16 juli 2017

De leugen van de Summer of Love


“If you’re going to San Francisco. Be sure to wear some flowers in your hair” zong Scott McKenzie in 1967. Het werd het onofficiële themalied van de Summer of Love (SOL). Wereldwijd vond die fameuze zomer plaats in de wijk Haight-Ashbury in San Francisco.


In het stadje D. was de plaats van het gebeuren het terras van Café Het Paard op de Grote Markt. De Summer of Love van 1967 was overal ter wereld de piek van de Hippie beweging die begin jaren 60 was ontstaan. In ons microland was het de aanloop naar de splitsing van de Leuvense en Brusselse universiteiten.

Samen met mijn vriend Karel ging ik de wereld verbeteren. We leerden Orval drinken, lazen Salut les Copains, kochten platen van The Beatles, The Stones, Dylan, Brell, Antoine en Adamo, kregen natte dromen van Françoise Hardy en Twiggy en geen enkel meisje in D. die het aandurfde een minirok te dragen.

Op school lazen we Xenophoon en Cicero, thuis deden we of we alsof we Allen Ginsberg, Jack Kerouac en Lucien Carr verstonden die we kochten in boekhandel De Beiaard. Daar gristen we onder de balie ook een "Ik Jan Cremer" en een "Histoire de France" van San Antonio mee omdat er blote meiden in stonden. We leefden in de late jaren 60 maar we kwamen elke dag tegen zessen thuis in de late jaren 50.

We zongen Dylan a capella in het kerkkoor onder leiding van een homofiele pastoor die er voor ons een heel non-conformistische levensstijl op na hield maar we gingen elke zondag ter kerke en onze ouders zaten in een post-conciliaire gebedsgroep. Zij praatten over co-educatie, co-existentie, co-mmunie. Met de meisjes van die gebedsgroep praatten wij over de nog niet ontdooide toendra's van ons verlangen en over mogelijke co-pulatie.

The Summer of Love was één grote inbeelding, een leugen. De stukjes in de krant over de grote Summer of Love van 1967 worden stuk voor stuk geschreven door collega's die in dat jaar nog volkomen vloeibaar waren, laat staan dat ze in het andere geval al een vast gevormd geheugen hadden. Een falsificatie. 1967 was een saai jaar, met als enige uitschieter de Zesdaagse Oorlog, de Britse wielrenner Tommy Simpson die sterft bij de beklimming van de Mont Ventoux en de actrice Phil Bloom die in het VPRO-programma Hoepla naakt door het beeld loopt en mijn vader die opspringt en uitglijdt en zijn rug bezeert.

En de alcoholtest voor automobilisten die in ons land wordt ingevoerd. En verder op één veel Engelbert Humperdinck, de zingende colbert. Zelfs All you need is love haalde maar de tiende plaats op de hitlijsten.


Ooit iemand hier gehoord van de Human Be-Inn op 14 januari 1967 in het Golden Gate Park in San Francisco? Wie ja, zegt, vergeet niet te liegen. Weet iemand dat het woord Hippie afgeleid werd van het woord Hipster, wat gepopulariseerd werd door de nu vergeten journalist Herb Caen? Het enige wat overblijft is het lied van Scott McKenzie. Dit werd op 13 mei uitgebracht en stond binnen enkele weken op nummer vier in de Billboard Hot 100.


Medisch gezien betekende SOL de relance van de SOA's, hepatitis, TB en andere overdraagbare aandoeningen. Na 6 september –het begin van het nieuwe universitair jaar- was de Summer of Love afgelopen en zwermden de hippies uit. De trails die ze volgden kunnen nu epidemiologisch nog getraceerd worden. Uit reactie werd de organisatie Free Clinic van David Smith opgericht en werd er een apotheek annex polykliniek gesticht waar iedereen gratis kon meenemen wat hij nodig had. Ook werd er samen gewerkt met de kerken en werden er opvangplaatsen voor daklozen ingericht. Op 9 – september werd Che Guevara wordt door het Boliviaanse leger geëxecuteerd. Het is over.


In Parijs op de Rive Gauche begon het te broeien toen de overheid er zich verzette tegen de trend dat jongens en meisjes samen op kot hokten. Idem in Amsterdam waar Provo dankzij de hippiebeweging zijn tweede adem vond. Toen werd er door de wetenschappelijke socialisten van de Studenten Vakbeweging een link gelegd tussen de mijnstakingen in Limburg en de splitsing van de tweetalige universiteiten.
Puisterige studaxen gebogen boven het evangelie van Marx en Lenin bereidden de wereldrevolutie en hun lange mars door de instellingen voor.

De Summer of Love was niet meer dan een moderne steekvlambeweging. Een populistisch fenomeen zou men nu zeggen. Kort en krachtig, snel enorm gemediatiseerd en al even snel gerecupereerd. In 1968 waren er geen bloemen meer in het haar, maar kwamen er kasseistenen, molotovcocktails, traangas en waterkanonnen. Van Parijs tot Praag, en met een korte tussenstop in Leuven.


Karel ging geneeskunde studeren, ging dan onder de vlag van Amada in de fabriek werken, hervatte zijn studies en is nu huisarts in ruste. Ik schrijf nog altijd stukjes. Als we elkaar zien drinken we een Orval, we praten over onze geliefden, en vooral over muziek. Nooit over de Summer of Love.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar