt wordt is de kinderpsychiater die zelf niet weg te branden is uit de media zichzelf nog maar eens gepositioneerd heeft als incontournable. In deze zaak wel uiterst delicaat. Meester Jef Vermassen, advocaat van de aangeklaagde neurochirurg, hield het eind vorige week bij de mededeling dat "de dochter zwaar ziek was en zowel moeder als dochter depressief was". Hij wou niet verder te willen ingaan op de zaak. "Ik heb mijn beroepsgeheim, maar ik mag ook het geheim van het gerechtelijk onderzoek niet schaden. U begrijpt dat dit voorrang heeft." Vermassen, zelf niet vies van enige publiciteit, gaat tot op de grens maar er niet over. Adriaenssens, die nu zwijgt, doorbreekt zijn beroepsgeheim wel. Sterker nog, hij beschuldigt zijn collega's die zwijgen van " schuldig verzuim" . Hij vraagt zelfs dat de Kinderrechtencommissariaat hier een initiatief neemt, zodat een verdwenen of vermoorde minderjarige automatisch een advocaat krijgt die de integriteit beschermt. Ik moet de grote witte ridder Adriaenssens teleurstellen. De richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek stellen duidelijk dat het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Daarom worden er initialen gebruik. Wordt er geen adres vrij gegeven. Respecteert men de regels van het onderzoek. Toch in deze zaak. Gaat het echter om de moord op een minderjarige en haar beide grootouders door een bodybuilder dan verschijnt foto, naam en toenaam in de krant en wordt zelfs de ontsnappingsroute in detail beschreven. Inderdaad , twee maten en gewichten. Twee verschillende sociale klassen ook.


Ik geloof dat hier de maat van Adriaenssens schoen wringt. De moord waar hij zich bij betrokken voelt, had plaats in een academisch milieu, in een provinciestadje waar iedereen iedereen kent en waar rang en stand nog van belang zijn. De Leuvense academische wereld heeft het de voorbije maanden niet onder de markt gehad. Er waren de spanningen rond de rector verkiezingen, het ontslag van een topdokter, nu een andere topdokter die in opspraak komt. Het lijkt een aflevering van Morse wel, recht uit het verderfelijke Oxford. Dirk Depover van Child Focus formuleerde het duidelijk: "Het gaat hier om een zeer uitzonderlijk verhaal, haast larger than life." Ook hij  onderschrijft niet meteen de oproep voor advocaten die de integriteit van vermiste of overleden minderjarigen zouden moeten beschermen. En Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen verwijst naar de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek, waarin het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Die Raad levert overigens uitstekend werk in geschillen tussen journalisten en nieuwsconsumenten. Zij waakt als geen ander over de ethische code van elke journalist. Het recente gebeuren kan er alleen maar voor zorgen dat men deze ethische code nog strikter zal naleven.


Professor Peter Adriaenssens is bezweken aan de verleiding om zich in een debat te gooien, waar hij al tot over zijn oren betrokken is. Zijn emotioneel geladen uitval is gevaarlijk. Het is volgens mij ook in tegenspraak met de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek en van het goed fatsoen.   Het is niet aan hem om onjuiste details te weerleggen of om de zaak te kaderen.


Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen stelt dat het de taak is van iedereen die over minderjarigen bericht om hun integriteit te beschermen. Door het vrijgeven van details van de behandeling van slachtoffer en dader heeft Peter Adriaenssens die grens overschreden. hij maakt van de psychiater een morele rechter. Dat is die niet en zal hij nooit zijn. Hij heeft zich daarbij zeer ernstig gecompromitteerd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

18:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)